Εχουμε μπερδέψει τα πάντα σ’ αυτήν τη χώρα. Θεωρούμε μέτρο της δημοκρατίας την ανομία και δικτατορία την τήρηση των νόμων.
O ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι μια διαφημιστική εκστρατεία, που είχε προετοιμαστεί πέρυσι, για την επέτειο των 30 χρόνων της ένταξής μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια είναι ανεπίτρεπτη παρέμβαση στις εθνικές εκλογές.
Παρά το γεγονός ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται (ή στη χειρότερη των περιπτώσεων θα είναι φάρσα) υπάρχουν πτυχές της Δημοκρατίας Βαϊμάρης που θυμίζουν τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.
Η οικονομία δεν αφήνει κενά. Στο τέλος κάποιοι πληρώνουν και κάποιοι επωφελούνται.
Τα κόμματα μπορούσαν να δείξουν ότι κάτι διδάχθηκαν από την κρίση και μαζί με τα λεφτά να υπέγραφαν ένα «μνημόνιο περικοπής των δαπανών».
Όλες οι οργανωμένες δομές του πολιτικού συστήματος μοιάζουν να μην αγγίχτηκαν από την κρίση. Ολοι λειτουργούν όπως παλιά.
Οι ιδέες έχουν σοβαρές συνέπειες σε μια κοινωνία. Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα μεγαλύτερες.
Ο οργασμός τροπολογιών και τα συνακόλουθα ρουσφέτια έχει τη ρίζα του στο μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος που χτίσαμε μετά τον εμφύλιο.
Η αντίδραση της ΓΕΝΟΠ σε όσα αποκαλύπτονται μπορεί να συνοψιστεί στην ελληνική παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης».
Ο κύκλος των «ενόχων» που πρέπει να ματώσουν διαρκώς διευρύνεται. Πρώτα ήταν οι πολιτικοί· παλιοί και νέοι, που έχουν δύο χρόνια στη Βουλή. Μετά συμπεριελήφθησαν οι δημοσιογράφοι. Τώρα κινδυνεύουν και όσοι τους μοιάζουν.
Θα δούμε χειρότερα. Η κουλτούρα της βίας εξαπλώνεται και, όπως γίνεται πάντα, το ένα θα φέρει το άλλο.
Η άνοδος των εθνικοσοσιαλιστών…
Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι μισθοί Βουλγαρίας-Ρουμανίας μπορεί στο μέλλον να είναι ελκυστικοί.
Τα «περίεργα» που βλέπουν οι Ευρωπαίοι είναι εξαιρετικά οικεία σ’ εμάς. Εκλογές πλησιάζουν και σχεδόν όλοι -κόμματα και υπουργοί- παίζουν τον προσφιλή τους ρόλο, που είναι «ο φίλος του λαού».
Εχουν νόημα οι παρελάσεις στον 21ο αιώνα ή πρέπει με αυτά τα λεφτά να χρηματοδοτούνται άλλες παιδαγωγικές δράσεις;
Με τις κουτοπονηριές τους οι υπουργοί θα ροκανίσουν απόφαση – απόφαση και το δεύτερο Μηνομόνιο. Οπως ακριβώς έγινε με το πρώτο.
Γιατί ένας τεχνοκράτης δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και πολιτικός; Επειδή δεν «αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα» και δεν σκορπάει εύκολα λεφτά;
Κάθε φορά που οι ανάγκες της χώρας οδηγούσαν τους λαϊκιστές σε πολιτική ήττα, εκείνοι έκαναν ένα νέο κόμμα. Πριν, όμως, έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι στον λαιμό της οικονομίας.
Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η ιδιότυπη ασυλία της Αριστεράς τελείωσε. Ετσι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα: μπορούν να αντιπαρατεθούν απόψεις χωρίς φόβους κι ελπίζουμε χωρίς πάθη.
Το 2009 κόπηκε ο τροφοδότης λογαριασμός του συστήματος. Τα δανεικά που έχτισαν καριέρες και περιουσίες έπαψαν να ρέουν και οι πολιτικοί βρέθηκαν στον αέρα.
