Προχειρότητα χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης. Δόγμα της το ό,τι φανεί του Λωλοστεφανή. Ο ένας ξεκίνησε να αλλάξει την Ευρωζώνη και χρεοκόπησε την Ελλάδα, ο άλλος επαναχαράσσει τα Βαλκάνια.
Το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας για να μην πλακώνονται στους δρόμους τα ρωμαλέα κινήματα φοιτητών, καταπατητών, αναρχικών, χρυσαυγιτών και δεν συμμαζεύεται.
Εκτοξεύοντας αστοιχείωτες καταγγελίες περί χρηματισμού όσων στήριξαν τον φίλο του πρωθυπουργού κ. Ζόραν Ζάεφ, παγιώνεται η ακροδεξιά αντίληψη ότι η πολιτική είναι υπόθεση σκοτεινών συμφερόντων που εξαγοράζουν πολιτικούς.
Μυρίζει άσχημα η υπόθεση της επιστολής Κοτζιά και μοιάζει μια παρτίδα πόκερ που αντί μπλόφες έχει εκβιασμούς.
Εφτιαξαν στο Μαξίμου την καρικατούρα μιας «ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας» για να αποστρέψουν το βλέμμα των δικών τους οπαδών από τη συνεργασία με την άλλη Ακροδεξιά.
Η κατρακύλα –όχι αξιών, αλλά ακόμη και προσχημάτων– που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2015 συνεχίζεται.
Ας ευχηθούμε πως στην Ουάσιγκτον κατάλαβαν την γελοιότητα αυτής της κυβέρνησης, όμως εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά και σε θεσμικό και σε διπλωματικό επίπεδο.
Η διπλωματία είναι μονοπώλιο της κυβέρνησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε μυστική ούτε φανερή. Μπορούν να λένε τις απόψεις τους σε καφετέριες ή μπαλκόνια, αλλά μέχρι εκεί.
Dejà vu… Ένα ακόμη άχρηστο οργανισμό του Δημοσίου φτιάχνει η κυβέρνηση.
Το σημαντικότερο στοιχείο της ομιλίας και της συνέντευξης του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ είναι το γεγονός πως «μπορούν να ειπωθούν πολλά», ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε επί του πραγματικού.
Mε μισές αλήθειες κι ολόκληρα ψέματα ξεδιπλώνεται τώρα η προπαγάνδα κατά του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης.
Το σύστημα των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης δεν το εφάρμοσε πρώτος ο Πινοσέτ, αλλά υπήρχε και υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Να ψεύδεται ένας πρωθυπουργός για τους αριθμούς –οι οποίοι πρέπει είναι κοινός τόπος στον δημόσιο διάλογο– ή να μην αντιλαμβάνεται σε ποιο οικονομικό περιβάλλον πρέπει να λειτουργήσει;
Δεν είναι ντροπή να δουλέψει κάποια ως καθαρίστρια, αλλά –μην τρελαθούμε κιόλας!– δεν αποτελεί και κάποια τιμή, όπως δεν είναι τιμή η άσκηση οποιουδήποτε επαγγέλματος.
Οι συσσωρευμένες παθογένειες κάνουν τη «στραβή» πιο εύκολη, πιο πιθανή, πιο συχνή. Η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού αυξάνει τρομαχτικά τις πιθανότητες να μεταμορφωθεί η «στραβή» σε καταστροφή.
Οι υπουργοί δεν είναι σημαίες. Στις λειτουργικές πολιτείες δεν ορίζονται για να συμβολίσουν κάτι. Δουλειά τους είναι να λύνουν προβλήματα, ειδικά όταν η χώρα τους βρίσκεται σε μια τέτοια κρίση.
Οι κοινωνίες δεν ξημερώνουν ξαφνικά σε απολυταρχικά καθεστώτα. Διολισθαίνουν σε αυτά…
Ουδείς είπε στους πολίτες ότι πρέπει κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών να φορούν μακρυμάνικα και μακρύ παντελόνι για να προστατευτούν από το εκπεμπόμενο κύμα θερμότητας.
Γιατί χρειαζόμαστε ένα ακόμη σύστημα προειδοποίησης όταν η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία κάνει θαυμάσια δουλειά και εκδίδει κάθε λίγο και λιγάκι «έκτακτα δελτία για έντονα καιρικά φαινόμενα»;
Και τα μέλη αυτής της κυβέρνησης έχουν μόνιμο άγχος των πολιτικών να διαχειριστούν το βραχυχρόνιο πολιτικό κόστος τούς οδηγεί αφενός σε διόγκωση της κρίσης και κυρίως δεν τους επιτρέπει να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στη ρίζα τους.
