Ο πρωθυπουργός, όπως έπαιξε με το δημοψήφισμα για να διασώσει το κόμμα του, έτσι παίζει με τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς για να διασώσει την κυβέρνησή του.

Δεν έχει ματαγίνει τέτοιος ευτελισμός της Βουλής, σαν αυτόν που επέτυχαν η κυβέρνηση μαζί με τους έξι. 

Πριν κατακτήσουμε την ανεξαρτησία της Βουλής και τον εποπτικό της ρόλο στην κυβέρνηση (διαχρονικό πρόβλημα), πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που αυτό το κιγκλίδωμα της δημοκρατίας άντεξε.

Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα άντεξε σε αυτόν τον τόπο γιατί κάποιοι σεβάστηκαν τα αξιώματα που τους έδωσε –έστω για λίγο– ο ελληνικός λαός.

Ο κ. Καμίνης είναι ένα από τα πολλά στελέχη της Κεντροαριστεράς που συκοφαντήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια δεν υπήρξε στέλεχος του χώρου που δεν υβρίστηκε.

Ποια εθνικά συμφέροντα εξυπηρετεί η θετική στάση της κυβέρνησης στο αιματοβαμμένο καθεστώς Μαδούρο;

Οι ύβρεις προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι θλιβερό φαινόμενο και πρέπει ομοθυμαδόν να καταδικάζονται πολιτικώς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ειδικευθεί στην κατασυκοφάντηση των αντιπάλων του, αλλά ο πρωθυπουργός έχει την μοναδική ικανότητα να εκθέτει τους (καινούργιους) φίλους του.

Ο νόμος του Μέρφι, οι κυβερνήσεις σε αποδρομή και μια χώρα στα κόκκινα.

Στην Ελλάδα το πρωθυπουργικό σύστημα είναι απολύτως θωρακισμένο. Ακόμη και τώρα, στη μεγάλη συζήτηση που γίνεται για το μέλλον των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μπορούμε να δούμε ότι η συνταγματική μηχανική είναι υπέρ της κυβέρνησης.

Δυστυχώς, αυτή η διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης στραβά ξεκίνησε, στραβά συνεχίστηκε και στραβά θα τελειώσει.

Σπανίως πολιτικός αφήνει την πρωθυπουργία χωρίς να δώσει την ύστατη μάχη για να αντιστρέψει το αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά όμως η κυβέρνηση το παράκανε.

Πέρα από τους μουσαμάδες και τα εικονικά εκδοτήρια, υπάρχει ένα σημαντικότερο ζήτημα: Πόσο κόστισε αυτή η φιέστα-επιθεώρηση για τα μάτια του κ. Τσίπρα;

Μέγας καυγάς για την προσφυγιά του Ιησού, χωρίς να υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για την γέννηση, ενώ τα ευαγγέλια είναι αντιφατικά.

Ο Δεκέμβριος σημαδεύεται πάντα από βροχές τροπολογιών, που κατεβάζουν αμελείς ή πονηροί υπουργοί και βουλευτές.

Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση του κράτους, αρπάχτηκαν από τη μόνη διαθέσιμη και πολύχρονη πρακτική, τον πελατειασμό. Δεν είχαν τον χρόνο, τους ανθρώπους, την επεξεργασία για κάτι άλλο.

Όσες διαφωνίες κι αν έχει κάποιος με τον κ. Πέτρο Τατσόπουλο δεν μπορεί να τον χαρακτηρίσει «απολειφάδι»· πόσο δε μάλλον ο πρωθυπουργός της χώρας στη Βουλή.

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι επόμενες εκλογές, τις οποίες η Ν.Δ. θα κερδίσει, αλλά οι μεθεπόμενες για τις οποίες εντελώς τυχοδιωκτικά ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε να γίνουν με απλή αναλογική.

Σχεδιασμός του ποδαριού: «Να ρίξουμε είκοσι εκατομμύρια εκεί και να φτιάξουμε ένα νοσοκομείο που να είναι για όλη την Ανατολική Αττική…»

Α. Τσίπρας: «Οταν ξεκινάγαμε εμείς το ’91, η κατάληψη δεν είχε νομιμοποίηση ως μέσο πάλης – εμείς της δώσαμε νομιμοποίηση…»