Στην Ελλάδα δεν υπάρχει –προς το παρόν τουλάχιστον– η απειλή της μεταδημοκρατίας, όπως την όρισε ο Βρετανός κοινωνικός επιστήμονας Κόλιν Κράουτς. Εχουμε όμως πρόβλημα ροκανίσματος της απλής Δημοκρατίας από την έλλειψη «θεσμικής αυτοσυγκράτησης». 

Κομματικό κράτος όπως δεν υπήρξε ποτέ στην μεταπολίτευση: «Το μετρό στηρίζει Νοτοπούλου», γράφει ο διορισμένος πρόεδρος Γιάννης Μυλόπουλος!

Πως πήγε άπατη μια ακόμη δέσμευση Τσίπρα: «Εδώ, λοιπόν, στο Καστελλόριζο, σας δίνω μια υπόσχεση. Δεσμεύομαι ότι τη μέρα που θα βγαίνουμε και τυπικά από τα μνημόνια θα είμαι εδώ μαζί σας».

Για την κυβέρνηση τα πράγματα θα γίνονται πολύ χειρότερα, διότι  κάνει σπασμωδικές κινήσεις σε κινούμενη άμμο.

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, ο πανικός για την ήττα μεγαλώνει. Οσο μεγαλώνει ο πανικός, τόσο θα βλέπουμε άστοχες κινήσεις που τον σηματοδοτούν.

Ο κ. Πολάκης χάραξε το όριο του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς ή «του δημοκρατικού ήθους, του ήθους του ΣΥΡΙΖΑ».

Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης «έχει μια τόσο σκληρά νεοφιλελεύθερη ατζέντα, την οποία θα τη ζήλευε ακόμα και το ΔΝΤ».

Το ερώτημα είναι ποιους θέλουμε στην πολιτική. Τους σταρ που χαίρουν αναγνωρισιμότητας και η βαθύτερη σκέψη που έχουν κάνει είναι «επιθυμώ αγάπη και ειρήνη σε όλον τον κόσμο» ή ανθρώπους που ξέρουν δυο γράμματα…

Πολλοί λαϊκιστές υπονομεύουν την Δημοκρατία  υπονομεύουν για τη «σωτηρία» άλλων, σημαντικότερων κατά την άποψή τους αρχών. Και δυστυχώς τα ελλείμματα Παιδείας είναι τόσο μεγάλα, που πολλοί –πρωτίστως οι νέοι που δεν έχουν την εμπειρία της εύτρωτης Δημοκρατίας– τους πιστεύουν.

Μέσα σε μια μέρα η «Αυγή» ανακάλυψε τη χυδαιότητα του κ. Πάνου Καμμένου και ο πρώην υπουργός Ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε την αγιότητα του Μητροπολίτη Αιγιαλείας.

Να πούμε «πάλι καλά» που η αντιπρόεδρος της Βουλής δεν πήγε στο Στρασβούργο για να καταγγείλει και την οικογενειοκρατία.

Πόσος σχεδιασμός χρειάστηκε για να καταλήξουμε στο φιάσκο Novartis; Όσος χρειάστηκε για να καταλήξει ο ΣΥΡΙΖΑ στον «υποψήφιο που δεν χάνει» κ. Νάσο Ηλιόπουλο ή στην «πλατιά απεύθυνση», η οποία απέφερε τον κ. Στέφανο Τζουμάκα.

Μια τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε για χάρη του κ. Μανώλη Πετσίτη και για τα μάτια του κόσμου. 

Σε κάθε τομέα η κατάσταση χειροτερεύει και όλοι ασχολούμαστε με το αν θα δώσει η κυβέρνηση δώρο Πάσχα.

Οι βουλευτές που είναι υποψήφιοι ευρωβουλευτές έχουν πληρωμένα γραφεία, προσωπικό, αυτοκίνητα, τηλέφωνα κ.λπ. προνόμια που δεν έχουν οι υπόλοιποι.

Στην πιο ανόητη ερώτηση «πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ;», «παντού και πουθενά» είναι η απάντηση. 

Πως φτιάχτηκε, χωρίς πολλά ταρατατζούμ και «απευθύνσεις πλατιών καλεσμάτων», ευρύτατο δημοκρατικό μέτωπο ενάντια στον φασισμό.

Οι χοντροκοπιές έχουν γίνει επιδημία σε κάθε επίπεδο της κυβέρνησης.

Μιλούν καθόλου οι γεφυροποιοί με τα κυβερνητικά στελέχη για τα μέτρα που θεσπίζονται ή αποτελούν απλώς ντεκόρ στο πρότζεκτ «διάλογος χωρίς ηγεμονισμούς με την Κεντροαριστερά»;

Πώς μπορεί να γίνει συζήτηση για το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον φόβο από το πάθος όσων έχουν κάνει στόχο της ζωής τους την αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ;