Today’s revelations should not be viewed as a success for those who are making them, but as a reminder of their earlier failures.

Η «ουκρανική γενοκτονία» δύσκολα μπορεί να τεκμηριωθεί. Υπήρχε μεν κεντρική εντολή και σχέδιο, αλλά ο Στάλιν, σε αντίθεση με τον Χίτλερ, δεν ήταν ρατσιστής.

Οι ασαφείς προφητείες είναι ως επί το πλείστον εκφοβιστικές, έτσι ώστε να έχουν πέραση.

Στην Ελλάδα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αν «τα όρια της γλώσσας μας καθορίζουν τα όρια του κόσμου μας», ο κόσμος της πολιτικής βρίσκεται εκεί κοντά στη δεκαετία του ’80.

Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία έκρινε ότι η συνεδρίαση, που αφορούσε αποκλειστικώς το Predator, έπρεπε να είναι απόρρητη;

Η απόφαση του ΣτΕ για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς δεν δεν συνάδει με το πνεύμα των καιρών, την ανάγκη θωράκισης κατά της πανδημίας.

Ο καπιταλισμός είναι μια διαδικασία διαρκών ρήξεων και εξ αυτού του λόγου διαρκών κρίσεων. Αυτό όμως που πρέπει να προσέξουμε είναι η επιτάχυνσή του.

Συνήθως οι κυβερνήσεις έχουν πολύ πιο πιεστικές ανάγκες για να ασχοληθούν με θέματα ήσσονος (για αυτές) σημασίας, με αποτέλεσμα οι «εποχικοί νόμοι» να μένουν για να χρησιμοποιηθούν από αυταρχικούς ηγέτες ή δικτάτορες.

The government’s bill conserning wiretappins contains many positive proposals. But there are issues that must be debated.

Συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο των τηλεοπτικών αδειών είναι μέλος της κατηγορούσας αρχής, δηλαδή της ελληνικής Βουλής.

Παρά τις χρόνιες δυσλειτουργίες του ελληνικού συστήματος όλα δείχνουν ότι υπάρχει ομόθυμη βούληση για κάθαρση.

Το νομοθέτημα της κυβέρνησης είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Αν μη τι άλλο θα βάλει κάποια τάξη στο μπάχαλο της ΕΥΠ. Εχει όμως τεράστιο έλλειμμα ελέγχου και ισορροπιών της εξουσίας.

Δεν υπάρχει θέμα «ανωτερότητας» του ελληνικού έθνους, αλλά πάντα υπάρχει το αιώνιο ζήτημα οργάνωσης του ελληνικού κράτους…

Αν ο πολιτικός προϊστάμενος και πρωθυπουργός δεν μπορεί να γνωρίζει, η Βουλή δεν μπορεί να ρωτήσει, πιθανότατα θα γίνεται πάρτι εκεί μέσα και να μην το μαθαίνει κανείς.

Όταν κυβέρνηση και Βουλή δεν γνωρίζει τι κάνει η ΕΥΠ, πως μπορεί να αξιολογηθεί το έργο της;

Τι σόι υπηρεσία είναι αυτή, που όχι μόνο μπορεί να περιφρονεί τη Βουλή (κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας), αλλά ορίζει και τις πολιτικές των υπουργών;

Το κομβικό ερώτημα για όλες τις υποθέσεις των υποκλοπών είναι: «Ποιος και με τι εργαλεία ορίζει το εθνικό συμφέρον;»

Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρώτα υφίστανται την ασθένεια και μετά δημιουργούν τα αντισώματα για να την καταπολεμήσουν.

Ολες οι λογοκριτικές νομοθεσίες ψηφίστηκαν –για καλούς βεβαίως σκοπούς– από δημοκρατικές κυβερνήσεις.