Όλα τα fake news, έτσι κι αυτά που διακινεί για τα ΜΜΕ ο ΣΥΡΙΖΑ εμπεριέχουν ψήγματα αλήθειας.

Είναι εμβολιασμένοι οι υγειονομικοί για άλλες λοιμώδεις νόσους; Κάνουν το ετήσιο εμβόλιο γρίπης όσοι έρχονται σε επαφή με τις πλέον ευπαθείς ομάδες ή μπαίνουν αθωράκιστοι στις ΜΕΘ κι όποιον πάρει ο Χάρος;

Γιατί πρέπει οι υπουργοί να ασχολούνται με κάθε λεπτομέρεια της καθημερινότητας καθ’ άπασα την επικράτεια και να φορτώνεται η κυβέρνηση τσάμπα πολιτικό κόστος;

Το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Δύση είναι αυτό της ανασφάλειας.

Οταν πολιτικές δυνάμεις ή πολιτικές φιλοσοφίες ορίζονται και οριοθετούνται από κάποιον τυφλό «αντι(…)ισμό», δεν μπορούν να πάνε μακριά και εκτίθενται.

Μέσα στη μαυρίλα των ημερών –εν πολλοίς αδικαιολόγητη για όσους, παρά τις όποιες δυσκολίες, ζούμε στη Δύση– τα μηνύματα από τη Ρωσία και το Ιράν προσφέρουν αισιοδοξία.

Οι πλέον αποτελεσματικές υπηρεσίες πληροφοριών είναι αυτές που λογοδοτούν στις αρμόδιες κοινοβουλευτικές επιτροπές. 

Στο πλαίσιο της συνολικής επαναξιολόγησης του Ουκρανικού, μήπως ο κ. Τσίπρας οφείλει να επαναξιολογήσει και τη διαφωνία του για την αποστολή στρατιωτικού υλικού;

Το πρόβλημα στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι η παραγωγός ΔΕΗ, αλλά το δίκτυο μεταφοράς.

Αν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες έχουν υπ. Οικονομικών κάποιον που ο κ. Μητσοτάκης θα αποκαλούσε «δημοσιονομικό γεράκι», τότε γιατί δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση που δίνει το υψηλότερο ποσοστό ΑΕΠ στην Ευρώπη για την ενεργειακή κρίση;

Με έναν τόσο μεγάλο αριθμό επισυνδέσεων, ένα τόσο ευρύ φάσμα καθηκόντων, συν το αδιαφανές «απόρρητο» γίνονται κι άλλα. Διαβάζουμε κάθε λίγα χρόνια για κομματικά και άλλου τύπου παραμάγαζα στην ΕΥΠ.

Ενα από τα βασικά προβλήματα των «εθνικών λόγων» είναι η ασάφειά τους. Τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν «εθνικά», ή έστω να βαφτιστούν έτσι.

Αυτό που μάθαμε από την κατάθεση του κ. Ρουμπάτη είναι ότι οι διαβόητοι «εθνικοί λόγοι» είναι ό,τι καπνίσει στον κάθε διοικητή, παρατρεχάμενό του, ή και προϊστάμενό του.

Οι αρλούμπες του Ερντογάν δηλητηριάζουν όμως τις σχέσεις δύο γειτονικών λαών, οι οποίοι –ό,τι και αν κάνουν– πρέπει να ζήσουν μαζί.

Το ερώτημα είναι αν ο Ερντογάν μαθαίνει από τα παθήματα του Πούτιν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις, παροχές κ.λπ. πολλάκις υποκαθιστούν μέτρα εκλογίκευσης της οικονομικής λειτουργίας, τα οποία έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για τους πολίτες και την εθνική οικονομία.

Η ασταθής πολιτική είναι κατά κάποιον τρόπο το αμορτισέρ της κοινωνικής σταθερότητας.

Παρά τις θεσμικές αταξίες που κάνει και πολλαπλασιάζει στην προσπάθειά της να συγκαλύψει τις προηγούμενες, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον τομέα της οικονομίας η κυβέρνηση διατηρεί το πλεονέκτημα.

Είναι ανόητοι όσοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι «το θέμα των υποκλοπών συντόμως θα ξεχαστεί».

Τι κι αν η πραγματικότητα βοά πως κάτι πρέπει να γίνει για το χάλι των ΑΕΙ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» επιμένουν στη συντήρηση ενός μοντέλου που απέτυχε.