Στον ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνονται («επαναστατικώς») μεταξύ τους και μετά δεν ξέρουν τι λένε.

Η υπουργός Παιδείας είπε ελάχιστες αλήθειες, αφήνοντας τους ακροατές να πιστέψουν χιλιάδες ψέματα.

The separation of powers into executive, legislature and judiciary is not for fun, nor was it done for reasons of sharing the workload. It is necessary so that these powers check each other and that none of them can threaten the rights of a single citizen.

Ο διαχωρισμός των εξουσιών δεν είναι διακοσμητικός. Χρειάζεται ώστε αυτές οι εξουσίες να αλληλοελέγχονται και καμία να μην μπορεί να απειλήσει τα δικαιώματα ούτε ενός πολίτη.

Το Σύνταγμά μας και οι εθνικοί μας νόμοι έρχονται σε αντίθεση με τις διεθνείς διατάξεις που έχει υπογράψει η χώρα μας για την ελευθερία του λόγου. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε σε νέο επίπεδο αντισυνταγματικότητας, αφού «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή (…) προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας».

Η νυχτερινή σύλληψη του κ. Πέτρου Τατσόπουλου αναδεικνύει (για μία ακόμη φορά) όλες τις παθογένειες του νομικού και δικαστικού συστήματος ειδικώς σε ό,τι αφορά την εκφορά του λόγου.

Στη χώρα που αμέλησε παντελώς για την αισθητική των ιδιωτικών κτιρίων, με αποτέλεσμα μια θάλασσα μπετόν και ακαλαίσθητων πολυκατοικιών, κάθε δημόσια παρέμβαση στον αστικό ιστό υφίσταται οξεία κριτική.

Σχηματοποιείται και η θεωρία του αυταρχισμού: αμφισβητείται η ανάγκη ύπαρξης Ανεξάρτητων Αρχών· δικαιολογείται το «απόρρητο» υπό οποιεσδήποτε συνθήκες· προτείνονται προληπτικές υποκλοπές για λόγους διαφθοράς.

Επιβιώνουν σαν ίζημα στην πολιτική σκέψη. Και διαχέονται. Τον τελευταίο καιρό ανακαλύφθηκαν πολλοί «χαφιέδες του ΣΥΡΙΖΑ» ανάμεσα στους «μενουμευρωπαίους».

Το πρόβλημα είναι ότι το δικαστικό σύστημα είναι χύμα στο κύμα.

The most important question of all is this: Which Europe do we want and which Europe are we moving toward?

Η παραδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ για την «νεκρή Μαρία» ότι «τόσα ξέραμε, τόσα είπαμε» θα ήταν ευεργετική και για τον ίδιο και για τον δημόσιο διάλογο.

Το «Μένουμε Ευρώπη» είναι μια επέτειος σαν του Πολυτεχνείου ή μήπως είναι ένα διαρκές αίτημα για τον εκσυγχρονισμό της χώρας;

Το βασικό της πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι ποντάρει διαρκώς στις σπάνιες (εξ ου και ακραίες) καταστάσεις χαρίζοντας σε άλλους τη διαρκή κανονικότητα. Και, όπως είναι φυσικό, χάνει.

Η γνωμάτευση του κ. Ντογιάκου συγκρούεται με το Σύνταγμα, αλλά πρωτίστως με τη λογική. Ακόμη και με τη νεφελώδη λογική του νέου νόμου.

Η «Χρυσή Αυγή» δεν λειτούργησε από γεννησιμιού της ως απλό νεοναζιστικό κόμμα, αλλά ως συμμορία του κοινού ποινικού δικαίου.

Βεβαίως, θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία αν συγκρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τους σημερινούς, αλλά θα συμφωνήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι βασιλείς που ήταν καλύτεροι από κάποιους πρωθυπουργούς και αντιστρόφως.

Ο έκπτωτος μονάρχης αμφισβητούσε τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, που θέλει όλους τους πολίτες ίσους με ίδιες υποχρεώσεις.

Ο συγχωρεμένος αμφισβήτησε την Δημοκρατία δι’ έργων και την αμφισβητούσε διαρκώς διά παραλείψεών του.