Η απόφαση του ΣτΕ για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς δεν δεν συνάδει με το πνεύμα των καιρών, την ανάγκη θωράκισης κατά της πανδημίας.

Ο καπιταλισμός είναι μια διαδικασία διαρκών ρήξεων και εξ αυτού του λόγου διαρκών κρίσεων. Αυτό όμως που πρέπει να προσέξουμε είναι η επιτάχυνσή του.

Συνήθως οι κυβερνήσεις έχουν πολύ πιο πιεστικές ανάγκες για να ασχοληθούν με θέματα ήσσονος (για αυτές) σημασίας, με αποτέλεσμα οι «εποχικοί νόμοι» να μένουν για να χρησιμοποιηθούν από αυταρχικούς ηγέτες ή δικτάτορες.

The government’s bill conserning wiretappins contains many positive proposals. But there are issues that must be debated.

Συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο των τηλεοπτικών αδειών είναι μέλος της κατηγορούσας αρχής, δηλαδή της ελληνικής Βουλής.

Παρά τις χρόνιες δυσλειτουργίες του ελληνικού συστήματος όλα δείχνουν ότι υπάρχει ομόθυμη βούληση για κάθαρση.

Το νομοθέτημα της κυβέρνησης είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Αν μη τι άλλο θα βάλει κάποια τάξη στο μπάχαλο της ΕΥΠ. Εχει όμως τεράστιο έλλειμμα ελέγχου και ισορροπιών της εξουσίας.

Δεν υπάρχει θέμα «ανωτερότητας» του ελληνικού έθνους, αλλά πάντα υπάρχει το αιώνιο ζήτημα οργάνωσης του ελληνικού κράτους…

Αν ο πολιτικός προϊστάμενος και πρωθυπουργός δεν μπορεί να γνωρίζει, η Βουλή δεν μπορεί να ρωτήσει, πιθανότατα θα γίνεται πάρτι εκεί μέσα και να μην το μαθαίνει κανείς.

Όταν κυβέρνηση και Βουλή δεν γνωρίζει τι κάνει η ΕΥΠ, πως μπορεί να αξιολογηθεί το έργο της;

Τι σόι υπηρεσία είναι αυτή, που όχι μόνο μπορεί να περιφρονεί τη Βουλή (κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας), αλλά ορίζει και τις πολιτικές των υπουργών;

Το κομβικό ερώτημα για όλες τις υποθέσεις των υποκλοπών είναι: «Ποιος και με τι εργαλεία ορίζει το εθνικό συμφέρον;»

Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρώτα υφίστανται την ασθένεια και μετά δημιουργούν τα αντισώματα για να την καταπολεμήσουν.

Ολες οι λογοκριτικές νομοθεσίες ψηφίστηκαν –για καλούς βεβαίως σκοπούς– από δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Το μεγαλύτερο κέρδος από την πρωτοβουλία της κ. Νίκης Κεραμέως είναι ότι θα δει (ή και θα μάθει) πόσες νομικές νάρκες υπάρχουν στον δρόμο για τη διεθνοποίηση των ελληνικών πανεπιστημίων.

Η διαφάνεια στον δημόσιο βίο δεν είναι μόνον επωφελής για τη Δημοκρατία. Είναι ένας κατεξοχήν αμυντικός μηχανισμός κάθε κυβέρνησης.

Χειρότερο από το «λάθος των υποκλοπών» είναι η διαχείρισή του.

Αν ανοίξει ο ασκός της αναθεώρησης των ασφαλιστικών νόμων, δεν θα βρούμε πάτο.

Ενα μέτρο το οποίο, αν και σωστό έχει και προεκλογικό χαρακτήρα, θα δημιουργήσει μια δεξαμενή 250.000 (τουλάχιστον) εξαγριωμένων από τη γραφειοκρατία ψηφοφόρων.

Στην Ελλάδα χτίζουμε δίχως προηγουμένως να μετρήσουμε. Εξαγγέλλονται γκράντε «μεταρρυθμίσεις» με βάση μόνο μια «γενική ιδέα» που έχουμε για τα πράγματα.