Πόσοι πολίτες και φορολογούμενοι δεν έχουν την πολυτέλεια της σύγκλησης «υπουργικής σύσκεψης με προϊσταμένους δικαστηρίων Πρωτοδικείου και Εφετείου» και ταλαιπωρούνται χρόνια με διαρκείς αναβολές;
Το ελληνικό κράτος χρειάζεται μια δεύτερη Δι@ύγεια, κάτι σαν τον αμερικανικό νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια πληροφορία (Freedom of Information Act).
With a state that manages and distributes more than 50% of the wealth the country produces, it is obvious that sundry hustlers will side with the parties that have a chance to govern so they can make a grab for a piece of the pie.
Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.
Στοιχεία, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να είναι δημοσιευμένα (λεφτά των φορολογουμένων μοιράζουν…), αποκρύπτονται. Η Δικαιοσύνη λέει ότι η απόκρυψη δεν αιτιολογείται και η Αρχή, που (κατ’ όνομα) λειτουργεί για τη Διαφάνεια, επιμένει στην αδιαφάνεια.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους δανειολήπτες…» δεν έχει κάποια βαρύτητα.
Μια χώρα χωρίς φίλτρα, χωρίς μηχανισμούς στάθμισης κι ελέγχου των εξουσιών, είναι σαν νταλίκα σε κατήφορο με τα φρένα σπασμένα.
Ζούμε το απόλυτο παράλογο: η κυβέρνηση έφτιαξε κοτζάμ Αρχή Διαφάνειας η οποία τώρα γνωμοδοτεί υπέρ της αδιαφάνειας.
Δεν ζούµε σε χούντα, αν µπορούµε δημοσίως να καταγγείλουμε ότι «ζούμε σε χούντα».
Τελευταίο κεφάλαιο στη διαδικασία του «ευφυούς κεντρικού σχεδιασμού» είναι η «άρση της αποκλειστικής απασχόλησης για τους γιατρούς του ΕΣΥ».
Τα κακά νέα είναι ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν τόσο ανίκανες τις ελληνικές που έστειλαν μια δόκιμη αξιωματικό (ορκίστηκε δύο εβδομάδες μετά) να επιχειρήσει στον Εβρο.
Υπάρχουν επιλογές της Ακαδημίας Αθηνών που αφαιρούν κύρος από αυτήν για να το δώσει σε νιόφερτους, όπως υπάρχουν και υποψήφιοι που θα μπορούσαν να δώσουν λίγο από το κύρος τους στον πολύπαθο αυτόν θεσμό.
Ποιος ο λόγος περαιτέρω υποβάθμισης του Κοινοβουλίου, αφού σύμφωνα με την κυβερνητική θεωρία κάποια πράγματα είναι μυστικά του εκάστοτε διοικητή της ΕΥΠ, που ούτε καν ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα μάθει;
Το ζήτημα της προφυλάκισης, σύμφωνα με τον νόμο, δεν κρίνεται με βάση το κατηγορητήριο.
Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων εκδημοκρατίστηκε και η οργή. Ολοι άνοιξαν το σακούλι των παλιών δημοσιογραφικών επιθέτων, που ποτέ δεν είχαν κάποιο ενημερωτικό αποτέλεσμα.
Στην χώρα του «ό,τι κάτσει» προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα όσων επισήμως κατηγορούνται για αδίκημα και ζητείται η δημοσιοποίηση όσων είναι απλώς ύποπτοι.
Η «εξεταστική» επιτροπή δεν εξέτασε τίποτε. Ούτε τους μηχανισμούς εντός της ΕΥΠ που διέταξαν την παρακολούθηση δημοσιογράφων και πολικών, ούτε καν τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου.
Κάθε Μέσο έχει τη γραμματική του κι εμείς τώρα ανιχνεύουμε τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής.
Τους δικτάτορες κι αν τους πλένεις τα λεφτά σου σπαταλάς.
Η μερική αποκέντρωση της διαδικασίας εισαγωγής που έκανε η κ. Νίκη Κεραμέως (επέτρεψε στα τμήματα ΑΕΙ τη στάθμιση του συντελεστή βαρύτητας ανά μάθημα) είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ελλιπής.
