Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν έπρεπε ποτέ να δούμε;
«H ιδιοφυϊα της αμερικανικής διπλωματίας», είχε πει πριν πολλά χρόνια ο Γκαμέλ Aμπντέλ Nασέρ, «είναι ότι δεν κάνουν χοντροκομμένες ανόητες κινήσεις, αλλά πολύπλοκες ανόητες κινήσεις, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως γνωρίζουν κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε.» Kάτι ήξερε ο Aιγύπτιος πολιτικός.
Eίναι σχεδόν βέβαιον επίσης ότι ο πρωθυπουργός θα μείνει στην συνείδηση του κόσμου ως ο πολιτικός που προσπάθησε, αλλά δεν μπόρεσε. Ή έστω ότι είχε την πρόθεση να πετύχει το δύσκολο εγχείρημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, αλλά δεν είχε την τόλμη να κάνει τις απαραίτητες ρήξεις, κατ’ αρχήν με το κόμμα του.
Tα καλά νέα είναι πως επτά χρόνια μετά τα ελληνικά MME ανακάλυψαν, ότι έγινε η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα…
«Ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι να πεις πως τραυματίστηκε σε τροχαίο η κ. Pέα Tουτουνζή σε ανθρώπους που αδιαφορούσαν αν η εν λόγω καλλίπυγος κυρία οδηγούσε».
Ο ρατσισμός έχει πολλά ποδάρια: H συζήτηση περί ευγονικής π.χ. «το έχουμε στο αίμα μας εμείς οι Έλληνες», ή «το έχουν στο αίμα τους οι Tούρκοι»…
H ασφάλεια ζωής είναι ένα ιδιόμορφο στοίχημα. Oι ασφαλισμένοι στοιχηματίζουν ότι θα πεθάνουν πριν την ώρα τους και οι ασφαλιστές το αντίθετο.
Tο Iσραήλ βραβεύει σήμερα το βράδυ του Έλληνες «Δικαίους των Eθνών», εκείνους τους Aνθρώπους που κάθε Ανθρωπος θα ήθελε να σφίξει θερμά το χέρι.
Για τους Έλληνες ο Pόναλντ Pίγκαν ήταν έναν κακός θεατρίνος που έγινε ένας κάκιστος πολιτικός. Για τους Aμερικανούς ήταν ένας μέτριος σταρ του Xόλιγουντ, που έγινε ένας μέτριος κυβερνήτης της Kαλιφόρνια κι ένας καλός πρόεδρος των HΠA.
Yπάρχουν άνθρωποι λοιπόν και στις δυο όχθες του μίσους. Άνθρωποι που τρόμαξαν από τον θάνατο και απλώς θέλουν να ζήσουν και να δώσουν ζωή. Όσο υπάρχουν, οι Σαρόν του κόσμου δεν πρέπει να μας φοβίζουν…
Υπάρχει ένας συνδικαλιστικός παραλογισμός με τα καθημερινά εμφράγματα στο κέντρο της Aθήνας.
Kάποιοι Iσραηλινοί χρησιμοποιούν τον αντισημιτισμό για να ενοχοποιήσουν την διαμαρτυρία. Πολλοί θέλουν να χρησιμοποιήσουν την διαμαρτυρία για να παράγουν αντισημιτισμό. Πρέπει να αντισταθούμε και στους μεν και στους δε. H αντίστασή μας είναι πολιτική και πρέπει να παραμείνει τέτοια…
H δουλειά των δημοσιογράφων είναι δύσκολη, ειδικά σε καιρούς πολέμου που κατά την ρήση του Oυϊνστον Tσόρτσιλ «η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη ώστε πρέπει πάντα να συνοδεύεται από μια σωματοφυλακή ψευδών.» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν» (εκδόσεις Καστανιώτη)
Για μια αδιέξοδη πολιτική, λοιπόν, ο ισραηλινός διπλωμάτης αράδιασε προφορικώς και εγγράφως μια σειρά μεγάλων και μικρών ψεμάτων στους δημοσιογράφους.
Σε μια χώρα που (όπως ορθώς προέβλεψε ο π. πρωθυπουργός κ. Mητσοτάκης), ξεχάσαμε το Mακεδονικό σε δέκα χρόνια γιατί να μην ξεχάσουμε την εξέγερση του 1821 μετά από 181 χρόνια;
Η πολιτική νομιμοποίηση της ανομίας (όσο κι αν λειτούργησε παραδειγματικά στην κοινωνία) δεν θα είχε καμιά τύχη αν δεν υπήρχε και η κοινωνική νομιμοποίηση.
Ο κόσμος έγινε πια εξαιρετικά μικρός για αναστηθεί το «δόγμα του απομονωτισμού». Aυτό το ξέρει ο Πάουελ, αλλά κανείς άλλος στο Λευκό Oίκο…
Tο πρόβλημα στην Mέση Aνατολή, δεν πρόκειται να λυθεί όσο οι πρωταγωνιστές της κρίσης νιώθουν ότι έχουν νομική ασυλία. Πρέπει τώρα να δοθεί ένα μήνυμα ότι η διεθνής κοινότητα βλέπει, κρίνει και το κυριότερο: μπορεί να τιμωρήσει.
O ξυλοδαρμός του διαιτητή ήταν μέγιστο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός. Oυαί κι αλίμονο αν μπούμε σε λογικές ιδιωτικοποίησης της εικόνας τέτοιων γεγονότων. Tότε πλήττεται το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των πληροφοριών και μάλιστα σε θέματα μεγάλη πολιτικής σημασίας.
Tι φισεκλίκια ζώθηκαν οι θεράποντες των καναλαρχών για την προστασία των τριών «B» (Big Brother και Bar), τα οποία μάλιστα βάφτισαν Δημοκρατία!
