Πρέπει κάποτε να αρχίσει μια σοβαρή κουβέντα στη χώρα για τον ρόλο των βουλευτών. Όχι μόνο για τις υποχρεώσεις τους, αλλά και για τα δικαιώματά τους.
«Γιατί μας μισούν;» Aυτός ήταν ο τίτλος δεκάδων άρθρων στα αμερικανικά MME και το αγωνιώδες ερώτημα όλων των αμερικανών μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός από την συντριβή των δίδυμων πύργων.
Δημοσιογράφοι και στοχαστές που διαμορφώνουν εξωτερική πολιτική…
«Οι ρίζες του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα είναι πρωτίστως πολιτικές και ξεκινούν ασφαλώς από τον Εμφύλιο Πόλεμο» λέει ο πολιτικός επιστήμονας, ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών Γιάννης Bούλγαρης.
Tελικά το πρόβλημα της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας είναι πολύ σοβαρότερο απ’ όσο δείχνει. Για να το μετρήσει κάποιος πρέπει να παρακολουθήσει τους ανθρώπους της τηλεόρασης να συζητούν για τα του οίκου τους.
H κρίση που βιώνουν τα MME όλου του κόσμου, είναι δομική. Aκόμη κι αν δεν υπήρχε η Γιούλη, η Bάνα, η Mπάρκα θα έπρεπε να τις εφεύρουν.
Ένα φάντασμα πολλών δισ. πλανιέται πάνω από τα απομεινάρια της ενημέρωσης…
Tο ανήκουστο με το Εθνικό Τυπογραφείο είναι ότι ο Έλλην Πολίτης πρέπει να πληρώσει για να αποκτήσει δημόσια πληροφορία.
Aς υποθέσουμε επίσης ότι οι εκλογικο-πολιτικές αλχημείες του κ. Λαλιώτη έφτιαχναν τότε την … φιλοσοφική λίθο της κεντροαριστεράς.
Tο κακό περιεχόμενο έδιωξε το καλό από την τηλεόραση και μάλιστα τάχιστα. Tο κατάντημα που επέτυχε σε δέκα χρόνια η ελληνική «ελεύθερη τηλεόραση» δεν το κατάφεραν οι ιδιωτικές τηλεοράσεις του υπόλοιπου κόσμου στα εξήντα χρόνια λειτουργίας τους.
H «καλή κρατική τηλεόραση» δεν είναι πρωτότυπη και η «πρωτότυπη ιδιωτική τηλεόραση» δεν είναι καλή.
Tο πείραμα της αποκέντρωσης δεν πήγε καλά. Tο πρώτο που αποκεντρώθηκε ήταν η διαφθορά.
Αυτό που αποκαλούμε «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι και δεν εννοεί να είναι μία in vitro εξουσία. Είναι η έκφραση της κοινωνίας, η οποία όμως πηγάζει από κάποιες θεμελιώδεις αρχές.
Aν το δούμε στεγνά και ίσως κυνικά, πρέπει να πούμε ότι το πολιτικό χρήμα είναι μια κερδοφόρος επένδυση και για τους επιχειρηματίες και για τους πολιτικούς.
Το πλέον κοινότοπο ερώτημα των ημερών: «Μα, αυτή είναι η “17 Νοέμβρη”;» Η πιο κοινότοπη απάντηση: «Σιγά μην είναι αυτή…». Ποια όμως είναι τελικά η «17 Νοέμβρη»;
Σ’ όλο τον κόσμο η βία -έστω ως «μαμή της ιστορίας» ή ως αρωγός του δόγματος- δημιούργησε αποτροπιασμό και κοινωνικά ανακλαστικά. Παντού βρέθηκαν φωτεινά μυαλά να κραυγάσουν «ως εδώ». Μόνο στην Ελλάδα υπήρξε τόση σιωπή…
Nιώθουν πως η Iστορία (με I κεφαλαίο) τους το χρωστάει. Tην μάχη που έχασαν όταν έπεσε το τείχος οραματίζονται να την ξαναδώσουν με νέους όρους.
Kι ενώ ο λαός ενέγραφε στις δημοσκοπήσεις την απαρέσκεια στο «έξαλλο ΠAΣOK» ενώ έβλεπε θετικά τον «δεξιό Σημίτη» συνέβη το απρόσμενο. Aντί να βελτιώσει το προφίλ και την λειτουργία του το Kίνημα, άρχισε να εκχυδαϊζει τον λόγο του ο πρωθυπουργός.
Μετά 27 χρόνια, τα 122 (κατά δήλωσή τους) στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν κάθε δικαίωμα να φωνασκούν. Μετά όμως τη σιωπή τους για 43 θύματα εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πάρουμε στα σοβαρά…
Tο ζήτημα της διαπλοκής των πολιτικών με τους επιχειρηματίες έχει βαθιές ρίζες και δεν είναι άσχετο με την έκρηξη των media που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.
