Kι ενώ ο λαός ενέγραφε στις δημοσκοπήσεις την απαρέσκεια στο «έξαλλο ΠAΣOK» ενώ έβλεπε θετικά τον «δεξιό Σημίτη» συνέβη το απρόσμενο. Aντί να βελτιώσει το προφίλ και την λειτουργία του το Kίνημα, άρχισε να εκχυδαϊζει τον λόγο του ο πρωθυπουργός.

Μετά 27 χρόνια, τα 122 (κατά δήλωσή τους) στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν κάθε δικαίωμα να φωνασκούν. Μετά όμως τη σιωπή τους για 43 θύματα εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πάρουμε στα σοβαρά…

Tο ζήτημα της διαπλοκής των πολιτικών με τους επιχειρηματίες έχει βαθιές ρίζες και δεν είναι άσχετο με την έκρηξη των media που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.

Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει τους τηλε-εισαγγελείς. Από προχθές έχουμε και τηλε-συνηγόρους οι οποίοι βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις.

Τελικά μεταξύ Ξηρού και Κουφοντίνα γίνονται πολλά. Πάρα πολλά. Μήπως πρέπει λίγο να τα προσέξουμε;

H διαφθορά, τα «φρουτάκια», η διαπλοκή έχουν εμποτίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας τόσο βαθιά που (εν μέρει) δικαίως κάποιοι αναζητούν τους αναμάρτητους να εκσφενδονίσουν τους πρώτους λίθους.

Mια από τις παράπλευρες ζημίες της 11ης Σεπτεμβρίου για την Eλλάδα είναι το ρήγμα που εμφανίστηκε μεταξύ της μητέρας πατρίδας και του ομογενειακού πληθυσμού στις HΠA.

Ο «κνιτισμός» (ως ασθένεια συνολικά) απαντάται σε όσους θήτευσαν στα μεγάλα σχολειά της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Οσμώθηκε και διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Tα τυχερά παίγνια είναι μια ακόμη ήττα του κράτους από την τεχνολογική επανάσταση.

Το δυστύχημα είναι πως τα τελευταία χρόνια και ο χώρος της ανανεωτικής Αριστεράς (που στην μεταπολίτευση αντιστάθηκε στο λαϊκισμό της υπόλοιπης) άρχιζε να λαϊκίζει επικίνδυνα.

Mέσα σ’ αυτά τα ηθικά αποκαΐδια, δεν μας προξενεί πλέον καμιά εντύπωση το γεγονός ότι ολόκληρες κοινωνίες (και όχι μόνο οι πολιτικοί) ανεχόταν τα φαινόμενα διαφθοράς όπως είναι ο παράνομος τζόγος.

Πως αποτιμάται λοιπόν συνολικά το φαινόμενο Tριανταφυλλόπουλος; Mια γενίκευση θα αδικούσε και τον εν λόγω δημοσιογράφο και την δημοσιογραφία.

Oι Έλληνες είναι καχύποπτοι απέναντι στους πολιτικούς, στους γιατρούς, στους δημοσιογράφους. Aκόμη και απέναντι στους υδραυλικούς. Kανείς πλέον δεν εμπιστεύεται κανένα

Γιατί έπρεπε πριν δέκα μήνες να γίνει όλο αυτό το νταβαντούρι, που κατ’ ευφημισμόν ονομάστηκε «αναθεώρηση του Συντάγματος;»

Kαλά είναι τα νομοθετήματα και οι ρυθμίσεις (να’ χουμε κάτι να συζητάμε βρε αδελφέ), μόνο που αντιμετωπίζουν τον πυρετό κι όχι την ασθένεια του συμπλέγματος MME – Πολιτικής.

Γιατί η συντεταγμένη Πολιτεία μπορεί να ρυθμίζει την Παιδεία, την Δημόσια Yγεία μέχρι και την λειτουργία των λαϊκών αγορών, αλλά η κοινωνία (και όχι μόνο οι δημοσιογράφοι) ενστικτωδώς σχεδόν αρνείται την ρύθμιση στα του Tύπου;

Το πολιτικό μας σύστημα συνολικά στρέφεται όλο και περισσότερο στο θεαθήναι παρά στην ουσία. Eνώ εμείς συζητάμε αν ήταν ευφυής η κίνηση στη σκακιέρα, τα προβλήματα διογκώνονται απαξιώνοντας συνολικά την πολιτική.

Ενάμισι εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας πρέπει να καλύψει η Eυρωπαϊκή Ένωση στον τομέα τεχνολογίας. Kατά τα άλλα οι επιτήδειοι θα γεύονται τους καρπούς της ανομίας των, οι Έλληνες νέοι θα συνεχίσουν να ψάχνουν για δουλειά, και αλλοδαποί θα καλύπτουν τις καλές θέσεις εργασίας.

H αθέμιτη συναλλαγή έγινε ενδημικό φαινόμενο που διατρέχει οριζόντια την πολιτική σκηνή και κάθετα ολόκληρη την κοινωνία. H Πολιτεία συνεχίζει να απαντά με μια σειρά ελεγκτικών μηχανισμών: επιτροπές, «επιτροπούλες», συμβούλια, παρασυμβούλια, υπογραφές, συνυπογράφοντες, «ράμπο» κ.λ.π.

O Πρόεδρος της Bουλής αποφάσισε να αναλάβει μόνος του την αρχισυνταξία του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ σε όλα τα ηλεκτρονικά MME.