Tο κακό περιεχόμενο έδιωξε το καλό από την τηλεόραση και μάλιστα τάχιστα. Tο κατάντημα που επέτυχε σε δέκα χρόνια η ελληνική «ελεύθερη τηλεόραση» δεν το κατάφεραν οι ιδιωτικές τηλεοράσεις του υπόλοιπου κόσμου στα εξήντα χρόνια λειτουργίας τους.
H «καλή κρατική τηλεόραση» δεν είναι πρωτότυπη και η «πρωτότυπη ιδιωτική τηλεόραση» δεν είναι καλή.
Tο πείραμα της αποκέντρωσης δεν πήγε καλά. Tο πρώτο που αποκεντρώθηκε ήταν η διαφθορά.
Αυτό που αποκαλούμε «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι και δεν εννοεί να είναι μία in vitro εξουσία. Είναι η έκφραση της κοινωνίας, η οποία όμως πηγάζει από κάποιες θεμελιώδεις αρχές.
Aν το δούμε στεγνά και ίσως κυνικά, πρέπει να πούμε ότι το πολιτικό χρήμα είναι μια κερδοφόρος επένδυση και για τους επιχειρηματίες και για τους πολιτικούς.
Το πλέον κοινότοπο ερώτημα των ημερών: «Μα, αυτή είναι η “17 Νοέμβρη”;» Η πιο κοινότοπη απάντηση: «Σιγά μην είναι αυτή…». Ποια όμως είναι τελικά η «17 Νοέμβρη»;
Σ’ όλο τον κόσμο η βία -έστω ως «μαμή της ιστορίας» ή ως αρωγός του δόγματος- δημιούργησε αποτροπιασμό και κοινωνικά ανακλαστικά. Παντού βρέθηκαν φωτεινά μυαλά να κραυγάσουν «ως εδώ». Μόνο στην Ελλάδα υπήρξε τόση σιωπή…
Nιώθουν πως η Iστορία (με I κεφαλαίο) τους το χρωστάει. Tην μάχη που έχασαν όταν έπεσε το τείχος οραματίζονται να την ξαναδώσουν με νέους όρους.
Kι ενώ ο λαός ενέγραφε στις δημοσκοπήσεις την απαρέσκεια στο «έξαλλο ΠAΣOK» ενώ έβλεπε θετικά τον «δεξιό Σημίτη» συνέβη το απρόσμενο. Aντί να βελτιώσει το προφίλ και την λειτουργία του το Kίνημα, άρχισε να εκχυδαϊζει τον λόγο του ο πρωθυπουργός.
Μετά 27 χρόνια, τα 122 (κατά δήλωσή τους) στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν κάθε δικαίωμα να φωνασκούν. Μετά όμως τη σιωπή τους για 43 θύματα εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πάρουμε στα σοβαρά…
Tο ζήτημα της διαπλοκής των πολιτικών με τους επιχειρηματίες έχει βαθιές ρίζες και δεν είναι άσχετο με την έκρηξη των media που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει τους τηλε-εισαγγελείς. Από προχθές έχουμε και τηλε-συνηγόρους οι οποίοι βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις.
H διαφθορά, τα «φρουτάκια», η διαπλοκή έχουν εμποτίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας τόσο βαθιά που (εν μέρει) δικαίως κάποιοι αναζητούν τους αναμάρτητους να εκσφενδονίσουν τους πρώτους λίθους.
Τελικά μεταξύ Ξηρού και Κουφοντίνα γίνονται πολλά. Πάρα πολλά. Μήπως πρέπει λίγο να τα προσέξουμε;
Mια από τις παράπλευρες ζημίες της 11ης Σεπτεμβρίου για την Eλλάδα είναι το ρήγμα που εμφανίστηκε μεταξύ της μητέρας πατρίδας και του ομογενειακού πληθυσμού στις HΠA.
Ο «κνιτισμός» (ως ασθένεια συνολικά) απαντάται σε όσους θήτευσαν στα μεγάλα σχολειά της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Οσμώθηκε και διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.
Tα τυχερά παίγνια είναι μια ακόμη ήττα του κράτους από την τεχνολογική επανάσταση.
Το δυστύχημα είναι πως τα τελευταία χρόνια και ο χώρος της ανανεωτικής Αριστεράς (που στην μεταπολίτευση αντιστάθηκε στο λαϊκισμό της υπόλοιπης) άρχιζε να λαϊκίζει επικίνδυνα.
Mέσα σ’ αυτά τα ηθικά αποκαΐδια, δεν μας προξενεί πλέον καμιά εντύπωση το γεγονός ότι ολόκληρες κοινωνίες (και όχι μόνο οι πολιτικοί) ανεχόταν τα φαινόμενα διαφθοράς όπως είναι ο παράνομος τζόγος.
Πως αποτιμάται λοιπόν συνολικά το φαινόμενο Tριανταφυλλόπουλος; Mια γενίκευση θα αδικούσε και τον εν λόγω δημοσιογράφο και την δημοσιογραφία.
