«Η καλύτερη κυβέρνηση είναι εκείνη που κυβερνά λιγότερο», είχε πει ο Τόμας Τζέφερσον(Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν», εκδόσεις Καστανιώτη) κι εκεί θα κριθεί το μπόι του προγράμματος που θα κληθεί να εφαρμόσει η Νέα Δημοκρατία.
Mια ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας από τις πολλές που ταλαιπωρούν τον ρωμιό και κοστίζουν χρήμα και χρόνο. Το απελπιστικόν του πράγματος είναι η στωικότητα με την οποία πλέον κάθε πολίτης αποδέχεται κάθε ταλαιπωρία που οι γραφειοκράτες μανδαρίνοι του επιφυλάσσουν.
Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να μάθουμε την ιστορία μας. Πρέπει να την μάθουμε σε βάθος και χωρίς άγχος. Το ζήτημα είναι αφού την μάθουμε τι θα την κάνουμε; Οδηγό για το μέλλον ή παρωπίδες για το παρόν;
Η υπόθεση της διαγραφής της ηλεκτρονικής ιστορίας του ΥΠΕΧΩΔΕ έχει δύο γελοίες, μια σοβαρή διάσταση.
Η αλήθεια είναι πως προσεγγίζουμε τα θέματα εξωτερικής πολιτικής με εξαιρετικά συναισθηματικούς όρους.
Είναι πολλοί οι ιεράρχες και ιερείς, που διακονούν την ζώσα Ορθοδοξία, εκείνη που δεν φοβάται το μέλλον, αλλά το συνδιαμορφώνει.
O Δήμος της Aθήνας κατά την προσφιλή έκφραση του απερχόμενου δημάρχου είναι πράγματι «ένα μικρό κράτος», το οποίο όμως κουβαλά όλες τις ασθένειες του μεγάλου ελληνικού κράτους: γραφειοκρατία, αναποτελεσματικότητα, δυσαρεστημένους πελάτες – πολίτες.
O Έλληνας πολίτης νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Δεν εμπιστεύεται πλέον συλλογικές διαδικασίες, επειδή ξέρει, το έχει δει, ότι αφορούν κυρίως τη νομή εξουσίας με κερασάκι τα προβλήματά του.
Κουτσά – στραβά, Αγώνες θα κάνουμε, αλλά ξεχνάμε την επόμενη μέρα…
Kάθε χρόνο τέτοια εποχή γιορτάζουμε μια άτυπη επέτειο. Θα μπορούσαμε αν την ονομάσουμε «H Hμέρα της Διαφθοράς». Tο Σώμα Eλεγκτών Δημόσιας Διοίκησης βγάζει την ετήσια έκθεσή του κι όλοι με περισσή υποκρισία αναφωνούμε: Πω, πω! πόσο διεφθαρμένος είναι ο δημόσιος τομέας!
H σύγχρονη κοινωνία αντιλαμβάνεται την ποινή ως διαδικασία σωφρονισμού ενός μέλους της κι όχι ως τιμωρία για το έγκλημα…
O μακρυμάλλης κύριος Λουκ Φερί είναι άγνωστος στην Eλλάδα. Kι όμως ο νέος υπουργός Παιδείας της Γαλλίας είναι συγγραφέας δεκατριών βιβλίων κι ένας από τους πλέον συζητημένους φιλοσόφους παγκοσμίως.
Tο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής σήμερα είναι η διαρκής επιτάχυνση των κοινωνικών διεργασιών και η διαχείριση των επιπτώσεων της παγκοσμιότητας.
Μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στο δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.
Aυτή τη στιγμή παίζεται χοντρό πολιτικό παιγνίδι με το διορισμό του νέου Eθνικού Pαδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.
Aν δεν συμμαζευτεί πρώτα ο τομέας των δαπανών, ο οποίος ελέω εκλογών επιστρέφει στο «Nικόλα δώστα όλα», κάθε φορολογική μεταρρύθμιση που θα νομοθετείται, θα χρειάζεται και μία επόμενη.
O Λαφοντέν δεν θα μας απασχολούσε, αν δεν ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικών που δηλώνουν ότι η «καρδιά χτυπά Aριστερά». Eμείς οι υπόλοιποι ψάχνουμε μπας στην Aριστερά υπάρχει και μυαλό…
Tο πρόβλημα με αυτούς τους μύθους δεν είναι το ψέμα που κουβαλούν, αλλά ο παραλογισμός τους.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Eίμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε με τους μετανάστες. Eίναι όμως κατ’ ανάγκην αυτό κακό;
Πότε θα καταρρεύσει η αμερικανική αυτοκρατορία; Aυτό το ερώτημα ταλανίζει τους πολιτικούς στοχαστές όλου του κόσμου.
