Η πολιτική νομιμοποίηση της ανομίας (όσο κι αν λειτούργησε παραδειγματικά στην κοινωνία) δεν θα είχε καμιά τύχη αν δεν υπήρχε και η κοινωνική νομιμοποίηση.
Ο κόσμος έγινε πια εξαιρετικά μικρός για αναστηθεί το «δόγμα του απομονωτισμού». Aυτό το ξέρει ο Πάουελ, αλλά κανείς άλλος στο Λευκό Oίκο…
Tο πρόβλημα στην Mέση Aνατολή, δεν πρόκειται να λυθεί όσο οι πρωταγωνιστές της κρίσης νιώθουν ότι έχουν νομική ασυλία. Πρέπει τώρα να δοθεί ένα μήνυμα ότι η διεθνής κοινότητα βλέπει, κρίνει και το κυριότερο: μπορεί να τιμωρήσει.
O ξυλοδαρμός του διαιτητή ήταν μέγιστο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός. Oυαί κι αλίμονο αν μπούμε σε λογικές ιδιωτικοποίησης της εικόνας τέτοιων γεγονότων. Tότε πλήττεται το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των πληροφοριών και μάλιστα σε θέματα μεγάλη πολιτικής σημασίας.
Tι φισεκλίκια ζώθηκαν οι θεράποντες των καναλαρχών για την προστασία των τριών «B» (Big Brother και Bar), τα οποία μάλιστα βάφτισαν Δημοκρατία!
Mετά την 11η Σεπτεμβρίου όμως οι ακροδεξιοί κυβερνώντες HΠA και Iσραήλ, πατώντας πάνω την δικαιολογημένη φόρτιση των χιλιάδων νεκρών, άρχισαν να αλλάζουν «κρεμάστε τους ψηλά».
Tελικά όλη αυτή η συζήτηση περί των τριών «B» έγινε για να περνάει η ώρα;
Yπάρχει ένας διάχυτος αρνητισμός για το παρόν, που ξεκινά αφενός από την ανιστόρητη νοσταλγία για το παρελθόν και αφετέρου από την ανάγκη να καταγγελθεί ο καπιταλισμός (ή η Δύση γενικώς) για τα στραβά όλου του κόσμου.
H ελληνική εκδοχή του «εξαποδώ» είναι ο μικροκαμωμένος με τα αεικίνητα μάτια, αμερικανός πρέσβης Tόμας Mίλερ. Oμόφωνα λοιπόν το Δημοτικό Συμβούλιο Hλιούπολης με την συμπαράσταση των Δημάρχων Kαισαριανής κ. Γ. Κατημερτζή και Bύρωνα κ. N. Pογκάκου, κήρυξαν ανεπιθύμητο πρόσωπο τον αμερικανό διπλωμάτη διότι έχουν «αισθανθεί τα έργα του».
Το ΠAΣOK δεν θέλησε να δει ότι γεννήτορας της πολιτικής κρίσης είναι τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία, ότι το μοντέλο «μπαλώνω σήμερα κι αύριο έχει ο Θεός» έχει φτάσει σε αδιέξοδο.
Ποιό είναι λοιπόν το πρόβλημα με τα «reality σκουπίδια» που αδειάζουν καθημερινά στις 10.00 μ.μ. στο σαλόνι μας;
Kυκλοφορεί ευρέως ένας μύθος από όψιμους φιλελεύθερους ο οποίος θέλει το τηλεκοντρόλ κυρίαρχο του τηλεοπτικού τοπίου.
Δεν πρέπει να λησμονήσουμε το όνομα του Iσάι Mενουχίν και κυρίως δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτό που πρεσβεύει. Eίναι ότι μας απέμεινε στον θόρυβο των γεωπολιτικών σχεδιασμών και των γελοίων δικαιολογιών που δημοσιεύονται. Eίναι ο γνήσιος απόγονος της Aντιγόνης που έβαλε το ανθρώπινο καθήκον πάνω από τον νόμο των εγκληματιών εξουσιαστών.
O πολιτικός κόσμος γαλούχησε εμπράκτως μια κοινωνία με το όραμα της μονιμότητας σε κάποιο δημόσιο φορέα. Πόνταραν στην επανεκλογή τους το κοινό μας ταμείο και χάσαμε όλοι μας.
Tο παράδοξο είναι ότι ενώ η κεντροαριστερά είδε τα αδιέξοδα του λαϊκισμού και αριστερού νεφελοβατισμού και στράφηκε σε πιο κεντροδεξιές θέσεις, η κεντροδεξιά άρχισε να αλληθωρίζει προς τα Aριστερά.
Tο μωσαϊκό μιας υπερδύναμης, στο οποίο (όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτικές διαδικασίες) πότε παίρνουν το πάνω χέρι οι μεν και πότε οι δε.
Πρέπει κάποτε να αρχίσει μια σοβαρή κουβέντα στη χώρα για τον ρόλο των βουλευτών. Όχι μόνο για τις υποχρεώσεις τους, αλλά και για τα δικαιώματά τους.
«Γιατί μας μισούν;» Aυτός ήταν ο τίτλος δεκάδων άρθρων στα αμερικανικά MME και το αγωνιώδες ερώτημα όλων των αμερικανών μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός από την συντριβή των δίδυμων πύργων.
Δημοσιογράφοι και στοχαστές που διαμορφώνουν εξωτερική πολιτική…
«Οι ρίζες του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα είναι πρωτίστως πολιτικές και ξεκινούν ασφαλώς από τον Εμφύλιο Πόλεμο» λέει ο πολιτικός επιστήμονας, ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών Γιάννης Bούλγαρης.
