Το χειρότερο που ανέδειξε αυτή η κρίση είναι ότι ενώ η ζωή αλλάζει δραστικά, οι ηγεσίες κάθε χώρου (πολιτικές, συνδικαλιστικές, κοινωνικές) δεν λένε να αλλάξουν συμπεριφορά.

Η ιστορία της ελληνικής χρεοκοπίας.

Με το ελληνικό πολιτικό σύστημα δυστυχώς ισχύει η παροιμία «βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε έξι» ευθύνες κοινωνικών φορέων ή ατόμων.

Ένα νομικό πρόσωπο δεν πρέπει να συγχέεται με τα φυσικά πρόσωπα. Ούτε ως προς τις απολαβές, αλλά ούτε ως προς τις υποχρεώσεις.

Μεγαλύτερη ντροπή και από τη δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων από την Wikileaks είναι η αντίδραση των ΗΠΑ.

Tο κράτος είναι κάτι σαν το γιοφύρι της Αρτας. Ολημερίς το κόβουμε, το βράδυ μεγαλώνει.

Σε μια εποχή που όλοι γκρινιάζουν για αναδουλειές και απολύσεις, ουδείς θέτει θέμα απελευθέρωσης του ωραρίου των καταστημάτων.

H θεωρία συνωμοσίας του κ. Θεοδωράκη, για τους κακούς ξένους που μας πλήρωναν, ώστε να παχύνουμε και μετά να πεθάνουμε από έμφραγμα.

Η ανάγκη ενός μέσου να συμπυκνώσει την σύνθετη πραγματικότητα και να την μεταμορφώσει σε ελκυστικό εξώφυλλο, τελικώς σφαγίασε αυτήν την πραγματικότητα με αποτέλεσμα το Μέσο να διαψευσθεί μέσα σε έξι μήνες.

Υπάρχουν κάποιες ομάδες της παράφρονος Αριστεράς που εκμεταλλεύονται πολιτικά με τον πιο χυδαίο τρόπο τον θάνατο ενός παιδιού.

Υπάρχει και μια τρίτη κακή επιλογή. Ούτε να αλλάξουμε, ούτε να βουλιάξουμε.

Tο σχέδιο Μάρσαλ και κυρίως η συνακόλουθη επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας ήταν μια χρυσή ευκαιρία για να σπάσουν οι αντιπαραγωγικές δομές της ελληνικής οικονομίας. Σπαταλήθηκε.

Tώρα είναι η ώρα να συζητηθεί επί της ουσίας το πρόβλημα της βιομηχανίας ενημέρωσης αντί να φορτώνουμε βολικά τα πάντα στο Μνημόνιο.

Τα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν για να καλλιεργούν τον ορθό λόγο. Στην Ελλάδα αυτός ο στόχος ακόμη δεν επιτεύχθηκε.

Αυτό που προτείνει η ΠΟΣΔΕΠ είναι ο συντηρητισμός του υπάρχοντος αποτυχημένου μοντέλου.

Οι καθημερινές χρεοκοπίες κάνουν τη ζωή μας αβίωτη και πρέπει να τις διορθώσουμε. Οσο ανησυχούμε, όμως, για τη μεγάλη, παραβλέπουμε να διορθώσουμε τις μικρές.

Οι πολίτες καμώνονται ότι τηρούν τη νομιμότητα, η ΕΛ. ΑΣ. καμώνεται ότι ελέγχει και όλοι οι υπόλοιποι καμωνόμαστε ότι ζούμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία.

Αν θέλαμε όπωσδήποτε μια λέξη για το έργο του Μιχάλη αυτή δεν θα ήταν η λέξη «χιούμορ». Η λέξη που τού ταιριάζει περισσότερο είναι η φαντασία.

Το πάρκινγκ στο νέο γήπεδο του Βοτανικού.

Οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται αυτόματα. Χρειάζονται χρόνο, υπομονή κι επιμονή. Χρειάζονται διορθώσεις, όχι στη φιλοσοφία, αλλά στους μηχανισμούς επιβολής των.