Οι απόψεις ουδέποτε πρέπει να ειναι σεβαστές. Τα πρόσωπα πάντα.

Από πότε η Αριστερά μοιράζει πιστοποιητικά ελληνοπρέπειας;

Πόσο αμερόληπτες είναι οι προβλέψεις των οικονομολόγων;

Γιατί τώρα η κατακραυγή για την καταπάτηση του ασύλου που επί έτη τσαλαπατούν οι γνωστές δυνάμεις της «Προόδου»;

Χρειάζονται μόνο 20 χρόνια για ένα ριζοσπάστη να καταλήξει συντηρητικός, χωρίς να αλλάξει ούτε μία ιδέα. (Robert Anton Wilson)

Η διαχωριστική γραμμή Παπανδρέου για τον ρόλο του κράτους στην οικονομία.

Πως χρεοκοπούν οι Δημόσιες επιχειρήσεις.

Δεν είναι κάπως υποκριτικό να ενοχλούμαστε από την κατάληψη των μελαψών, ενώ τα πανεπιστήμιά μας είναι κάθε χρόνο υπό κατάληψη από άλλες μειοψηφίες που φορούν μαύρα;

H ανεπεξέργαστη οργή που διακινούν τα Μέσα μπορεί τελικά να κάνει μεγαλύτερο κακό απ’ όσο θα θεραπεύσει η υλοποίηση της λαϊκής επιθυμίας «να πάει κάποιος φυλακή».

Ακόμη και η πολιτική ανυπακοή πρέπει να εκδηλώνεται με τους κανόνες της δημοκρατίας.

Αν η πολιτεία δεν εγκαταλείψει την ψευτοδημοκρατική στάση της ανοχής στη βία και αν η κοινωνία δεν απαιτήσει την εφαρμογή των νόμων, η ζούγκλα είναι κοντά.

Είναι κοινός τόπος πλέον ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος πρέπει να καταργηθεί. Ορθώς, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Για τα πραγματικά πανεπιστήμια υπάρχει μια προϋπόθεση. Κάποιος πρέπει να τα πληρώνει.

Η επιμήκυνση του χρέους θα γίνει αυτομάτως με τον νέο δανεισμό. Το ερώτημα όμως είναι οι όροι με τους οποίους θα γίνει αυτή, μετά την επιμήκυνση που κάναμε διά του Μνημονίου.

Tα πάντα χρειάζονται επανίδρυση. Και ο τρόπος λειτουργίας των ΜΜΕ. Ειδικά εκείνων που έχουν διαρκώς σηκωμένο το δάχτυλο απαιτώντας την… επανίδρυση των άλλων.

Τελικά, υπάρχει ελπίδα. Ακόμη και σ’ αυτόν τον ερειπιώνα που ευφημίζουμε ως ελληνικό πανεπιστήμιο. Ζωντανά κύτταρα που μπορεί να δώσουν προοπτική. Αρκεί να γίνουν ο κανόνας…

H πανεπιστημιακή κοινότητα, ως συλλογικότητα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε τα πιο απλά προβλήματα και απλώς καταγγέλλει.

Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα είναι φορείς, οργανισμοί και αρκτικόλεξα ατάκτως ερριμμένα.

Ένα βιβλίο που αποσαφηνίζει τις έννοιες, συμβάλει στο να γίνει ο διάλογος εφικτός σ’ αυτή τη χώρα.

Δεν δικαιούται το κράτος να θέσει το αποκαλούμενο «τσιγαρόσημο».