Πορευόμαστε ως έθνος των αθώων, καπνίζοντας και βρίζοντας. Πρωτίστως το «σύστημα», κατόπιν τους πολιτικούς και πάντα τις πολυεθνικές.

Τι σχέση έχει η Ελλάδα με τη Αίγυπτο και ο Καντάφι με την Ελισάβετ;

Πολιτική δράση, διαμαρτυρία και ανομία. Μια απάντηση στην απάντηση του Αυγουστίνου Ζενάκου.

Η Δημοκρατία, δεν φυτεύεται. Φύεται όταν ωριμάζουν οι συνθήκες…

Οι βουλευτές κατά το Σύνταγμα «αντιπροσωπεύουν το έθνος» και όχι τους συναδέλφους τους δικηγόρους. Νομοθετούν για τη χώρα και όχι για τα αγροτεμάχια των ψηφοφόρων τους.

Το μνημόνιο δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους. Απλώς μειώνει τα ελλείμματα σταδιακά σε τρία χρόνια.

Το ΚΚΕ κατρακυλάει με ταχύτητα στον κατήφορο της (αυτο)απονομιμοποίησής του, ενώ δίπλα του χοροπηδούν χαρά γεμάτα κάποια γεροντοπαλίκαρα της Αριστεράς και κάποια παιδάκια του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντί να σκορπάμε τα λίγα λεφτά που μάς έχουν απομείνει, σε δρομολόγια που δεν προτιμά κανείς, καλά είναι να τα επενδύσουμε σε υποδομές οι οποίες θα κάνουν τον σιδηρόδρομο ελκυστικό και ανταγωνιστικό του αυτοκινήτου.

Δεν θα ήταν πιο λογικό να υπάρχει ένα κανάλι ιδεών αντί να έχουμε ένα κρατικό αθλητικό κανάλι;

Πριν αποφασίσουμε τι θέλουμε, πρέπει να υπογράψουμε εκ νέου το κοινωνικό συμβόλαιο. Να κατανοήσουμε ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι δεν είναι χαρτιά άνευ αντικρίσματος και ότι πρέπει να είναι στην πράξη σεβαστά απ’ όλους.

Η κατάληψη του 9,84 θέτει ορισμένα ζητήματα για τον δημοσιογραφικό κόσμο.

Μεγαλύτερο και από το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογός της. Αυτός, με βασική ευθύνη των ΜΜΕ, ποτέ δεν προχωρεί στην ουσία της πολιτικής· πάντα μένει στη διαδικασία της.

Όσοι θέλουν να παρουσιάζουν το 1821 σαν ένα τοπικό καβγά Ρωμιών-Οθωμανών, το υποβαθμίζουν.

Οι νόμοι δεν φτιάχτηκαν για να οδηγηθούμε στον παράδεισο, αλλά για να μην οδηγηθούμε στην κόλαση των διαρκών συγκρούσεων.

Η περιβόητη απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος που έκανε κ. Λοβέρδος είναι μια τρύπα στο νερό.

Ανθρωποι που δεν σέβονται τον νόμο για τις καταλήψεις, θα σεβαστούν τον νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους;

Αυτό που αναδεικνύεται και στην υπόθεση της Κερατέας είναι ο ευρύτερος κύκλος των χειροκροτητών κάθε ανομίας σ’ αυτόν τον τόπο.

Αν η παρανομία για «ιερούς» σκοπούς δεν σταματήσει, τότε η παρανομία θα γίνει ο κανόνας και θα είναι πάντα και παντού μόνο για «ανίερους» σκοπούς.

Αν καταλάμβαναν το αμφιθέατρο του υπουργείου Υγείας τίποτε μετανάστες, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε το θέμα. Οι νοσοκομειακοί γιατροί, όμως, κι άλλες «ευπαθείς» ομάδες του ελληνικού πληθυσμού μπορούν να καταλαμβάνουν όποιον δημόσιο χώρο γουστάρουν, να παραβιάζουν τον νόμο όποτε θέλουν χωρίς να ενοχλείται κανείς.

Η ιστορία διδάσκει ότι όποτε οι φιλόσοφοι αναμείχθηκαν με την εξουσία, σε κακό τους βγήκε. Και στους ίδιους και στη φιλοσοφία.