Ο καπιταλισμός για τον μέσο Ελληνα είναι ό,τι ο διάβολος στον Μεσαίωνα.

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε μόνο από τα σκάνδαλα των πολιτικών. Χρεοκόπησε από το μεγάλο τους σκάνδαλο: το χουβαρνταλίκι με τα λεφτά των άλλων.

Η οικονομική κρίση πύκνωσε τον πολιτικό χρόνο, αλλά όχι και τον ιδεολογικό.

Μπορεί κάποιος να διαδηλώνει στις κηδείες των στρατιωτών που έπεσαν στο Ιράκ με σύνθημα «Ευχαριστούμε τον Θεό για τους νεκρούς στρατιώτες»;

Η δουλειά των υπουργών δεν αφορά το παρελθόν χρέος, αλλά τα ελλείμματα που φτιάχνουν νέο χρέος.

Δημιουργήθηκε ένας επικίνδυνος μιμητισμός της γενιάς της μεταπολίτευσης, η πρώτη που μετέβαλε τη διαμαρτυρία σε χαβαλέ.

Greece has two options: to increase production to the levels of consumption or to decrease consumption to production levels.

H αγορά έχει θετικά αποτελέσματα εκεί που εκ των πραγμάτων δεν δημιουργείται μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο.

Η διαρκής μετατόπιση της συλλογικής μας διάθεσης είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές μας δυνάμεις.

Μια ενδεκάωρη περιπέτεια στην Εθνική Οδό Αθηνών Θεσσαλονίκης.

Οι νόμοι της αγοράς και οι οίκοι αξιολόγησης.

Η δημόσια συζήτηση για το μνημόνιο, έχει συνθήματα, λάθη, ψέματα και κακή αριθμητική.

Nα φτιάξουμε ένα Σύνταγμα αρχών, παρά ένα ακόμη Σύνταγμα λεπτομερειών, όσο σημαντικές κι αν φαντάζουν αυτές σήμερα.

Ανοίγοντας τον ασκό της λογοκρισίας για «καλούς» σκοπούς, ανοίγει και για τους «κακούς». Στο τέλος κανείς δεν θα μπορεί να μιλά για οτιδήποτε, επειδή ακριβώς δεν θα ξέρει εκ των προτέρων τι συναισθήματα θα προκαλεί.

«Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου»: Άλλο ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την ελευθερία του λόγου.

Ενα πρέπει να καταλάβουμε και κυρίως πρέπει να καταλάβουν τα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Με ή χωρίς το Μνημόνιο, το κράτος πρέπει να συμμαζευτεί.

Υπάρχουν εκατομμύρια καλύτερα Μνημόνια απ’ αυτό που έχουμε, κι άλλα τόσα χειρότερα.

Ας μην είμαστε τόσο αισιόδοξοι ότι υπάρχουν δευτερογενείς επιπτώσεις της κρίσης.

Αδυνατούμε να περιγράψουμε το πρόβλημα και να το μετρήσουμε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε να το υποτιμούμε, είτε να το μεγεθύνουμε.

Έχουμε μια διπλή αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Και του τυπικού (σχολείο) και του άτυπου (πολιτικές, κοινωνικές οργανώσεις κ.λπ.).