Το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν έχει μάθει να λύνει προβλήματα. Δεν έχει κατανοήσει τον δημοκρατικό κανόνα.
Η δύσκολη ενηλικίωση της χώρας έχει να αντιμετωπίσει κατάματα όλες τις κρυμμένες παθογένειες, μία από τις οποίες ήταν ο υπολανθάνων ρατσισμός.
Αντί να εξειδικευτούν οι ευθύνες των αστυνομικών που άσκησαν υπερβολική βία και να ζητηθεί από την πολιτεία να επιβάλει τα προβλεπόμενα άρχισε η γνωστή αριστερή σπέκουλα διάχυσης των ευθυνών.
Δέκα προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, όπως δημοσιεύτηκαν στο protagon.gr.
Ο πολιτικός κλαυθμός για μια ανώνυμη εταιρία ποδοσφαίρου.
Η Βρετανία δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδος. Αλλά σάμπως συμμετείχε στο πρώτο πακέτο διάσωσης για να ενδιαφερθεί για το δεύτερο;
Το μεγάλο πελατειακό κράτος δεν απομυζά μόνο χρήματα από την πραγματική οικονομία. Απομυζά και παραγωγική εργασία.
Το 1978 η βιομηχανία αυτοκινήτων «Κράισλερ» ήταν σαν την Ελλάδα του 2009. Στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ο μάνατζερ Λι Αϊακόκα θυμάται…
Κάποτε υπήρχαν πολιτικοί που προσέβαλλαν τους αντιπάλους τους όχι με χαρακτηρισμούς, αλλά με πνεύμα.
Στην Ελλάδα το ηθικό δεν είναι κατ’ ανάγκη νόμιμο. Απλώς πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το νόμιμο είναι και ηθικό.
Πολλοί λένε ότι στην πολιτική και στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Αυτό είναι λάθος. Η πολιτική ασκείται πάντα και μόνο στο πλαίσιο του νόμου.
Murders are committed all over the world, but societies are judged the day after, by their sense of outrage and their reaction.
Οι καταλήψεις των διοδίων είναι παράνομη πράξη. Αυτό λέει ο νόμος, και η χρηματοδότηση παρανομιών σαφώς δεν είναι στα καθήκοντα των επιμελητηρίων.
Το ελληνικό κράτος, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι, δώσαμε πολλά για να παίζουν μπάλα κάποιοι, να παίζουν ξύλο κάποιοι άλλοι και να παίζουν με τους οργανωμένους οπαδούς κάποιοι τρίτοι.
Οι μολότοφ των κουκουλοφόρων, η τραγωδία με τρεις ανθρώπους νεκρούς και η διαρκής ανοχή μέρους της κοινωνίας.
Όλοι περιμένουν κάτι μαγικό να μάς συμβεί, που να μας βγάλει από το τέλμα ενώ εμείς θα είμαστε αραχτοί και προσοδούχοι.
Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένας Σαρλ Ντε Γκόλ, ένας Τζον Κένεντι, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ή ένας Ζακ Ντελόρ;
Στα ΜΜΕ το «Χρόνια Πολλά» ή το «Καλό Πάσχα» -που είναι ευχές, και ουχί δήλωση πίστης για κάποιο θρύλο- είναι ότι καλύτερο.
Οι χορηγίες του επιμελητήρίου Πιερίας στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μια εικονογραφημένη απάντηση.
Πριν ακριβώς από ένα χρόνο, στις 23 Απριλίου του 2010 τα ψέματα τέλειωσαν. Ολα τα ψέματα της μεταπολίτευσης.
