Το μεγάλο πελατειακό κράτος δεν απομυζά μόνο χρήματα από την πραγματική οικονομία. Απομυζά και παραγωγική εργασία.

Το 1978 η βιομηχανία αυτοκινήτων «Κράισλερ» ήταν σαν την Ελλάδα του 2009. Στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ο μάνατζερ Λι Αϊακόκα θυμάται…

Κάποτε υπήρχαν πολιτικοί που προσέβαλλαν τους αντιπάλους τους όχι με χαρακτηρισμούς, αλλά με πνεύμα.

Στην Ελλάδα το ηθικό δεν είναι κατ’ ανάγκη νόμιμο. Απλώς πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το νόμιμο είναι και ηθικό.

Πολλοί λένε ότι στην πολιτική και στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Αυτό είναι λάθος. Η πολιτική ασκείται πάντα και μόνο στο πλαίσιο του νόμου.

Murders are committed all over the world, but societies are judged the day after, by their sense of outrage and their reaction.

Οι καταλήψεις των διοδίων είναι παράνομη πράξη. Αυτό λέει ο νόμος, και η χρηματοδότηση παρανομιών σαφώς δεν είναι στα καθήκοντα των επιμελητηρίων.

Το ελληνικό κράτος, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι, δώσαμε πολλά για να παίζουν μπάλα κάποιοι, να παίζουν ξύλο κάποιοι άλλοι και να παίζουν με τους οργανωμένους οπαδούς κάποιοι τρίτοι.

Οι μολότοφ των κουκουλοφόρων, η τραγωδία με τρεις ανθρώπους νεκρούς και η διαρκής ανοχή μέρους της κοινωνίας.

Όλοι περιμένουν κάτι μαγικό να μάς συμβεί, που να μας βγάλει από το τέλμα ενώ εμείς θα είμαστε αραχτοί και προσοδούχοι.

Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένας Σαρλ Ντε Γκόλ, ένας Τζον Κένεντι, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ή ένας Ζακ Ντελόρ;

Στα ΜΜΕ το «Χρόνια Πολλά» ή το «Καλό Πάσχα» -που είναι ευχές, και ουχί δήλωση πίστης για κάποιο θρύλο- είναι ότι καλύτερο.

Οι χορηγίες του επιμελητήρίου Πιερίας στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μια εικονογραφημένη απάντηση.

Πριν ακριβώς από ένα χρόνο, στις 23 Απριλίου του 2010 τα ψέματα τέλειωσαν. Ολα τα ψέματα της μεταπολίτευσης.

Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι επεξεργασμένη στην Ελλάδα. Μια χώρα που αναζητά το κράτος να βοηθήσει παντού, είναι μια χώρα που ζητά από το κράτος να παρεμβαίνει παντού.

Οι δυσκολίες της δημοκρατίας δημιουργούν σύγχυση στα κεφάλια των αδαών που φλερτάρουν στην ιδέα της παραβίασης του δημοκρατικού κανόνα για χάρη της αποτελεσματικότητας, του δίκιου, ή άλλου ανώτερου σκοπού.

Φτιάχνεις ένα πανό, ετοιμάζεις ένα ξύλινο (και συνεπώς έτοιμο από προηγούμενες «παρεμβάσεις») λογίδριο, και εκστομίζεις δύο πολυφορεμένα συνθήματα. Εχεις δηλαδή «επανάσταση» σε συσκευασία και χωρίς κόπο.

Ο συνδικαλισμός είναι ένας από τους πυλώνες της δημοκρατίας μας και πρέπει να ανασυγκροτηθεί σε υγιή βάση.

Τα θρησκευτικά συναισθήματα των Ελλήνων πολιτών είναι σεβαστά. Πρέπει δε να είναι τόσο σεβαστά, που να μη γίνονται αντικείμενο πολιτικής σπέκουλας.

Το Επιμελητήριο Πιερίας, πληρώνει για τα φυλλάδια, τα πανό, την διανομή φέιγ-βολάν των «αυθόρμητως αντιδρώντων στα διόδια» και στο τέλος τους τραπεζώνει.