Ανοίγοντας τον ασκό της λογοκρισίας για «καλούς» σκοπούς, ανοίγει και για τους «κακούς». Στο τέλος κανείς δεν θα μπορεί να μιλά για οτιδήποτε, επειδή ακριβώς δεν θα ξέρει εκ των προτέρων τι συναισθήματα θα προκαλεί.

«Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου»: Άλλο ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την ελευθερία του λόγου.

Ενα πρέπει να καταλάβουμε και κυρίως πρέπει να καταλάβουν τα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Με ή χωρίς το Μνημόνιο, το κράτος πρέπει να συμμαζευτεί.

Υπάρχουν εκατομμύρια καλύτερα Μνημόνια απ’ αυτό που έχουμε, κι άλλα τόσα χειρότερα.

Ας μην είμαστε τόσο αισιόδοξοι ότι υπάρχουν δευτερογενείς επιπτώσεις της κρίσης.

Αδυνατούμε να περιγράψουμε το πρόβλημα και να το μετρήσουμε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε να το υποτιμούμε, είτε να το μεγεθύνουμε.

Έχουμε μια διπλή αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Και του τυπικού (σχολείο) και του άτυπου (πολιτικές, κοινωνικές οργανώσεις κ.λπ.).

Πορευόμαστε ως έθνος των αθώων, καπνίζοντας και βρίζοντας. Πρωτίστως το «σύστημα», κατόπιν τους πολιτικούς και πάντα τις πολυεθνικές.

Τι σχέση έχει η Ελλάδα με τη Αίγυπτο και ο Καντάφι με την Ελισάβετ;

Πολιτική δράση, διαμαρτυρία και ανομία. Μια απάντηση στην απάντηση του Αυγουστίνου Ζενάκου.

Η Δημοκρατία, δεν φυτεύεται. Φύεται όταν ωριμάζουν οι συνθήκες…

Οι βουλευτές κατά το Σύνταγμα «αντιπροσωπεύουν το έθνος» και όχι τους συναδέλφους τους δικηγόρους. Νομοθετούν για τη χώρα και όχι για τα αγροτεμάχια των ψηφοφόρων τους.

Το μνημόνιο δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους. Απλώς μειώνει τα ελλείμματα σταδιακά σε τρία χρόνια.

Το ΚΚΕ κατρακυλάει με ταχύτητα στον κατήφορο της (αυτο)απονομιμοποίησής του, ενώ δίπλα του χοροπηδούν χαρά γεμάτα κάποια γεροντοπαλίκαρα της Αριστεράς και κάποια παιδάκια του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντί να σκορπάμε τα λίγα λεφτά που μάς έχουν απομείνει, σε δρομολόγια που δεν προτιμά κανείς, καλά είναι να τα επενδύσουμε σε υποδομές οι οποίες θα κάνουν τον σιδηρόδρομο ελκυστικό και ανταγωνιστικό του αυτοκινήτου.

Δεν θα ήταν πιο λογικό να υπάρχει ένα κανάλι ιδεών αντί να έχουμε ένα κρατικό αθλητικό κανάλι;

Πριν αποφασίσουμε τι θέλουμε, πρέπει να υπογράψουμε εκ νέου το κοινωνικό συμβόλαιο. Να κατανοήσουμε ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι δεν είναι χαρτιά άνευ αντικρίσματος και ότι πρέπει να είναι στην πράξη σεβαστά απ’ όλους.

Η κατάληψη του 9,84 θέτει ορισμένα ζητήματα για τον δημοσιογραφικό κόσμο.

Μεγαλύτερο και από το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογός της. Αυτός, με βασική ευθύνη των ΜΜΕ, ποτέ δεν προχωρεί στην ουσία της πολιτικής· πάντα μένει στη διαδικασία της.

Όσοι θέλουν να παρουσιάζουν το 1821 σαν ένα τοπικό καβγά Ρωμιών-Οθωμανών, το υποβαθμίζουν.