Στην Ελλάδα, κοινωνία είναι ένα ακτινωτό σύστημα με το κράτος-τροφό στη μέση. Το βασικότερο στοιχείο της κοινωνικής συνοχής που αποκτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια είναι ένα δαιδαλώδες δίκτυο προσοδοθηρίας.

Eχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση του όλου ΠΑΣΟΚ και του Μεσοπρόθεσμου. Εγινε για να υπάρξει η πολυπόθητη (σε όλο τον κόσμο, αλλά και στους εχέφρονες αυτής της χώρας) πλειοψηφία για να περάσει το πρόγραμμα.

Πως ακριβώς παραιτήθηκε ο κ. Παπανδρέου στον κ. Σαμαρά;

Στη Νέα Δημοκρατία κυριαρχεί ένα συντηρητικό γινάτι για τον νόμο περί πολιτογράφησης των μεταναστών.

Οι «κουκουλοφόροι», οι «προβοκάτορες» βρίσκουν και κάνουν. Υπάρχει ένας φιλόξενος βιότοπος για τη δράση τους.

Μετά το σοκ έρχεται η ανάγκη της αλήθειας· οι πολιτικοί πρέπει να πουν ότι ο δρόμος για την ανόρθωση της οικονομίας είναι δύσκολος και διόλου μαγικός.

Η λύση για την κρίση, που εναγωνίως ψάχνουν κάποιοι, δεν υπάρχει. Υπάρχουν διαρκώς κάποιες επιλογές, οι οποίες έχουν κόστος και όφελος.

Κάποιοι εμφανίζονται σαν παπάδες της εκκλησίας του Δήμου που ερμηνεύουν αυθεντικά και με μεταφυσικό τρόπο την λαϊκή βούληση.

Θέλουμε να εφαρμόζεται ο νόμος καθολικά, ανεξαρτήτως του πόσο ισχυρός και προβεβλημένος είναι κάποιος;

Κοντά στις δύο πλατείες που πλημμυρίζουν από ανθρώπους που δεν ήξεραν τίποτε για το έγκλημα εμφανίστηκε εσχάτως και μια τρίτη. Θα μπορούσε να ονομαστεί η «παραπάνω πλατεία Συντάγματος».

«Μία μόνη, αλλά πολύ μεγάλη υπηρεσία μπορεί να προσφέρει το Πανεπιστήμιο στο έθνος: να είναι καλό Πανεπιστήμιο».

Είναι λογική η αντιδημοφιλία κάθε υπουργού Οικονομικών εντός του κόμματός του.

Υπάρχουν και οι «Αγανακτισμένοι» των ΜΜΕ. Αυτοί προηγήθηκαν της πλατείας Συντάγματος και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν η διαρκής επανάσταση της αγανάκτησης.

Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος;

Η πολιτική είναι η τέχνη ασκείται επί του πραγματικού και όχι του ιδανικού όπως νομίζουν οι 16 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Mετά τους φοιτητοπατέρες που ευνούχισαν το φοιτητικό κίνημα, θα αποκτήσουμε και «αμεσοδημοκρατοπατέρες».

Δεν ξέρουμε πώς αποτιμά τη συμμετοχή του στην πολιτική ο κ. Μίκης Θεοδωράκης, όταν συμμετείχε σε μια κυβέρνηση, η οποία έκανε τις περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ή «ξεπουλήματα» που θα έλεγε με την τωρινή του φρασεολογία.

Τη διαχρονική αποτυχία των δασκάλων και διακόνων του ορθού λόγου πληρώνουμε σήμερα. Το έλλειμμα παιδείας που μάς οδήγησε ώς εδώ και πιστοποιήθηκε προχθές στα Προπύλαια.

Το 2031 θα έχουμε δυο εναλλακτικά σενάρια να συζητήσουμε. Μπορεί να αναρωτιόμαστε γιατί το 2011 δεν κάναμε όσα πρέπει και φτάσαμε στην καταστροφή ή μπορεί να συζητάμε την ελληνική εμπειρία (the Greek experience): πως αλλάζει και σώζεται μια χώρα την οποία πολλοί θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να σωθεί

Δεν ξέρουμε αν το κίνημα των «Αγανακτισμένων» είναι ελπιδοφόρο. Για να γίνει παρεμβατικό, πρέπει να γίνει πολιτικό, υπό την έννοια ότι πρέπει να αποκτήσει διαδικασίες, συνελεύσεις με ψηφίσματα κ.λπ.