Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Το πρόβλημα της χώρας πολλά χρόνια τώρα είναι ότι έχει διογκώσει τον δημόσιο τομέα, κάτι που απομυζά πόρους και ανθρώπους από την πραγματική παραγωγή.
Αυτό που ζούμε, είτε στον εικονικό είτε στον πραγματικό χώρο, είναι υπαρκτός μεταμοντερνισμός. Δεν είναι απλώς η απουσία νοήματος, είναι η δοξολογία της απουσίας νοήματος.
Η οικονομία δεν έχει αδιέξοδα. Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ολοι θέλουν να σωθεί η οικονομία, αλλά εξόδοις άλλων.
Ο σιωνισμός είναι ο πιο αντιδημοφιλής εθνικισμός στον κόσμο.
Ζούμε σε μια χώρα ο πληθυσμός της οποίας πίστευε ότι η διαρκής άνοδος του βιοτικού επιπέδου -συλλογικά και ατομικά- είναι εξασφαλισμένη, ανεξαρτήτως του παραγωγικού αποτελέσματος.
Με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να χαθούν θέσεις εργασίας. θα χαθούν θέσεις πληρωμένης αεργίας.
Τώρα φυλλορροούν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Το ελληνικό μεταπολεμικό μοντέλο ανάπτυξης και η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς.
The concept of “rebooting the economy,” as opposition New Democracy leader Antonis Samaras promised at his Zappeio 2 presentation last week, not only contains too much of the past, but also has no future at all.
Πως τα δημόσια Μέσα να διολισθαίνουν στα τετριμμένα προγράμματα με τον ισορροπημένο παραταξιακά, αλλά ξύλινο λόγο.
Στο υπουργείο Εργασίας η ζωή συνεχίζεται σαν να μην υπάρχει κρίση και σαν να μην υπάρχει Μνημόνιο.
«Το πρόσωπο του κατηγορουμένου είναι ιερό» αποφάνθηκαν πολλοί, και έχουν δίκιο. Αλλά σε τι ακριβώς είναι ιερό; Και γιατί τα πρόσωπα κάποιων κατηγορουμένων είναι πιο «ιερά» από άλλα;
Οτιδήποτε δεν περικόπτουμε σήμερα, θα εμφανιστεί αύριο και με τόκο.
Η αστυνόμευση είναι μια ευαίσθητη και δύσκολη υπόθεση. Κυρίως είναι μια υπόθεση εφαρμογής των νόμων και ο χειρότερος τρόπος να γίνει είναι η καταπάτηση αυτών των νόμων.
Για να γυρίσει η πραγματική ανάπτυξη, θέλει δουλειά πολλή. Αλλά αυτό δεν το λέει κανένας…
Το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν έχει μάθει να λύνει προβλήματα. Δεν έχει κατανοήσει τον δημοκρατικό κανόνα.
Η δύσκολη ενηλικίωση της χώρας έχει να αντιμετωπίσει κατάματα όλες τις κρυμμένες παθογένειες, μία από τις οποίες ήταν ο υπολανθάνων ρατσισμός.
Αντί να εξειδικευτούν οι ευθύνες των αστυνομικών που άσκησαν υπερβολική βία και να ζητηθεί από την πολιτεία να επιβάλει τα προβλεπόμενα άρχισε η γνωστή αριστερή σπέκουλα διάχυσης των ευθυνών.
