Όλες οι οργανωμένες δομές του πολιτικού συστήματος μοιάζουν να μην αγγίχτηκαν από την κρίση. Ολοι λειτουργούν όπως παλιά.

Οι ιδέες έχουν σοβαρές συνέπειες σε μια κοινωνία. Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα μεγαλύτερες.

Ο οργασμός τροπολογιών και τα συνακόλουθα ρουσφέτια έχει τη ρίζα του στο μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος που χτίσαμε μετά τον εμφύλιο.

Η αντίδραση της ΓΕΝΟΠ σε όσα αποκαλύπτονται μπορεί να συνοψιστεί στην ελληνική παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης».

Ο κύκλος των «ενόχων» που πρέπει να ματώσουν διαρκώς διευρύνεται. Πρώτα ήταν οι πολιτικοί· παλιοί και νέοι, που έχουν δύο χρόνια στη Βουλή. Μετά συμπεριελήφθησαν οι δημοσιογράφοι. Τώρα κινδυνεύουν και όσοι τους μοιάζουν.

Κακός, ψυχρός κι ανάποδος είναι ο καπιταλισμός, αλλά αν μη τι άλλο μαθαίνει κάποιος τι γίνεται στον κόσμο.

Η χώρα συσσώρευσε ένα δυσθεώρητο χρέος ακολουθώντας ελλειμματικές πολιτικές σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης. Το κράτος δανειζόταν λεφτά και τα μοίραζε δεξιά κι αριστερά, υπό τις επευφημίες και την πίεση των ΜΜΕ.

Πολλοί λένε ότι η προκοπή μιας χώρας οφείλεται στην παιδεία της. Το ίδιο και το χάλι της…

Ίσως πρέπει να αλλάξουμε ρότα απέναντι στο φαινόμενο του ρατσισμού. Να το αντιμετωπίσουμε όπως ακριβώς είναι: μια γελοία θεωρία.

Γιατί, δηλαδή, είναι αναπτυξιακό να παίρνουν πλασματικές υπερωρίες οι δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο και μόνο για να «πέφτουν τα λεφτά στην οικονομία» και δεν είναι οικονομικώς ορθό να δαπανώνται δεκάδες εκατομμύρια στις εκλογές;

Θα δούμε χειρότερα. Η κουλτούρα της βίας εξαπλώνεται και, όπως γίνεται πάντα, το ένα θα φέρει το άλλο.

Η άνοδος των εθνικοσοσιαλιστών…

Οι μεταρρυθμίσεις χτίζονται σιγά σιγά και οι ευεργετικές επιπτώσεις τους -αν και καθολικές- αργούν να φανούν. Η οπισθοδρόμηση πάλι μπορεί να γίνει ταχύτατα και οι ευεργεσίες προς κάποιους πληρώνονται άμεσα.

Σε ένα κράτος που μοίραζε λεφτά, όχι ανάλογα με τις ανάγκες, ούτε με κάποιο σχεδιασμό, όλοι ήξεραν πως η επιβίωση ή ο πλουτισμός δεν έχει σχέση με την δουλειά.

Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι μισθοί Βουλγαρίας-Ρουμανίας μπορεί στο μέλλον να είναι ελκυστικοί.

Τα «περίεργα» που βλέπουν οι Ευρωπαίοι είναι εξαιρετικά οικεία σ’ εμάς. Εκλογές πλησιάζουν και σχεδόν όλοι -κόμματα και υπουργοί- παίζουν τον προσφιλή τους ρόλο, που είναι «ο φίλος του λαού».

Εχουν νόημα οι παρελάσεις στον 21ο αιώνα ή πρέπει με αυτά τα λεφτά να χρηματοδοτούνται άλλες παιδαγωγικές δράσεις;

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ούτε μαγικές συνταγές ούτε ιδανικοί μάγειρες για να κάνουν ροστ-μπιφ χωρίς μοσχαράκι.

Ο Καναδάς, ο «αγαθός γίγαντας του Βορρά», ήταν η μόνη χώρα του G8 που δεν έδωσε πακέτο διάσωσης σε τράπεζα και δεν εισήλθε σε ύφεση.

Την εγχώρια γραφειοκρατία δεν την σκιάζει μηχανοργάνωση καμιά. Με χαρτί διογκώθηκε, στο χαρτί επιμένει.