Τα ψέματα δυστυχώς στην Ελλάδα δεν τέλειωσαν. Ανακυκλώνονται στον δημόσιο διάλογο, όπως την περίοδο των Ορλωφικών που θα ερχόταν το ξανθό γένος του Βορρά να μας σώσει.

Αν ελλοχεύει ο κίνδυνος κοινωνικών ταραχών στην Ευρώπη, τότε αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για να αποστειρωθεί η «πηγή του κακού».

Το πρόβλημα είναι οι ηγεσίες αυτής της κοινωνίας που τρέχουν να προσκυνήσουν κάθε εκδήλωση της αριστερής παραφροσύνης και να πειθαρχήσουν.

Τώρα που οι «στο περίπου πολιτικές» μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, αποφασίσαμε να διαπραγματευτούμε… στο περίπου.

Υπάρχει διάχυτη η κουλτούρα της ανομίας στην ελληνική κοινωνία και η κορυφή της είναι η βία. Βασίζεται σε μετα-αριστερές ανοησίες περί «δικαίου» που παράγουν οι προθέσεις, περί «βίας» που είναι ενσωματωμένη στα κύτταρα της αστικής δημοκρατίας κ.λπ.

Το αριστερό newspeak έχει εμποτίσει βαθιά τη χώρα, σε βαθμό παραφροσύνης.

Δυστυχώς οι «αντιστασιακοί» ξοδεύουν τα πολιτικά τους επιχειρήματα για να ικανοποιήσουν παλιά γινάτια και να κυνηγούν χίμαιρες, αντί να συζητούν το δίκαιο μερτικό της επόμενης μέρας.

Το δίκαιο του δίκαννου, η ισχύς των νόμων και οι επαναστατικές ερμηνείες του Συντάγματος.

Το παλιό κοσκινάκι εκείνων που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στη χώρα είναι η «υποτίμηση».

Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα μας σώσει. Απλώς μας δίνει ακόμη μία ευκαιρία να περισώσουμε ένα μεγάλο κομμάτι όσων κατακτήσαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Κάποια στιγμή θα λέμε στα παιδιά μας: «Ναι, χρεοκοπήσαμε, αλλά κάναμε μια διαπραγμάτευση. Φο-βε-ρή!»

Ποια είναι η στρατηγική των εργαζομένων των ΜΜΕ στα θλιβερά αγγέλματα που όλο και πληθαίνουν;

Το βασικότερο, όμως, πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι υπέρ των δομικών μεταρρυθμίσεων γενικώς, αλλά υπέρ καμίας ειδικώς.

Η νέα αλήθεια, λοιπόν, ειπωμένη πολλές φορές από τα κανάλια είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση και όχι ότι η ύφεση (μαζί με την κακοδιαχείριση των προηγούμενων χρόνων) έφερε το Μνημόνιο.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογος. Αποκρύπτει τα πραγματικά προβλήματα κάτω από τόνους πολιτικού κουτσομπολιού.

Δυστυχώς η Αριστερά λάτρεψε τόσο πολύ τα «επαναστατικά μέσα» που ξέχασε τον σκοπό της πολιτικής δράσης. Αυτός είναι οι άνθρωποι ειδικώς και όχι ο «μετεπαναστατικός παράδεισος» γενικώς.

Από τη στιγμή που οι εργοδότες θέλουν να δώσουν αυτά που οι εργαζόμενοι θέλουν να πάρουν, γιατί υπάρχει ο φόβος της κυβέρνησης, της τρόικας, διαβόλων και τριβλόλων σε μια σχέση συναινούντων ενηλίκων;

Μήπως στις εισπράξεις και στη μείωση του χρέους είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και στις δαπάνες υπερήφανοι Ελληνες;

Γιατί η τρόικα ασχολείται με τα δικά μας 863 ευρώ του κατώτατου μισθού, και όχι με τα 1.462 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός στην Ιρλανδία;

Τώρα πληρώνουμε αυτό λοιπόν δεν κάναμε την περίοδο της υψηλής -έστω με πήλινα πόδια- ανάπτυξης.