Στην Ελλάδα ακόμη και οι δημόσιες υποθέσεις (π.χ. η διαχείριση του δημόσιου χρήματος) θεωρήθηκαν …προσωπικά δεδομένα.
Το 2009 ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Ευτυχώς φέτος το Σ.τ.Ε. διόρθωσε.
Σκοπός της δημοκρατίας είναι οι πολλαπλές επιρροές, η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη πληροφόρηση του ψηφοφόρου με όλους τους κινδύνους που η ελευθερία του λόγου εμπεριέχει.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Μαρκοπούλου, η «αγανάκτηση» διαφόρων μικρών ομάδων δεν επιτρέπει να γίνει ούτε διάλογος για το αποτεφρωτήριο νεκρών.
Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως «δίκαιη οργή», κάτι σαν αντίδωρο σε όσους πλήττονται από την κρίση.
Tο «κίνημα της πατάτας» πρέπει, μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, να μπει στη δύσκολη και απαιτητική δουλειά της οργάνωσης.
Το ανοργάνωτο σύστημα υγείας στοιχίζει λεφτά και δεν σώζει ζωές.
Στον υπόλοιπο κόσμο η μάχη δεν δίνεται μόνο για τα γενόσημα. Δίνεται εναντίον των πατεντών στα φάρμακα.
Οι αγρότες έχουν ευθύνες. Αν μη τι άλλο, πρέπει να κάνουν συνεταιρισμούς που να δουλεύουν.
Το 2009 κόπηκε ο τροφοδότης λογαριασμός του συστήματος. Τα δανεικά που έχτισαν καριέρες και περιουσίες έπαψαν να ρέουν και οι πολιτικοί βρέθηκαν στον αέρα.
Στην Ελλάδα όλα τα προβλήματα ανάγονται στην έλλειψη προσωπικού· στο δημοσιο, φυσικά.
Όταν κάποιοι εθίζονται στους αστόχαστους παραλληλισμούς μετακινούνται από την μία ανοησία στην άλλη χωρίς να κοιτούν πρόσημα και χρώματα.
Ισχύει η διάταξη του Συντάγματος που λέει «οι Ελληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους»;
Η επιστροφή στην δραχμή δεν θα είναι προς όφελος των ασθενεστέρων ούτε καν των πλουσιοτέρων. Θα είναι ανακατανομή υπέρ των αετονύχηδων, αυτών δηλαδή που μας οδήγησαν ώς εδώ.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της απόλυτης ελευθερίας του λόγου, που πρέπει να υπάρχει σε μια κοινωνία, και της απόλυτης ελευθερίας του τραμπουκισμού που απαντάται όλο και πιο συχνά στην ελληνική κοινωνία.
Οι πολιτικοί έφτιαχναν κόμματα, συνεργάζονταν, διαφωνούσαν, αποχωρούσαν κ.λπ. αντί να διαφωτίζουν τον πληθυσμό για τις προκλήσεις που είχε η Γερμανία αλλά και η Δημοκρατία.
Παλιά τους τέχνη κόσκινο: ολημερίς μεταρρυθμίζουν, το βράδυ τα ξηλώνουν.
Οσοι σιτίζονται από τα προνόμια του κράτους έχουν δύο επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι σιτίζονται για το καλό του λαού.
Αν δεν απελευθερωθεί η οικονομία σε δύο χρόνια θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: περικοπές, εμπρησμοί, δάκρυα και συμψηφισμοί. Μέχρι να γίνουμε πραγματικά Βουλγαρία. Αν προκάνουμε δηλαδή, διότι οι γείτονες προχωρούν ταχύτατα στην απελευθέρωση της οικονομίας τους και σε λίγο θα παρακαλάμε να γίνουμε Βουλγαρία.
Πάντα προσεγγίζουμε τα ζητήματα γενικώς και ποτέ ειδικώς κατά περίσταση. Κατά τα ειωθότα, μονίμως φταίει κάποιο σύστημα γενικώς και ποτέ κάποιος συγκεκριμένα.
