Κάπως σαν την Ελλάδα πορεύτηκε και η ελληνική δημοσιογραφία. Αντί να λύνει προβλήματα, διαδήλωνε.

Η φασαρία με τα ορυχεία χρυσού στη βόρεια Χαλκιδική δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον. Αυτό είναι το σύνηθες πρόσχημα.

Και αυτή η κυβέρνηση μοιάζει πρόθυμη να περικόψει τους μισθούς και τις συντάξεις πραγματικών ανθρώπων, παρά να περικόψει τις δαπάνες συντήρησης διάφορων δομών.

Αντί να συζητάμε τους όρους των αλλαγών, αρνούμαστε την πραγματικότητα μέχρι αυτή να εκδικηθεί.

Διαβάζοντας το βιβλίο του καλού δημοσιογράφου κ. Γιώργου Ρωμαίου «Η Ελλάδα των δανείων και των χρεοκοπιών».  

H συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής αστικής τάξης είναι εσωστρεφής.  

Ας υποθέσουμε ότι είχαμε ένα εθνικό σχέδιο για την κρίση. Τι θα το κάναμε;  

Ολα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν έλυναν προβλήματα· τα επιδοτούσαν με τη λογική τού «ασ’ το γι’ αργότερα» και γι’ άλλους.

Δεν ξέρουμε αν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο να συνομολογεί με τους εταίρους ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και μετά να αποφαίνεται ότι «δεν βγαίνει».

Αυτό που κάνει και τούτη η κυβέρνηση είναι να διατηρεί το σύστημα ανέπαφο, αλλά σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα.

Στο χάος των τοπικών δεσποτειών, δουκάτων, κομητειών κ.λπ. στη φεουδαλική Ευρώπη ανάμεσα στον 10ο και τον 16ο αιώνα, αναφύονται θεσμοί που σιγά σιγά φτιάχνουν το κράτος όπως το ξέρουμε σήμερα.

Στην χώρα των αυθαιρέτων τα παράλογα δεν προξενούν πλέον εντύπωση. Ούτε καν γέλιο.

Που το πάει ο κ. Ευάγγελος Βενιζελος;

For the past three years, Greek politicians have behaved much like college kids.

Δεν μπορεί στο πλαίσιο ενός φιλελεύθερου καθωσπρεπισμού να προσπερνάς τον ρατσιστικό λόγο σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

Σαν φοιτητές πορευόμασταν τα τρία τελευταία χρόνια. Μετά από κάθε εξεταστική της τρόικας (και τη σχετική διαπραγμάτευση για «να περάσουμε το εξάμηνο»), ακολουθούσε μια περίοδος ανεμελιάς.

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι ένα άλλο θέμα που -στην Ελλάδα μόνο- χωράει πολλή συζήτηση.

Δεν θα ζήσουμε ένα ήρεμο φθινόπωρο αλλά η μεγάλη αναταραχή του 2010 – 2011 μάλλον δεν θα επαναληφθεί.

Η συζήτηση περί αναγκών που περιφέρεται στα διυπουργικά είναι ατελέσφορη. Κάθε δαπάνη του κράτους είναι αναγκαία.

Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις -παρ’ όλο που δεν διορθώνουν άμεσα τους αριθμούς, όπως οι οριζόντιες περικοπές- είναι το μόνο που μας απέμεινε. Και ως διέξοδος από την κρίση και ως χαρτί διαπραγμάτευσης.