Ίσως πρέπει να αλλάξουμε ρότα απέναντι στο φαινόμενο του ρατσισμού. Να το αντιμετωπίσουμε όπως ακριβώς είναι: μια γελοία θεωρία.
Γιατί, δηλαδή, είναι αναπτυξιακό να παίρνουν πλασματικές υπερωρίες οι δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο και μόνο για να «πέφτουν τα λεφτά στην οικονομία» και δεν είναι οικονομικώς ορθό να δαπανώνται δεκάδες εκατομμύρια στις εκλογές;
Θα δούμε χειρότερα. Η κουλτούρα της βίας εξαπλώνεται και, όπως γίνεται πάντα, το ένα θα φέρει το άλλο.
Η άνοδος των εθνικοσοσιαλιστών…
Οι μεταρρυθμίσεις χτίζονται σιγά σιγά και οι ευεργετικές επιπτώσεις τους -αν και καθολικές- αργούν να φανούν. Η οπισθοδρόμηση πάλι μπορεί να γίνει ταχύτατα και οι ευεργεσίες προς κάποιους πληρώνονται άμεσα.
Σε ένα κράτος που μοίραζε λεφτά, όχι ανάλογα με τις ανάγκες, ούτε με κάποιο σχεδιασμό, όλοι ήξεραν πως η επιβίωση ή ο πλουτισμός δεν έχει σχέση με την δουλειά.
Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι μισθοί Βουλγαρίας-Ρουμανίας μπορεί στο μέλλον να είναι ελκυστικοί.
Τα «περίεργα» που βλέπουν οι Ευρωπαίοι είναι εξαιρετικά οικεία σ’ εμάς. Εκλογές πλησιάζουν και σχεδόν όλοι -κόμματα και υπουργοί- παίζουν τον προσφιλή τους ρόλο, που είναι «ο φίλος του λαού».
Εχουν νόημα οι παρελάσεις στον 21ο αιώνα ή πρέπει με αυτά τα λεφτά να χρηματοδοτούνται άλλες παιδαγωγικές δράσεις;
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ούτε μαγικές συνταγές ούτε ιδανικοί μάγειρες για να κάνουν ροστ-μπιφ χωρίς μοσχαράκι.
Ο Καναδάς, ο «αγαθός γίγαντας του Βορρά», ήταν η μόνη χώρα του G8 που δεν έδωσε πακέτο διάσωσης σε τράπεζα και δεν εισήλθε σε ύφεση.
Την εγχώρια γραφειοκρατία δεν την σκιάζει μηχανοργάνωση καμιά. Με χαρτί διογκώθηκε, στο χαρτί επιμένει.
Με τις κουτοπονηριές τους οι υπουργοί θα ροκανίσουν απόφαση – απόφαση και το δεύτερο Μηνομόνιο. Οπως ακριβώς έγινε με το πρώτο.
Πρόβλημα δεν είναι μόνο οι χουλιγκάνοι στα γήπεδα. Είναι η διάχυτη ανομία και η άρνησή μας να της αντιπαρατεθούμε.
Αφού ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν καταγγέλλει την ποινικοποίηση του αγώνα του, να το κάνουμε εμείς.
Γιατί ένας τεχνοκράτης δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και πολιτικός; Επειδή δεν «αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα» και δεν σκορπάει εύκολα λεφτά;
Tο ανώτατο όργανο ενός πανεπιστημίου λέει ότι στην παραβίαση των νόμων η πολιτεία οφείλει να μείνει αδρανής μην τυχόν διαταραχθεί η «ακαδημαϊκή ειρήνη».
Κάθε φορά που οι ανάγκες της χώρας οδηγούσαν τους λαϊκιστές σε πολιτική ήττα, εκείνοι έκαναν ένα νέο κόμμα. Πριν, όμως, έβαζαν ένα μεγάλο λιθάρι στον λαιμό της οικονομίας.
Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η ιδιότυπη ασυλία της Αριστεράς τελείωσε. Ετσι η δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα: μπορούν να αντιπαρατεθούν απόψεις χωρίς φόβους κι ελπίζουμε χωρίς πάθη.
Η πρόθεση περιορισμού των επιλογών που θα έχουν τα εκλεκτορικά σώματα αναδεικνύει μια λογική συγκεντρωτικού κρατικοπαρεμβατισμού, αυτού που χαντάκωσε τα ελληνικά ΑΕΙ.
