Αν θέλει κάποιος να δει το μέλλον αυτής της χώρας δεν έχει παρά να κοιτάξει τις βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.
Από τον κούφιο προοδευτισμό που οδηγούσε στην απραξία των αρχών σε ό,τι αφορά τους παράνομους μετανάστες, περάσαμε στον φασισμό της αδιαφορίας όταν τους δολοφονούν.
Γλαφυρά περιστατικά από τις πολιτικές αναμνήσεις του Ιω. Βαρβιτσιώτη.
Μπορεί δηλαδή η ακροδεξιά να μοιάζει ριζοσπαστικός σχηματισμός, στην ουσία όμως δεν υπόσχεται κάτι νέο. Ομνύει σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν το οποίο δεν είναι βιώσιμο.
«…Την ώρα του απεργιακού αγώνα και της αγωνίας των συναδέλφων στην ΕΡΤ, ένα τέτοιο δημοσίευμα με την υπογραφή μέλους της ΕΣΗΕΑ, το ονομάζω προδοσία…».
Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και κατά της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Αντιμάχεται και τις δωρεές των ιδιωτικών επιχειρήσεων στο κοινωνικό σύνολο.
Η στρατηγική της προηγούμενης εφεδρείας ήταν ανάποδη με την κοινή λογική, αλλά σύμφωνη με την πολιτική λογική.
The labor reserve plan did not even get a chance to fail. Rather, much like the law on university reform, it was never even put into force.
Κάπως σαν την Ελλάδα πορεύτηκε και η ελληνική δημοσιογραφία. Αντί να λύνει προβλήματα, διαδήλωνε.
Η φασαρία με τα ορυχεία χρυσού στη βόρεια Χαλκιδική δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον. Αυτό είναι το σύνηθες πρόσχημα.
Και αυτή η κυβέρνηση μοιάζει πρόθυμη να περικόψει τους μισθούς και τις συντάξεις πραγματικών ανθρώπων, παρά να περικόψει τις δαπάνες συντήρησης διάφορων δομών.
Αντί να συζητάμε τους όρους των αλλαγών, αρνούμαστε την πραγματικότητα μέχρι αυτή να εκδικηθεί.
Διαβάζοντας το βιβλίο του καλού δημοσιογράφου κ. Γιώργου Ρωμαίου «Η Ελλάδα των δανείων και των χρεοκοπιών».
H συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής αστικής τάξης είναι εσωστρεφής.
Ας υποθέσουμε ότι είχαμε ένα εθνικό σχέδιο για την κρίση. Τι θα το κάναμε;
Ολα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν έλυναν προβλήματα· τα επιδοτούσαν με τη λογική τού «ασ’ το γι’ αργότερα» και γι’ άλλους.
Δεν ξέρουμε αν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο να συνομολογεί με τους εταίρους ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και μετά να αποφαίνεται ότι «δεν βγαίνει».
Αυτό που κάνει και τούτη η κυβέρνηση είναι να διατηρεί το σύστημα ανέπαφο, αλλά σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα.
Στο χάος των τοπικών δεσποτειών, δουκάτων, κομητειών κ.λπ. στη φεουδαλική Ευρώπη ανάμεσα στον 10ο και τον 16ο αιώνα, αναφύονται θεσμοί που σιγά σιγά φτιάχνουν το κράτος όπως το ξέρουμε σήμερα.
Στην χώρα των αυθαιρέτων τα παράλογα δεν προξενούν πλέον εντύπωση. Ούτε καν γέλιο.
