Το χειρότερο με τα fake news για τα ΜΜΕ, που διακινεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι βασίζονται σε πραγματικές, αλλά χρόνιες παθογένειες και του κράτους και της εγχώριας βιοτεχνίας της ενημέρωσης.

Το στερεότυπο που έχτισε ο ΣΥΡΙΖΑ για να εξηγήσει την καχεκτικότητά του: το κόμμα τα κάνει όλα καλά, αλλά τα «συστημικά ΜΜΕ» δεν το δείχνουν.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχει πρόβλημα με τα fake news. Υπάρχει όμως μία χώρα στον κόσμο –εκεί όπου, εκτός από τον αριστερό, ανθεί και ο δεξιός λαϊκισμός– που βρήκε αμέσως τη λύση.

Δεν είναι σαφές τι ακριβώς ψάχνει στο Διαδίκτυο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Τάκης Θεοδωρικάκος.

Το κλάμα της κ. Ευλαμπίας Ρέβη είναι δεοντολογικό πλημμέλημα σε σχέση με την πλημμύρα των συναισθημάτων που πνίγουν τις ειδήσεις στα τηλεοπτικά δελτία.

Φτιάχνουν fake news για να εξηγήσουν κάθε πρόβλημα των ΜΜΕ ακόμη και τις ανακριβείς ειδήσεις.

Ο νόμος κατέπεσε αλλά βρεθήκαμε στην προτέρα κατάσταση που ο νόμος ήθελε να θεραπεύσει, δηλαδή στις ψευδείς ειδήσεις για τους κατηγορουμένους.

Η νομοθετική αρχή ψήφισε την καθολική απαγόρευση δημοσιοποίησης των ονομάτων κατηγορούμενων και η δικαστική αρχή δίνει την άδεια. Μόνο αυτή.

Οι πρωτοβουλίες για νομοθετική ρύθμιση των ΜΜΕ, με σαφώς καλές προθέσεις αλλά ασαφείς στόχους, όποτε επιτύχουν καταλήγουν σε νομικά τερατουργήματα.

Τώρα που τα ΜΜΕ κρύβουν (στους τίτλους) την επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ. για τους δύο πίνακες, τι είναι; «Αντιπετσωμένα»;

Η αντίληψη που θέλει τους δημοσιογράφους να υπηρετούν κάποιον ανώτερο της ενημέρωσης σκοπό.

Πόσες φορές διαβάσαμε ότι κάτι που βλέπουμε ή ακούμε και δεν μας αρέσει (ένα θεατρικό έργο, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο) αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για το σύνολο· το έθνος, τη φυλή, την κοινωνία;

Όλες οι κυβερνήσεις θέλησαν να επηρεάσουν, να ενισχύσουν, να διαβάλουν τα ΜΜΕ. Καμιά δεν δεν προσπάθησε να τα ελέγξει σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιον τρόπο, όσο και όπως η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Δεν πρέπει να συγχέουμε τη μειούμενη αξιοπιστία με την καλλιεργούμενη εχθρότητα προς τα ΜΜΕ, κάτι που είδαμε στις ΗΠΑ επί Τραμπ και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Πώς φτάσαμε σε σημείο να δολοφονούνται ή να απειλείται η ζωή δημοσιογράφων;

Ο ιδιότυπος, διά της λάσπης, εκβιασμός που συνεχίζει να κάνει στους δημοσιογράφους το «σύστημα Κουμουνδούρου».

Είναι ρητορεία μίσους «το να πούμε “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι” ή “Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι”»;

Ένας Ισπανός ράπερ και η «ρητορική του μίσους»…

Επειδή κάθε λόγος μπορεί να θεωρηθεί προτροπή σε πράξη, το αποτέλεσμα θα είναι απόλυτη λογοκρισία.

Αν ξεκινήσει η λογοκρισία με βάση κάποιον κίνδυνο –όσο σαφής και παρών να είναι–, δεν έχει τελειωμό.