Τα ευεργετήματα της ελευθερολογίας χρειάζονται αιώνες για να φανούν.

Κανονικά σήμερα στις εφημερίδες έπρεπε να διαβάζουμε: «Γνωστός τραγουδιστής συνελήφθη σε μπλόκο των αστυνομικών. (…) Στο αυτοκίνητο του 61χρονου αοιδού βρέθηκαν…»

Εκεί που κάποτε υπήρχε ακαταδίωκτο των βουλευτών, ακόμη και για τα τροχαία που προκαλούσαν, τώρα αίρεται η ασυλία τους για όποια ανοησία λένε.

Σε μια φιλελεύθερη Δημοκρατία, και σε ό,τι αφορά τον λόγο, το «κακώς» από το «ποινικώς κολάσιμο» πρέπει να απέχει έτη φωτός.

Και η υπερμαχητική και η υπερανεκτική Δημοκρατία την ελευθερολογία έχουν στο στόχαστρο….

Η δικαστική περιπέτεια του δημοσιογράφου κ. Στρατή Μπαλάσκα διότι αποκάλεσε έναν γυμνασιάρχη «νεοναζί», παρόλο που ο μηνυτής του δήλωνε «θιασώτης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας».

Την ώρα κατά την οποία οι ναζιστές μακέλευαν κόσμο, ο κ. Ρουπακιώτης θα «τους τύλιγε» επειδή έλεγαν βρωμόλογα. Τη Χρυσή Αυγή τη βλέπαμε, τον ρατσιστικό της λόγο γυρεύαμε.

«Εχουμε δεχθεί τόσο πολύ τους τηλεοπτικούς ορισμούς της αλήθειας, της γνώσης και της πραγματικότητας που το άσχετο μοιάζει σημαντικό και το ασυνάρτητο αυτονόητο».

Ο «ζωηρός δημόσιος διάλογος» δυστυχώς περιλαμβάνει και συκοφαντίες. Αυτές πρέπει να εκδικάζονται, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος θεραπείας τους.

Οι γκρίζες περιοχές αδιαφάνειας είναι εύφορες για θεωρίες συνωμοσίας.

Το δικαίωμα κάποιου να ομιλεί δεν συνεπάγεται την υποχρέωσή μας να τον κάνουμε παρέα.

Η βλακεία είναι διάχυτη στον κόσμο, και η ποινικοποίησή της δεν βοηθάει. Η δε επιλεκτική δίωξή της ενισχύει τις θεωρίες συνωμοσίας. 

Μάλλον δώσαμε υπερβολική σημασία στους υποκριτές που δείχνουν σε διαφημιστικό σποτ δημοσιογράφους να αρπάζουν πενηντάρικα στον αέρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε τρώγοντας τις σάρκες της Δημοκρατίας.

Αυτό που προφανώς προσπαθεί να αποφύγει με υπεκφυγές ο κ. Πέτσας είναι η υποχώρηση της κυβέρνησης στις παλιές μικροκομματικές πρακτικές.

Εχουν περάσει νόμοι και νόμοι για την προστασία και των κατηγορουμένων και χθες είχαμε κρεμασμένο στα περίπτερα το πρωτοσέλιδο «Φίλη “οχιά” της έλιωσε το πρόσωπο».

Πρέπει να ζούμε τον μεγαλύτερο συνασπισμό «αφεντικών» στην παγκόσμια ιστορία, ο οποίος φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να μη μάθει ο λαός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει λεφτά που δεν έχει.

Υπάρχει ένα σύστημα που εντοπίζει τις επιδημίες, εν τη γενέσει τους, συλλέγοντας δεδομένα από «ανοιχτές πηγές», αλλά για να δουλέψει χρειάζεται ελευθερία λόγου…

Με αφορμή τα 11 εκατ., που θεωρητικώς θα μοιραστούν σε χιλιάδες επιχειρήσεις ΜΜΕ (όλης της επικράτειας), στήθηκε ένας χορός δαιμονοποίησης της δημοσιογραφίας εν συνόλω.

Υπάρχει πλημμύρα ειδήσεων, όπως πάντα, αλλά τώρα είναι μονοθεματική.