Στη Δημοκρατία του Τσαμπουκά τα προβλήματα δεν επιλύονται. Αν υπάρχουν λεφτά αναβάλλονται. Το κόστος βέβαια δεν εξαλείφεται, αλλά σωρεύεται μέχρι χρεοκοπίας της χώρας, όπως κι έγινε το 2009. Οταν δεν υπάρχουν λεφτά οι Γόρδιοι Δεσμοί κόβονται.

Είναι εκπληκτικό να δει κανείς πόσοι φίλοι των μεταρρυθμίσεων γεννήθηκαν ξαφνικά σε μια μέρα.  

Ήταν πολύ γλαφυρή και πολύ ακριβής η αυτοκριτική που έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου για την ΕΡΤ, μαζί με την κριτική στους προκατόχους του.

  Το αμερικανικό Σύνταγμα –που ορίζει ότι «το Κογκρέσο δεν πρέπει να κάνει νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου»– είναι ιερό, ενώ στην Ελλάδα, Σύνταγμα είναι ό,τι καπνίσει στους διάφορους φανφαρολόγους που το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα της συγκυρίας.

Δυστυχώς σ’ αυτή τη χώρα δεν θέλουμε να λύνουμε προβλήματα, προτιμούμε να τα αποσιωπούμε.

Το πρόβλημα με τον λόγο είναι ότι ποτέ κανείς δεν ξέρει από τι μυαλά θα περάσει.

    Οι ίδιες ομιλούσες κεφαλές που μας έπεισαν ότι οι Αλβανοί έσφαζαν τους Σέρβους στο Κόσοβο μάς πείθουν τώρα (τουλάχιστον σε ποσοστό 56%, που είναι διπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρώπης) ότι μόνο εδώ κατοικούν οι γνήσιοι απόγονοι του Κέινς.

Το θέμα των εικόνων, αλλά και των προσωπικών δεδομένων, ήταν ένα πεδίο τεράστιας αντιπαράθεσης, το οποίο όμως στην Ελλάδα είχε ένα ειδοποιό, σε σχέση με άλλες χώρες, χαρακτηριστικό. Ποτέ τα μέτωπα δεν ήταν καθορισμένα.

Το πρόβλημα, βέβαια με την προπαγάνδα της συγκίνησης, την οποία υπηρετεί η ενημέρωση της συγκινησηθηρίας, δεν είναι μόνο οι εκπλήξεις των πελατών των ΜΜΕ.

Λιποθυμίες από πείνα, αυτοκτονίες και η καύση της …διοξειδίου του άνθρακα στην υπηρεσία της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η άνοιξη στην κρατική τηλεόραση πάντα κρατά λίγο

Στη χώρα της διάχυτης ανομίας επιβιώνει και διογκώνεται η νομολαγνεία· ως διαδικασία και όχι ως ουσία.

Αυτά που διαβάζουμε ή βλέπουμε σήμερα στα ΜΜΕ και μοιάζουν ακατανόητα δεν είναι παρά η λυσσαλέα μάχη οπισθοφυλακής των συμφερόντων να κρατήσουν αλώβητο το σύστημα της χρεοκοπίας.

Από τα «φρουτάκια» στην φοροδιαφυγή…

Eνα αξεδιάλυτο κουβάρι έχει γίνει η χώρα και γι’ αυτό δυστυχώς κάποιοι εκτός Ελλάδος σκέφτονται τη λύση του Αλέξανδρου.

Στα ζητήματα λόγου κάθε τρυπούλα ανελευθερίας μπορεί αν χρησιμοποιηθεί διασταλτικά από τις διωκτικές και δικαστικές αρχές με αποτέλεσμα την καθολική λογοκρισία.

Οι δημοσιογράφοι καλύπτουν τις πτυχές της πραγματικότητας που ανταποκρίνονται στο (κατά την ΠΟΕΣΥ) «λαϊκό αίσθημα»;

Το μεγάλο έλλειμμα στην Ελλάδα, και σε άλλες ανατολικές χώρες, είναι αυτό της ανοχής. Κυρίως στις απόψεις…

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν καθόρισε την απουσία ενημέρωσης (λογικό σε μια συνδικαλιστική κινητοποίηση), αλλά την ουσία της.

Όταν ο ενοχλητικός για κάποιους λόγος αντιμετωπίζεται βιαίως.