Μόνο στην Ελλάδα το καθήκον των δημόσιων φορέων και οργανισμών να ενημερώνουν το κοινό θεωρείται «ύποπτη» δραστηριότητα.
Οι απειλές στην ελευθερία του Τύπου και οι «προειδοποιήσεις» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.
Μεταξύ του πυροβολισμού και του «μπάτε σκύλοι και κάψτε» υπάρχουν διάφορα κατασταλτικά μέσα…
Από το «Κούγκι» του κ. Καμμένου μέχρι τον «αέρα με το οποίο θα πληρώνουμε τα δάνεια» του κ. Φλαμπουράρη, η γραφικότητα ξεχειλίζει στον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης. Μόνο που πια αυτή η γραφικότητα έπαψε να είναι κωμική. Γίνεται επικίνδυνη για τον τόπο.
H κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για Grexit. Για την ακρίβεια, δεν έχει κανένα σχέδιο.
H κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για Grexit. Για την ακρίβεια, δεν έχει κανένα σχέδιο.
Η πρώτη μικρή ανθολογία των χιουμοριστικών διαφημιστικών σποτ…
Από την τυπική νεοελληνική σκοπιά καλύτερα να μην πεις τίποτε, διότι πολλοί δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο αυτόφωρο λέγοντας πολλάκις το αυτονόητο ή προπηλακίστηκαν διότι είπαν κάτι που κάποιοι θεώρησαν «αιρετικό».
Σε υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως είναι η απόπειρα χρηματισμού ενός βουλευτή. Όλα πρέπει να βγαίνουν στο φως.
Ενώ η καταιγίδα πλησιάζει και πάλι διάλογος επί της ουσίας δεν γίνεται.
Οφείλουμε να ξαναδούμε ολόκληρο το νομικό πλαίσιο που αφορά την ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα· από το Σύνταγμα μέχρι την νομολογία.
Τελικώς, έπειτα από όλη αυτή τη φασαρία το 2013 για τη Δημόσια Τηλεόραση, μόνο δημόσια τηλεόραση δεν έχουμε.
Τα οικονομικά προβλήματα του ραδιοσταθμού του ΣΥΡΙΖΑ και η αναπάντεχη στήριξη από το ΚΚΕ.
Το θέμα εδώ είναι η διογκούμενη εξάρτηση των παραδοσιακών ΜΜΕ από τα social media.
Αν ήταν να ξανακάνουμε την ΝΕΡΙΤ όχημα της κυβερνητικής προπαγάνδας, γιατί έγινε η χώρα ρεζίλι με το ξαφνικό «μαύρο της ΕΡΤ»;
Το να πεθαίνει μια εφημερίδα είναι πολύ κακό πράγμα· πεθαίνει ένα από τα εγκεφαλικά κύτταρα της κοινωνίας.
Ο καλός αντιδραστικός δεν ανησυχεί για τον εαυτό του, αλλά μόνο για τους άλλους.
Το σημερινό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο έχει ένα εξαιρετικά βεβαρημένο πολιτικό και οικονομικό παρελθόν…
Σήμερα αντί να συζητάμε για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση βομβαρδιζόμαστε από «ειδήσεις» για τις σχέσεις Παπανδρέου-Βενιζέλου. Λες κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος καημός των πολιτών…
Η φιλολογία περί «απουσίας θέσεων» ενός κόμματος περισσότερο δείχνει το αβαθές του δημόσιου διαλόγου.
