Σήμερα αντί να συζητάμε για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση βομβαρδιζόμαστε από «ειδήσεις» για τις σχέσεις Παπανδρέου-Βενιζέλου. Λες κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος καημός των πολιτών…
Η φιλολογία περί «απουσίας θέσεων» ενός κόμματος περισσότερο δείχνει το αβαθές του δημόσιου διαλόγου.
Υπάρχουν πολλά κρούσματα λογοκρισίας και γι’ αυτό όλος ο δημοκρατικός κόσμος (με πρώτους του δημοσιογράφους) πρέπει να κινητοποιηθεί…
Η ρωσική προπαγάνδα που θέλει όλους –μα όλους!– τους αντιπολιτευόμενους του απελθέντος προέδρου Γιανουκόβιτς ναζί, οργιάζει μόνο στην Ελλάδα.
Έπρεπε να έρθουν οι «απελευθερωτές» χωρίς διακριτικά του Πούτιν για να δούμε εγκληματικές επιθέσεις σαν αυτή που έγινε στον ανταποκριτή της «Καθημερινής».
Το πρόβλημα όμως με τον πλουραλισμό είναι πως έχει να κάνει με τις απόψεις και όχι με αφηγήσεις οι οποίες μπορεί να εμπεριέχουν και συκοφαντίες.
Ο πλουραλισμός των εκδόσεων Λιβάνη, τα δικαιώματα του κ. Δημήτρη Κουφοντίνα και τα ηθικά προτάγματα.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι προθέσεις του κ. Μιχελάκη είναι αγαθές και αυτό το αντιδημοκρατικό μέτρο θα καταργηθεί διά παντός.
Το «πολιτικομιντιακό σύμπλεγμα» δεν αφήνει τίποτε νέο να ανθήσει. Ούτε άνθρωπο ούτε ιδέα.
Η μεγαλύτερη χρήση των νέων τεχνολογικών εργαλείων γνώσης δεν έλυσε τα παλιά προβλήματα της άγνοιας.
Όταν οι γελοιογραφίες ενοχλούν κάποιοι προσπαθούν να τις λογοκρίνουν. Μια μικρή αναδρομή…
Οι πολιτικές δυνάμεις αντί να αντιμάχονται την πραγματικότητα πρέπει να βρουν τρόπο διασφάλισης της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Τηλεόρασης.
Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει.
Θα δούμε και καμιά δικαστική έρευνα για τα σχέδια του Αντίχριστου, τα οποία δημοσιεύονται (σε παγκόσμια αποκλειστικότητα) παραπλεύρως των καταγγελιών της κ. Γεωργαντά;
Οταν η κοινωνία αρχίσει να φρικιά στις πράξεις βίας (ή και στην προτροπή της) θα αρχίσει να φρικιά και με τη Χρυσή Αυγή.
Έτσι «ξαφνικά» προκύπουν όλα τα θέματα στην χώρα γι’ αυτό και ο δημόσιος διάλογος δεν έχει καμιά ελπίδα να γίνει επαρκής.
Ας ελπίσουμε ότι η Αριστερά εν τω συνόλω αντί να λέει εξυπνάδες του στυλ «902, δεξιά στα FM», θα διδαχθεί από το απλό μάθημα αριθμητικής που έκανε το ΚΚΕ και αποφάσισε να πουλήσει την επιχείρηση.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά για να ξεμπερδεύουμε: χρειάζεται δημόσια ραδιοτηλεόραση η Ελλάδα;
Το εκπληκτικό δεν είναι ότι διαγράφεται από την Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών ο κ. Σίμος Κεδίκογλου.
Απέτυχε το «μεταρρυθμιστικό Μπλίτσκριγκ» που επιχείρησε την προηγούμενη εβδομάδα ο κ. Σαμαράς. Η ΕΡΤ όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά άνοιξε αμέσως σαν κάτω Πλατεία Συντάγματος.
