Το κλίμα που επιχειρείται να δημιουργηθεί από τα μεγάλα ΜΜΕ της χώρας για την συνάντηση του Βερολίνου συντηρούν τον επικίνδυνο μύθο ότι τα προβλήματα της χώρας είναι θέμα διαπραγμάτευσης και ουχί συστηματικής προσπάθειας εκ μέρους μας.
Σε ποιον χρησιμεύουν οι διακηρύξεις του δημοσίου που δημοσιεύονται στον Τύπο;
«…Την ώρα του απεργιακού αγώνα και της αγωνίας των συναδέλφων στην ΕΡΤ, ένα τέτοιο δημοσίευμα με την υπογραφή μέλους της ΕΣΗΕΑ, το ονομάζω προδοσία…».
Κάπως σαν την Ελλάδα πορεύτηκε και η ελληνική δημοσιογραφία. Αντί να λύνει προβλήματα, διαδήλωνε.
Δεν μπορεί στο πλαίσιο ενός φιλελεύθερου καθωσπρεπισμού να προσπερνάς τον ρατσιστικό λόγο σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Πόσο άλλαξαν τα δελτία ειδήσεων από το 2009 και μετά; Πόσο εμβαθύνουν στα πράγματα, έχοντας το προηγούμενο της αποτυχίας να δουν το τσουνάμι της κρίσης πριν χτυπήσει τη χώρα;
Η επιστολή 59χρονου συνταξιούχου που δηλώνει, σύμφωνα με τον πρωτοσέλιδο εφημερίδας, «Είμαι λίγο πριν από την αυτοχειρία».
Κακός, ψυχρός κι ανάποδος είναι ο καπιταλισμός, αλλά αν μη τι άλλο μαθαίνει κάποιος τι γίνεται στον κόσμο.
Σκοπός της δημοκρατίας είναι οι πολλαπλές επιρροές, η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη πληροφόρηση του ψηφοφόρου με όλους τους κινδύνους που η ελευθερία του λόγου εμπεριέχει.
Όταν κάποιοι εθίζονται στους αστόχαστους παραλληλισμούς μετακινούνται από την μία ανοησία στην άλλη χωρίς να κοιτούν πρόσημα και χρώματα.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της απόλυτης ελευθερίας του λόγου, που πρέπει να υπάρχει σε μια κοινωνία, και της απόλυτης ελευθερίας του τραμπουκισμού που απαντάται όλο και πιο συχνά στην ελληνική κοινωνία.
Τα ψέματα δυστυχώς στην Ελλάδα δεν τέλειωσαν. Ανακυκλώνονται στον δημόσιο διάλογο, όπως την περίοδο των Ορλωφικών που θα ερχόταν το ξανθό γένος του Βορρά να μας σώσει.
Ποια είναι η στρατηγική των εργαζομένων των ΜΜΕ στα θλιβερά αγγέλματα που όλο και πληθαίνουν;
Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογος. Αποκρύπτει τα πραγματικά προβλήματα κάτω από τόνους πολιτικού κουτσομπολιού.
Είναι άσχημα τα πράγματα στον χώρο της ενημέρωσης. Θα γίνουν χειρότερα διότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στον χώρο δείχνουν παντελή έλλειψη ψυχραιμίας και απέραντη αμετροέπεια.
Αυτό που απαιτείται τώρα είναι συνολική αναθεώρηση του διεκδικητικού πλαισίου των εργαζομένων στο χώρο της ενημέρωσης.
Το πρόβλημα της ελλειμματικής και αδιάφορης για τα προβλήματα του τόπου πολιτικής μοιάζει να είναι βαθύτερο από την κυριαρχία των ΜΜΕ.
Αν οι συνδικαλιστές δεν θέλουν να ακολουθούν τους κανόνες του Δημοσίου, προφανώς δεν πρέπει να τους ακολουθούν παντού. Οφείλουν να ζητήσουν από το κράτος να διακόψει το υποχρεωτικόν της πληρωμής της ΕΡΤ.
Η ανελευθερία του λόγου στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη.
Επιστολή στο πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ για την πειθαρχική μου δίωξη.
