Πότε είναι η κατάλληλη ημερομηνία για να συζητηθεί η αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια;

Δύο πράγματα φοβούνται κάποιοι για τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Πρώτον ότι μπορεί να μην είναι καλά και δεύτερον ότι μπορεί και να είναι…

Στο όνομα ενός απροσδιόριστου «επαναστατικού δικαίου» η διαμαρτυρία μπορεί να λάβει κάθε παράνομη μορφή.

Ο κ. Παπανδρέου πρότεινε «κουπόνια εκπαίδευσης» για τα ΑΕΙ, μια ριζοσπαστική πρόταση με την οποία ουδείς ασχολήθηκε.

Το διακύβευμα της μάχης για το άρθρο 16 είναι η ελευθερία των πολιτών να επιχειρήσουν. Είτε συλλογικά είτε ιδιωτικά.

Το πρώτο μάθημα των καταλήψεων είναι ότι οποιοσδήποτε μπορεί να παραβαίνει τον νόμο ατιμώρητα.

Δεν υπάρχει κανείς κίνδυνος από την ελευθερία ίδρυσης μη κερδοσκοπικών ΑΕΙ. Δεν υπάρχει καν κίνδυνος από την ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο μόνος κίνδυνος είναι η πλήρης απαξίωση των δημόσιων ΑΕΙ.

Η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την νίκη της έναντι των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων των δασκάλων με μια γενναιόψυχη πρωτοβουλία.

Κανένα από τα δύο κόμματα δεν προέβαλε στον ελληνικό λαό την δική του εκδοχή για το αναθεωρημένο «άρθρο 16».

Δεν υπάρχει λόγος να δαπανάμε 1,5 εκατομμύριο ευρώ την ημέρα στην «Ολυμπιακή», όταν δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους δασκάλους.

Ενώ όλος ο κόσμος συζητά για την Παιδεία, εμείς κολλήσαμε στη γεωγραφία. Αντί να συζητάμε την αποκέντρωση, καβγαδίζουμε για το ποιο μοντέλο συγκέντρωσης είναι καλύτερο.

Η αξιολόγηση όσων θέλουν να σπουδάσουν είναι αναγκαία. Το ερώτημα είναι ποιος θέτει τα κριτήρια της αξιολόγησης.

Υπάρχει κανένας λόγος εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, αν αυτή δεν αφορά την γνώση;

Ενα παλιό ρητό στην πληροφορική λέει: «Αν όλα αποτύχουν, ανοίξτε το εγχειρίδιο χρήσης». Σε μας που στην παιδεία χρόνια τώρα όλα αποτυγχάνουν, γιατί δεν δοκιμάζουμε να κάνουμε ό,τι και στο εξωτερικό;

Το πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η εκπαίδευση μπορεί να γίνει όχημα κοινωνικής κινητικότητας. Όχι από πάνω προς τα κάτω, αλλά απο κάτω προς τα πάνω…

Η αξιολόγηση, παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι πρωτίστως μέθοδος επιβράβευσης ή τιμωρίας. Είναι κυρίως διαδικασία χαρτογράφησης των προβλημάτων.

Τα ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα παράγουν πληθωριστικά πτυχία, τα οποία δεν αντικατοπτρίζουν καμιά πραγματική αξία.

Είναι καλός, άγιος και δημοκρατικός ο διάλογος. Με την προϋπόθεση ότι όλοι οι διαλεγόμενοι μιλούν την ίδια γλώσσα.

Με αριστερά λόγια χτίζονται φαντασιακά ανώγια και κατώγια. Η δημόσια και χωρίς αποκλεισμούς Παιδεία θέλει λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά.

Αυτό που αναδεικνύουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι ότι, σε επίπεδο εκπροσώπησης, εμφανίζεται μια γενιά αντίγραφο των γονιών της.