Η συζήτηση πρέπει να μετατοπιστεί από τη μελλοντική καμπούρα των «μη κρατικών ΑΕΙ» στην παρούσα αναπηρία των δημόσιων ΑΕΙ.
Ορθά όσα επισημαίνει η ΟΛΜΕ για τις μαθητικές εξορμήσεις στα πολυκαταστήματα και τα νυχτερινά κέντρα, αλλά γιατί κατόπιν εκδρομής;
Πριν από τα δίδακτρα υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να εισαχθεί ο ανταγωνισμός στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα κουπόνια…
Βρίθει παραλογισμών η ελληνική νομοθεσία, ώστε αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει κάποιος που πραγματικά βουλεύεται στην Πλατεία Συντάγματος.
Μεγαλύτερο και από τη χρηματοδότηση πρόβλημα της Παιδείας είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις εκείνων που τη διαφεντεύουν.
Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι ένας μεγάλος και πλούσιος οργανισμός. Πρέπει να έχει τις δικές της ιερατικές σχολές. Ας τις κάνει. Πρέπει όμως, να ανήκουν στην Εκκλησία, να τις διαχειρίζεται η Εκκλησία, να χρηματοδοτούνται από την Εκκλησία.
Στην Παιδεία τα δοκιμάσαμε όλα. Και τα έξι και τα δεκάξι μαθήματα στις εισαγωγικές. Και τις δέσμες και τις εξετάσεις στη Β΄ Λυκείου και τις εξετάσεις μόνο στη Γ’ Λυκείου. Όλα απέτυχαν. Ένα μόνο δεν δοκιμάσαμε. Την αποκέντρωση. Ήρθε ο καιρός της και παρά τα προβλήματα στην αρχή, μακροχρόνια θα είναι ευεργετική για την Παιδεία και τον τόπο…
Κλείνουν τα ΑΕΙ στην Ελλάδα, επειδή συνεδριάζουν οι υπουργοί Παιδείας στη Νορβηγία. Κι αυτός δεν είναι ο μόνος παραλογισμός στην ελληνική ανώτατη παιδεία…
Οι φοιτητικές εκλογές έχουν πρόβλημα. Όχι γιατί αποπολιτικοποιήθηκαν κατά τον τρόπο που περιγράφουν οι μουσάτοι της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά γιατί δεν κατάφεραν να πολιτικοποιηθούν ποτέ όπως έπρεπε στα 30 χρόνια Δημοκρατίας.
Η λογική της Αριστεράς στην παιδεία είναι απλή: καλύτερα να αποτύχουν όλοι, παρά να επιτύχουν μερικοί…
Ας αναθέσουμε στους ήδη υπάρχοντες διεθνείς οργανισμούς να αξιολογήσουν τα ελληνικά ΑΕΙ και να προτείνουν λύσεις. Θα μας έρθει πιο φθηνά και κυρίως θα είναι πολύ πιο αντικειμενική η αξιολόγηση. Το χειρότερο όλων θα είναι να μπει η αξιολόγηση των ΑΕΙ στη δίνη της εσωτερικής μιζέριας.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι που αντιτίθενται σε τέτοιες προοπτικές στο άνοιγμα κι άλλων μη κρατικών πανεπιστημίων είναι εκείνοι που θεωρητικώς τουλάχιστον θα ωφεληθούν περισσότερο.
Ο νόμος για τις μετεγγραφές που κατέθεσε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν είναι άδικος. Δεν είναι καν δίκαιος. Είναι εκτός θέματος.
Είναι μάλλον βέβαιο ότι ούτε η υπουργός Παιδείας κ. Μαριέτα Γιαννάκου, ούτε ο υφυπουργός κ. Σπύρος Ταλιαδούρος ήξεραν τα λογοκριτικά καμώματα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Γράμματα γνωρίζουν και θα τους σηκωνόταν η τρίχα αν εκαλούντο να κρίνουν -με το ερώτημα, μάλιστα, της απόρριψης!- τον μεγάλο των ελληνικών γραμμάτων και αγωνιστή για την ελευθερία της πατρίδος Ηλία Βενέζη.
Δυστυχώς στην Ελλάδα όλοι θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν πρώτα κοινωνική πολιτική και μετά την δουλειά τους. Από την εποχή Κουτσόγιωργα που άρχισε τις προσλήψεις στο δημόσιο με «κοινωνικά κριτήρια», μέχρι σήμερα που τα ΑΕΙ μετεγγράφουν φοιτητές με «κοινωνικά κριτήρια», το αποτέλεσμα είναι ένα: η αποτελεσματικότητα του συστήματος διαρκώς διαβρώνεται.
Χρειάζεται να ξαναδούμε όλη την πολιτική διαδικασία εξ αρχής. Το σύστημα έχει φτάσει στα όρια του. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι πολλά και η πίττα (κάθε μορφής) μικραίνει. Αυτό οδηγεί όλη την πολιτική διαδικασία σε νευρική κρίση.
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι το ΠΑΣΟΚ φταίει για το «σοβιετικού τύπου σύστημα Παιδείας που έχουμε σήμερα». Θα έχουν απόλυτο δίκιο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να το αλλάξει.
Δεν χρειάζονται ούτε πλαφόν, ούτε άλλα σοσιαλγραφειοκρατικού τύπου μέτρα στην Παιδεία. Αποκέντρωση χρειάζεται.
Η οργάνωση της ελληνικής Παιδείας είναι το τελευταίο απομεινάρι του αλήστου μνήμης Κεντρικού Προγραμματισμού που έχει απομείνει στην Ευρώπη.
Νέος γύρος κλαυθμών και οδυρμών για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Εκτός από τους συνήθεις πανεπιστημιακούς προέκυψαν και οι πρόεδροι των συντεχνιών (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.λ.π.)
