Γιατί τα ελληνικά ΑΕΙ τιμούν τον ημιδικτάτορα Βλαντιμίρ Πούτιν;

Θα ήταν διαφορετική η ζωή του Στίβεν Χόκινγκ αν δεν είχε γεννηθεί στη Βρετανία του ρωμαλέου μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους.

Χωρίς τον ασφυκτικό κρατικό εναγκαλισμό πώς θα μπορούσε ο πρωθυπουργός -κάθε πρωθυπουργός, για να είμαστε δίκαιοι- να χαρίζει στους υπηκόους του τίτλους Πανεπιστημίου;

Τι θα απαντούσαν οι πολίτες αν κάποια Χρυσή Αυγή τους ρωτούσε «τι θεωρείτε πιο σημαντικό: την κάθαρση από την παραβατικότητα στις γειτονιές ή τους θεσμούς του δικαίου;».

Σε μια χώρα που έχει γκράφιτι ακόμη και πάνω στους βράχους της Πνύκας, το πρόταγμα είναι να διατηρηθούν όλα ως έχουν.

Με βάση την προηγούμενη εμπειρία κι εξαιτίας αυτής, έχουμε στους νεότερους χρόνους τη φιλελεύθερη στροφή του δικαίου με διεύρυνση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων.

Bρέθηκε δικαστήριο που καταδίκασε δημοσιογράφο για συκοφαντική δυσφήμηση των στελεχών της Χρυσής Αυγής.

Οι Σουηδοί πολίτες είναι ελεύθεροι να διαλέξουν το σχολείο των παιδιών τους. Παίρνουν από το κράτος ένα κουπόνι που αντιστοιχεί στα δίδακτρα των παιδιών τους και το καταθέτουν στο σχολείο της επιλογής τους, που μπορεί να είναι δημόσιο (δηλαδή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης), μη κερδοσκοπικό, ή ιδιωτικό.

Τον λύκο στα ΑΕΙ τον βλέπουμε, και το υπουργείο με επιτροπές τον τορό γυρεύει.

 Το «Τέλος της Ιστορίας» δεν διαψεύσθηκε. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι επιβεβαιώθηκε.

Το Μετσόβιο Πολυτεχνείο είναι το μέτρο της ανικανότητας της πολιτείας που τρέμει να δώσει τη μόνη λύση που αρμόζει.

Υπάρχει κάποιος που κατάλαβε ποιες εκδρομές απαγορεύει ο πολυχρονεμένος μας αφέντης της Παιδείας και –κυρίως– για ποιον λόγο;

Το συνολικό ισοζύγιο που αποτυπώνει ο δείκτης SOFI, μαρτυρεί ότι το 2017 ήταν παγκοσμίως καλύτερο από το 2016 και η προβολή στο μέλλον δείχνει ότι το 2018 θα είναι καλύτερο από το 2017.

Τελευταίο δείγμα κομμουνισμού εκ του προχείρου, που ασκούν στην Παιδεία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι η απαγόρευση των μετακινήσεων μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο εξωτερικό «στο πλαίσιο εγκεκριμένων προγραμμάτων, περιβαλλοντικού και πολιτιστικού χαρακτήρα».

Η αξιολόγηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας με τα σημερινά ηθικά μέτρα και σταθμά βλάπτει σοβαρά την τέχνη.

Δεν κατανοεί ο κ. Γαβρόγλου πως εκτός από υπουργός υπήρξε και καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών και πως ως τέτοιος θα έπρεπε να διακονεί τον ορθό λόγο;

Το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» πήγε διακοπές κι αλωνίζουν οι τραμπούκοι και ληστές στα ελληνικά πανεπιστήμια;

Εμπρός για νέες προβληματικές με κοινωνικοποίηση των χρεών;

Δεν θυμούμαστε άλλο πρόεδρο Ανωτάτου Δικαστηρίου που να καταγγείλει ρητώς και κατηγορηματικώς «ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης από τον υπουργό».

Δεν περίμενε κανείς τον κ. Κοντονή να «παρέμβει στη Δικαιοσύνη» για να το μάθει τα προβλήματά της.