Το προνόμιο των υπουργών να διορίζουν τους προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων δημιουργεί την υποχρέωση να μην κρίνουν τις αποφάσεις των δικαστών.

Το καθήκον της δικαστικής εξουσίας είναι να ελέγχει την εκτελεστική στο σκέλος της παραβίασης ατομικών δικαιωμάτων. Οχι να την ελέγχει αν κάνει πρόχειρα ή καλά τη δουλειά της.

Τα αυτονόητα είναι ακόμη ζητούμενα. Η διαρκής επανάληψη παλαβών ισχυρισμών έκανε τα παράλογα να μοιάζουν λογικά.

Τι σόι εκδηλώσεις γίνονται σε πανεπιστημιακά ιδρύματα στις δύο τα ξημερώματα Σαββάτου;

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα –εν γένει και όχι μόνο οι κυβερνήσεις– ουδέποτε ελέγχει τι θα γίνει αν ένας δικαστής νομολογήσει λάθος αυτό που νομοθετήθηκε.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της ελληνικής παιδείας είναι το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν κρατούσες».

Πρωθυπουργός εκτός Θέματος: «Οσο είμαστε εμείς εδώ, άλλη εκπαίδευση για τους κληρονόμους και άλλη για τα παιδιά του λαού, δεν θα επιτρέψουμε».

Οι νόμοι του ελληνικού κράτους εφαρμόζονται καθ’ άπασαν την επικράτεια, πλην ΑΕΙ και Δυτικής Θράκης.

Είναι προπαγανδιστικώς «έξυπνο» να επικεντρωνόμαστε στα «ιδιωτικά πανεπιστήμια», για τα οποία η Αριστερά λέει ότι θα έχουν δύο προβλήματα: 1) θα είναι πολύ κακά, 2) θα είναι πολύ καλά.

Οπως τα παιδιά αποστηθίζουν γεγονότα χωρίς να καταλαβαίνουν ιστορία, έτσι κι εμείς αποστηθίσαμε μόνο αρχινισμένα αντιρατσιστικά και φιλοευρωπαϊκά συνθήματα, δηλαδή μισά.

Με εντελώς πρόχειρο τρόπο άνοιξε και το κεφάλαιο των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η λειτουργική ουδετερότητα του Συντάγματος δεν περίμενε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να κατοχυρωθεί. Ζητούμενο ήταν μόνο σε συμβολικό επίπεδο. Ο κ. Τσίπρας ούτε καν αυτό κατάφερε…

Το άρθρο 16 δεν εμποδίζει τη λειτουργία των ιδιωτικών ΑΕΙ. Αυτά ήδη υπάρχουν (ασχέτως αν ονομάζονται κολέγια) Το πρόβλημα είναι ότι το άρθρο 16 εμποδίζει τα κρατικά πανεπιστήμια να προκόψουν.

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν απολιθώθηκε ως παρωχημένος αλλά άκακος θεσμός. Αφού δεν είχε λόγο ύπαρξης για την προστασία των ιδεών, έγινε άσυλο πάσης φύσεως τραμπούκων.

Ο κ. Μάρδας, παρά το χάος της επιχειρηματολογίας του, χαράσσει ως βουλευτής (και πριν ως υπουργός) πολιτική γι’ αυτήν την έρμη χώρα. Μετά θα διδάξει.

Πρόβλημα υπάρχει και με την παπαγαλία των μεγάλων και δη των κοινωνικών φορέων που από το 1974 και μετά λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Βρέξει – χιονίσει…

«Τα έθνη δεν είναι φτιαγμένα από ξύλο και πέτρα, αλλά από ανθρώπους, και όπως είναι αυτοί έτσι θα είναι και τα έθνη…»

Αντίβαρο στη φαντασιακή θέσμιση του κράτους, όπου όλα τα προβλήματα λύνονται πατώντας κάποια νομικά κουμπιά, είναι τα εργαλεία της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου.

Το πόρισμα Παρασκευόπουλου για τα ΑΕΙ αφήνει αναπάντητο ένα ερώτημα το οποίο θα εκφράσουμε ωμά, στην γλώσσα των μπάχαλων: «Σταθάκη δέρνουμε;»

Είναι γελοίο από κάθε άποψη το «πόρισμα της Επιτροπής για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του υπουργείου Παιδείας, Ερευνας και Θρησκευμάτων».