Το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται για τα πεπραγμένα των εντολοδόχων τους υπερτερεί του δικαιώματος κάποιου στην ιδιωτική ζωή σε ό, τι αφορά -αποκλειστικά- τη σχέση του με το κράτος.

H Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ελάχιστες φορές ευτύχησε να παίξει τον ρόλο που της ανέθεσε η Πολιτεία.

Τώρα υπάρχουν τα εργαλεία ώστε περισσότεροι να συμμετάσχουν στην πολιτική διαδικασία και να ελέγξουν τα πεπραγμένα των πολιτικών.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί ένας «προοδευτικός συντηρητισμός» για κάθε νέα τεχνολογία. Η άρνηση της τεχνολογικής προόδου γίνεται λίγο της μόδας.

Οταν η ίδια η Βουλή καταστρατηγεί τους νόμους που πριν από μερικούς μήνες ψήφισε, με ποιο ηθικό κύρος τα όργανα της πολιτείας ζητούν την εφαρμογή άλλων νόμων;

Μεταξύ του «κατόχου και διακινητή παιδικής πορνογραφίας» και του «κατηγορούμενου» γι’ αυτά τα αδικήματα υπάρχει τεράστια απόσταση.

Η συνεργατική οικονομία αποκεντρώνει και τον έλεγχο ποιότητας των προϊόντων της. Λειτουργεί περίπου, όπως η εξέλιξη των ειδών στη βιολογία.

Το ιδιωτικό προστατεύεται όταν είναι αμιγώς ιδιωτικό. Από τη στιγμή που γίνεται στη δημόσια σφαίρα παύει να είναι ιδιωτικό. Γίνεται δημόσιο. Αλλιώς είναι κάλυμμα για κάθε είδους αυθαιρεσία.

Οταν υπάρχει δίωξη κατά ενός πολίτη από τις αρχές αυτό είναι δημόσιο γεγονός. Δεν ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα του διωκόμενου, αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει ο αναγκαίος στη δημοκρατία έλεγχος των δημόσιων αρχών.

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και η Ελληνική Αστυνομία κατάντησαν τη χώρα που εξήγαγε τη Δημοκρατία σε όλο τον κόσμο να εισάγει την κινεζική καταπίεση διά της πλαγίας.

Το αποτέλεσμα της υστερίας με τα προσωπικά δεδομένα είναι να προστατεύονται τα πάντα και τίποτε.

Ακόμη και αν δεν έπρεπε να γνωρίζουμε ποιος συνελήφθη, πρέπει να ξέρουμε ποιον συνέλαβαν οι δημόσιες αρχές, για να υπόκεινται -αν μη τι άλλο- στον δημοκρατικό έλεγχο.

Οι αποφάσεις των Ανεξάρτητων Αρχών κρίνονται. Δεν παρακάμπτονται…

Το μεγαλύτερο θαύμα -και ίσως το μόνο- που ανέδειξε ο διαγωνισμός για τα «7 νέα θαύματα του κόσμου» ήταν η διοργάνωσή του.

Η κατάσταση με την προστασία του ιδιωτικού βίου έχει καταντήσει τραγέλαφος. Με τις απαγορεύσεις βιντεοσκόπησης δημοσίων χώρων μέχρι την (ουσιαστικά) απόκρυψη δικαστικών αποφάσεων όλοι κάτι προσπαθούν να κρύψουν από τον κοινωνικό έλεγχο.

Στην εποχή του Διαδικτύου ένα εγχειρίδιο Ιστορίας έχει μικρότερο ειδικό βάρος στη διαμόρφωση της ιστορικής συνείδησης απ’ ό,τι είχε στο παρελθόν.

Τα προσωπικά δεδομένα από δημοκρατικό εργαλείο μετατρέπονται σε όργανο προστασίας από τον κοινωνικό έλεγχο κάθε λογής εξουσίας.

Η μη δημοσιοποίηση των ονομάτων κατηγορούμενων, προστατεύει περισσότερο τις διωκτικές αρχές παρά τους κατηγορούμενους.

Aν ξεκινήσουμε από τον παραλογισμό του αόριστου ιδιωτικού βίου, καταλήγουμε σε παράλογα συμπεράσματα άσχετα αν το τυπικό σκεπτικό είναι ορθό.

Στην αφελή ερώτηση αν μπορούν να χρησιμοποιούνται κάμερες στους δημόσιους χώρους η Αρχή έδωσε δύο απαντήσεις: η μια ήταν ανόητη και η άλλη επικίνδυνη.