Η κατάσταση με την προστασία του ιδιωτικού βίου έχει καταντήσει τραγέλαφος. Με τις απαγορεύσεις βιντεοσκόπησης δημοσίων χώρων μέχρι την (ουσιαστικά) απόκρυψη δικαστικών αποφάσεων όλοι κάτι προσπαθούν να κρύψουν από τον κοινωνικό έλεγχο.
Στην εποχή του Διαδικτύου ένα εγχειρίδιο Ιστορίας έχει μικρότερο ειδικό βάρος στη διαμόρφωση της ιστορικής συνείδησης απ’ ό,τι είχε στο παρελθόν.
Τα προσωπικά δεδομένα από δημοκρατικό εργαλείο μετατρέπονται σε όργανο προστασίας από τον κοινωνικό έλεγχο κάθε λογής εξουσίας.
Η μη δημοσιοποίηση των ονομάτων κατηγορούμενων, προστατεύει περισσότερο τις διωκτικές αρχές παρά τους κατηγορούμενους.
Aν ξεκινήσουμε από τον παραλογισμό του αόριστου ιδιωτικού βίου, καταλήγουμε σε παράλογα συμπεράσματα άσχετα αν το τυπικό σκεπτικό είναι ορθό.
Στην αφελή ερώτηση αν μπορούν να χρησιμοποιούνται κάμερες στους δημόσιους χώρους η Αρχή έδωσε δύο απαντήσεις: η μια ήταν ανόητη και η άλλη επικίνδυνη.
Κάθε φορά που ξεμυτίζουμε σε δημόσιο χώρο κάνουμε μια αυτόματη σύμβαση: Παραχωρούμε το δικαίωμα της ιδιωτικότητάς μας.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, είτε θέλησε να παραπλανήσει εσκεμμένα τον ελληνικό λαό, είτε δεν ξέρει τι ζητά από τις Αρχές…
Η τεχνολογική πρόοδος κάνει πιο φθηνές κάποιες εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες στο παρελθόν ήταν προνόμιο των λίγων.
Ο μύθος του Προμηθέα δηλοί ότι ούτε οι Θεοί δεν μπορούν να σταματήσουν την διάχυση μιας τεχνολογίας.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τεχνολογία του διαδικτύου αλλάζει υπόγεια, αλλά δραστικά τα πράγματα. Προς το καλύτερο ή το χειρότερο; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να πει. Κι αυτό γιατί η αξιολόγηση «καλύτερο» και «χειρότερο» γίνεται με την γνώση του παρόντος και ουχί το μέλλοντος, το οποίο φυσικά δεν γνωρίζουμε.
Είναι σημαντικό να δημοσιοποιούνται ηλεκτρονικά όλα τα πεπραγμένα του δημόσιου τομέα.
Η τεχνολογία είναι η κινητήριος δύναμη της παγκοσμιοποίησης. Δεν την κάνει απλώς εφικτή. Την κάνει φθηνή.
Σε ένα ανορθόδοξο πόλεμο η ισχύς πυρός γίνεται μπούμερανγκ. Δημιουργεί πολιτικά αποτελέσματα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα.
Γιατί δεν διώκεται ο διευθύνων σύμμβουλος της Vodaphone;
Με αφορμή την υπόθεση των υποκλοπών, διάφοροι ηττημένοι από τις εξελίξεις αριστεροί έβγαλαν στην αγορά όλη την παλιά πραμάτεια τους.
Οι διαδικασίες ασφαλείας έχουν να κάνουν με το «απίθανο», που κάποια στιγμή γίνεται πραγματικό. Αυτό ελάχιστοι το κατανοούν και απ’ ό,τι φαίνεται το αυτό ισχύει και στις Αρχές Ασφαλείας…
Το τρομακτικό στην υπόθεση των υποκλοπών, δεν είναι ότι κάποιοι επιχείρησαν να κρυφακούσουν τον πρωθυπουργό και το μισό υπουργικό συμβούλιο. Πρέπει να μας ανησυχήσει το γεγονός ότι το κατάφεραν και η Ελληνική Πολιτεία το έμαθε τυχαία…
Η δυσλειτουργία της Αρχής – παρά το γεγονός ότι πλήττει υψηλότερα αγαθά της Δημοκρατίας, όπως είναι η ελευθερία της ενημέρωσης- δεν είναι λόγος κατάργησής της. Απλώς, πρέπει να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί με τις αρμοδιότητές της.
Στην Ελλάδα ξεχειλώνουμε τις έννοιες τόσο πολύ ώστε κατ’ ουσία να τις καταργούμε. Το αυτό συνέβη και με το αίτημα της προστασίας της ιδιωτικής ζωής.
