Τίποτε στη ζωή δεν είναι ακίνδυνο και τίποτε δεν είναι τσάμπα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτα οικολόγοι και οικολογούντες που μετατρέπουν το κίνημα σε μια στείρα άρνηση κάθε οικονομικής προόδου.
… αφορά τις συντάξεις. Οι μόνοι που δεν μιλούν είναι αυτοί που θα πληρώσουν. Οι νέοι μοιάζει να μην ενδιαφέρονται και οι πιο αδύναμοι δεν έχουν φωνή.
Σε έναν άλλο κόσμο που δεν έγινε εφικτός, δεν θα υπήρχαν κερδοσκόποι. Οι επενδυτές θα έτρεχαν να χάσουν τα λεφτά τους μόλις άκουγαν για κρατικιστικά οράματα και σοσιαλιστικές φαντασιώσεις.
Είναι τόσο ανάλγητοι, που δεν εκτίμησαν ότι ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης ανέλαβε την εποπτεία των τραπεζών.
Η διπλωματία είναι μονοπώλιο της κυβέρνησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να κάνουν ούτε μυστική ούτε φανερή. Μπορούν να λένε τις απόψεις τους σε καφετέριες ή μπαλκόνια, αλλά μέχρι εκεί.
Κόσμος μπαινοβγαίνει στην Επιτροπή Πόθεν Έσχες στην οποία καταθέτει δηλώσεις το 2% του ελληνικού πληθυσμού.
Η τοπική διαφθορά δεν τιμωρείται τοπικά όχι επειδή χάνεται σε γραφειοκρατικά γρανάζια, όπως γίνεται στα υπουργεία, αλλά διότι οι πολίτες ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τα λεφτά των άλλων.
Η αβαθής Αριστερά, που έγινε κυρίαρχη σε αυτόν τον τόπο, απαντά στα υπαρκτά προβλήματα με φανταστικούς ταξικούς πολέμους.
Αντίβαρο στη φαντασιακή θέσμιση του κράτους, όπου όλα τα προβλήματα λύνονται πατώντας κάποια νομικά κουμπιά, είναι τα εργαλεία της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου.
Όσο για τα δικά μας δημοψηφίσματα, ας δείξουμε λίγο συγκράτηση. Ή έστω ας διδαχθούμε κάτι από το τελευταίο…
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ορθή πολιτική για την απομείωση του χρέους συνοδεύεται από χονδροειδή αιτιολόγησή της, καθώς έχουμε δύο κυβερνητικά αφηγήματα που αλληλογρονθοκοπούνται.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Tech & Innovation
Η κυβέρνηση, διά στόματος του εκπροσώπου της, είναι σε φάση «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ένα θέμα που και κατά την ίδια δεν είναι σοβαρό.
Editor's Picks
Η διαδρομή του στην κορυφή της λίστας του «Forbes» κρύβει πολλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τέτοια που, αν τα έκανε ένας απλός άνθρωπος, θα τα λέγαμε απάτες.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
