…και οι Podemos κρατούν αποστάσεις από τις πολιτικές των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ
Ο μεταμοντερνισμός των νέων «σοφιστών» παρεισέφρησε διά των μαθητών τους στα ελληνικά πανεπιστήμια, συναντήθηκε με το χαχαμπούχα «επαναστατικό» πρόταγμα της εγχώριας Αριστεράς και παρήγαγε υβρίδια ασύλληπτου ανορθολογισμού.
Mια χαρά δεξιές πολιτικές ακολουθεί η «πρώτη φορά». Οχι, βέβαια, τις σοβαρές «δεξιές» πολιτικές (αυτές δεν τις ακολουθούσε ούτε η ίδια η Δεξιά) αλλά τις άλλες. Τις παλαιοκομματικές…
Ενώ το οικονομικό επιτελείο προτείνει στους εταίρους την «περαιτέρω ανεξαρτησία της Αρχής Φορολογικών Εσόδων» η υπόλοιπη κυβέρνηση υπονομεύει τις ήδη υπάρχουσες ανεξάρτητες αρχές.
Φασιστικές συμπεριφορές με αντιεξουσιαστικό μανδύα.
Χάρη σε προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες, που έβριζε, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κάνει τον καμπόσο.
Ο Α. Τσίπρας ψάχνει να βρει πώς θα πει με τρόπο, σε εκείνους που είναι πολλά χρόνια τώρα σε εγκεφαλικό κώμα, ότι ο κομμουνισμός κατέρρευσε.
Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σωρεύει ζημιές στην χώρα…
Το –κατά Βαρουφάκη– «αριστερό τσούρμο» σε συνεργασία με το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ εθίστηκαν στην πολιτική του τηλεκαφενείου και της ασυνάρτητης ατάκας.
Τα παιδιά που τώρα μας κυβερνούν είναι προϊόντα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που επένδυσε στο «δημοκρατικό πέντε» αλλά όχι στη γνώση.
Τα στελέχη των κυβερνώντων κομμάτων δεν ορρωδούν προ ουδενός ούτε στον θάνατο των δυστυχών.
Στις προτάσεις της κυβέρνησης έχουμε δημιουργική ασάφεια και στον χώρο της αριθμητικής.
Κάποια στιγμή οι θαμώνες των τηλεοπτικών πάνελ που έγιναν υπουργοί, μπορεί και να δουλέψουν.
«Ελα μωρέ το ένα, έλα μωρέ το άλλο», η χώρα βυθίζεται καθημερινώς στη διεθνή ανυποληψία, η οικονομία πνέει τα λοίσθια, οι θεσμοί κατακρεουργούνται και οι πολίτες τρέχουν στις τράπεζες να πάρουν τις καταθέσεις τους.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ ΑΝΕΛ παρουσιάζει πολύ πρόωρα συμπτώματα αμοραλισμού…
Σε 60 μέρες ζούμε όλες τις παθογένειες της μεταπολίτευσης σε fast forward.
Κρίμα στο «πρώτη φορά» και κρίμα γι’ αυτήν έστω την «Αριστερά».
Δυστυχώς, τα κυβερνητικά στελέχη δεν διακρίνονται από σύνεση και ρεαλισμό…
… και το ηθικό πλεονέκτημα που είχε κάποτε η Αριστερά.
Το κράτος παραμένει λάφυρο των νικητών, που μοιράζει θέσεις σε αποτυχόντες βουλευτές. Το μόνο κριτήριο που δεν υπάρχει είναι η αποτελεσματικότητα.
