Είναι «καλά νέα» η απόρριψη από τους πολίτες της κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας, η επιλογή δηλαδή των ανθρώπων που θα τους εκπροσωπήσουν στο Κοινοβούλιο, όπως λέει ο Ζακ Λυκ Μελανσόν;
Τα βουνά σκουπιδιών στους δρόμους είναι ένα περιοδικό φαινόμενο στην Ελλάδα.
Οταν νόμος είναι το δίκιο όποιου διαμαρτύρεται, είναι λογικό να αρνούνται και οι 62 υπάλληλοι της ΔΕΗ να μετατεθούν δεδομένου ότι οι μονάδες που «εργάζονται» είναι κλειστές!
Η εύκολη λύση στη Βρετανία ήταν να επιλέξει κάθε κόμμα την περίοδο του παρελθόντος που επιθυμούσαν οι ψηφοφόροι του να νοσταλγήσουν.
H ευθύνη των ΜΜΕ δεν είναι ότι προβάλλουν τους δημοσιομανείς, αλλά γιατί το κάνουν τόσο πολύ, και δεν μένει χώρος και χρόνος να μάθουμε τι κάνουν οι σοβαροί.
Στο μυαλό της τέως προέδρου της Βουλής το «ηθικό πλεονέκτημα» έχει μεταβατική ιδιότητα.
Πώς, σύμφωνα με τη νομική παιδεία του κ. Φορτσάκη, η άσκηση ενός πολιτικού δικαιώματος διαλύει την ΕΛΑΣ;
… και οι ανόητοι τεμπέληδες φαντάζονται ότι όλη η πολιτική είναι απλώς ένα «ντου»…
Δέκα χρόνια σε κρίση και όλοι αγωνίζονται να μην αλλάξει τίποτε στο παραγωγικό μοντέλο.
Ολες οι ιδεολογίες μπορούν να γίνουν ξενιστές του λαϊκισμού.
Οποιος υπόσχεται θεαματικά αποτελέσματα στα μεγάλα συνήθως αποδεικνύεται παντελώς ανίκανος για τα μικρά.
Ο εκλιπών θα διασκέδαζε αφάνταστα με όσα γράφονται (και) γι’ αυτόν στα social media.
Το παιγνιδάκι ψηφίζω – αναιρώ τα μέτρα απελευθέρωσης της αγοράς κρατά τη χώρα στο τέλμα.
«Όταν όλα πάνε στραβά, ρίξε το φταίξιμο στον Τύπο». Αυτό κάνει και η κυβέρνηση…
Υπήρξαν τρόπαια από όσα αποτρόπαια ακούστηκαν τα περασμένα χρόνια.
Το δηλητήριο υποκατέστησε τη γνώση για την δημοκρατία, για τη χούντα και πότε τέλειωσε αυτή.
Πολλά τα χονδροειδή ψέματα που έλεγε αυτόν τον καιρό η κυβέρνηση.
Με μπακαλίστικους υπολογισμούς και καφενειακές αναλύσεις πορεύεται σήμερα η Αριστερά.
Στην Ελλάδα κυριάρχησε ο «αμυντικός συνδικαλισμός», ένας συνδικαλισμός που στοχεύει μόνο στο κράτος και στα προνόμια που μπορεί αυτό βραχυπρόθεσμα να προσφέρει σε κάποιες επαγγελματικές ομάδες, εις βάρος ολόκληρης της κοινωνίας.
Οπως έγινε και με το έπος των τηλεοπτικών αδειών, η ιστορία αυτής της τροπολογίας έχει τελικώς και κάτι θετικό: αναδεικνύει τις προθέσεις της κυβέρνησης χωρίς να υπάρχουν αποτελέσματα.
