Γιατί, κατά τους αριστερούς ιστορικούς, ο «Εθνικός Στρατός» έκανε μόνο εγκλήματα, ενώ ο «Δημοκρατικός Στρατός» έκανε μόνο λάθη;
Έχουμε ένα ιδεολογικό μοντέλο που καταρρέει (με μεγάλο θόρυβο… στα ΜΜΕ) ενώ δεν εμφανίστηκε εναλλακτική κοσμοθεωρία για να το αντικαταστήσει.
Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, πολλοί είδαν το «έθνος» ως το μόνο εμπόδιο στον κατ’ αυτούς «επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό».
«Η διαμαρτυρία δεν αγιάζει τα μέσα», λένε οι πολίτες και «νόμος δεν είναι το (αυτοπροσδιοριζόμενο από τον καθένα) “δίκιο”».
Όσο πιο φανατικοί υποστηρικτές της δικτατορίας του Προλεταριάτου είναι κάποιοι, τόσο πιο ένθερμοι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας εμφανίζονται!
Η κυρίαρχη πολιτική άποψη θέλει την ανυπακοή, την θέλει δημόσια, αλλά -προς Θεού!- δεν πρέπει ποτέ κανείς να πληρώσει το τίμημα.
Οι εννιά συνδικαλιστές του ΟΤΕ, έκαναν το χάπενινγκ στη Βουλή ξέροντας ότι το δίκαιο υπνώττει.
Ο συντηρητισμός είναι η πολιτική έκφραση της απαισιοδοξίας. Ενας συντηρητικός θεωρεί κάθε αλλαγή απειλή, βλέπει κινδύνους σε κάθε μεταβολή.
Οι κατ’ επιλογή ειρηνιστές δεν ασχολούνται με το πως μπορεί να επιτευχθεί η ειρήνη, βολεύονται καταγγέλλοντας τον πόλεμο.
Η οργανωμένη Αριστερά δεν έχει πλέον το ηθικό ανάστημα να διαμαρτύρεται για τους άμαχους νεκρούς. Κι αυτό γιατί ανέχθηκε και ανέχεται πολλούς. Τους χώρισε και τους χωρίζει ανάλογα με τον σκοπό που εξυπηρετούν.
Στο ιδεολογικό επίπεδο η Aριστερά έπαιξε εν ου παικτοίς και φυσικά κέρδισε κατά κράτος.
Προωθώντας την ισότητα των αποτελεσμάτων και όχι των ευκαιριών εξασφαλίζουμε ότι όλοι θα καταλήξουν στα ίδια άσχημα αποτελέσματα.
Το σύμπτωμα του ακραίου λόγου της Αριστεράς, μπορεί να οφείλεται σε αυτό που είχε πει κάποτε ο Γκαίτε: «Όταν αποτυγχάνουν οι ιδέες, οι λέξεις έρχονται πολύ βολικά».
Η μάχη των λιμανιών χάνεται επειδή ποτέ δεν υπήρξε σοβαρή ιδεολογική αντιπαράθεση στις παράλογες αντιλήψεις με τις οποίες, χρόνια τώρα, η σταλινική Αριστερά εμποτίζει αυτόν τον τόπο.
Μπορεί η ιδεολογική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού στην Ελλάδα να έχει γενέθλια αιτία τις διώξεις που υπέστησαν οι κομμουνιστές, δεν εξηγείται όμως εξ ολοκλήρου από αυτές.
Το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη, σαν την Ελλάδα, που δεν θέλουν καν να συζητήσουν τα «λάθη» του κομμουνισμού κάνει το εν λόγω μνημόνιο χρήσιμο. Διότι ιστορία που δεν γνωρίζουμε είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε.
Μήπως δεν έγιναν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων, τα οποία ευσχήμως το ΚΚΕ αναφέρει ως «λάθη στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού»; Μήπως δεν υπάρχει ανάγκη για τη διεθνή καταδίκη αυτών των «λαθών»;
Κάθε μεταρρύθμιση έχει κερδισμένους και χαμένους. Γι’ αυτό φοβίζει. Τα ίδια και χειρότερα όμως, ισχύουν και για τη συντήρηση της σημερινής κατάστασης…
Οι επιμέρους επιθυμητές κοινωνικά επιλογές που εκφράζονται μέσω της αγοράς δεν αθροίζονται πάντα σε μια επιθυμητή κοινωνική επιλογή.
Η βασική αρετή του καπιταλισμού είναι όπως δίνει πραγματικά κίνητρα στους ανθρώπους για να κινητοποιηθούν προς δημοκρατικά επιλεγμένους κοινωνικά στόχους.
