Oι «παριστάμενοι» δεν είναι αυτοί που διαρκώς διαμαρτύρονται γιατί δεν συλλαμβάνονται οι «γνωστοί-άγνωστοι» που αμαυρώνουν τους αγώνες και τις πορείες της Αριστεράς;
Αυτό που δεν κατάλαβε η ελληνική αριστερά είναι ότι το προλεταριάτο δεν ψηφίζει πια εδώ. Ψηφίζει στην Αλβανία.
Πολλοί στο ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνονται πώς γίνεται σε εποχές κρίσης του καπιταλισμού το ΚΚΕ να είναι το μόνο αριστερό κόμμα της Ευρώπης που συρρικνώνεται.
Το πρόβλημα είναι ότι η αριστερά δεν ζητεί ψήφους για να κυβερνήσει ή να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση. Ζητεί ψήφους για να μην υπάρχουν ισχυρές κυβερνήσεις, δηλαδή για να μην κυβερνήσουν οι άλλοι!
Η Αριστερά στην Ελλάδα επειδή μαρτύρησε (από τις διώξεις του μετεμφυλιακού κράτους) νομίζει ότι αγιοποιήθηκε.
Το πρόβλημα με την Αριστερά δεν είναι το όραμά της. Αυτό υπήρχε πάντα, αλλά ταυτόχρονα είχε και θεωρία, η οποία αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα.
Ας «τα ξαναδούμε όλα από την αρχή», που ζήτησε και ο κ. Αλαβάνος…
Το ΚΚΕ, επειδή διώχθηκε μετεμφυλιακά μέχρι τη μεταπολίτευση θέλει να χαίρει ασυλίας για κάθε ιδεολογική παρόλα που καταθέτει στην ελληνική κοινωνία.
Εχοντας πολλά μέτρα και σταθμά, η Αριστερά δεν μπόρεσε να γίνει αξιόπιστη λύση.
Το ζήτημα που ανακύπτει και με τις νέες δηλώσεις του κ. Αλαβάνου για την «Ολυμπιακή» είναι η πολιτική της αερολογίας με βάση ένα ιδανικό κόσμο που δεν υπάρχει.
Το άσυλο, για το οποίο κόπτονται διάφοροι, δεν είναι για να προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση όλων των ιδεών. Είναι για να προστατεύει το μονοπώλιο των δικών τους ιδεών.
Mε αγώνες κατακτώνται τα δικαιώματα, αλλά με αγώνες που αλλάζουν τους νόμους και όχι με αγώνες που επιλεκτικά τους καταπατούν.
Eπείγει η διατύπωση του αιτήματος. Οι νεφελώδεις και αλατισμένες με ποίηση διακηρύξεις για την «λάβα της οργής των νέων» είναι χρήσιμες στη λογοτεχνία, αλλά δεν βοηθούν την πολιτική, η οποία πάντα καταλήγει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων.
«Εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές» γράφουν κάποια πανό, και αυτό το σύνθημα μεταμφιέζεται σε επιχείρημα στον δημόσιο διάλογο. Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσει κάποιος είναι, γιατί το ένα να αποκλείει το άλλο.
Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα.
Υπάρχει μια σχιζοφρενική στάση της διαμαρτυρίας σε σχέση με τις δημόσιες υποδομές. Από τη μια διαμαρτυρόμαστε (και ορθώς) ότι δεν είναι αρκετές και από την άλλη, καταστρέφουμε εκείνες τις λίγες που υπάρχουν.
Δηλαδή, μετά την «ασύμμετρη απειλή» στα δάση, υπάρχει και η απειλή της ασύμμετρης Αριστεράς στις πόλεις;
Eνας από τους παλιούς καημούς της παραδοσιακής Αριστεράς είναι η «Αλλαγή». Μπορεί οι ίδιοι να μην άλλαξαν ποτέ, αλλά απαιτούν να αλλάξουν όλοι οι άλλοι.
O σταλινισμός δεν ήταν η αρρώστια του κομμουνισμού. Ηταν απλώς το σύμπτωμα. Ενα σπυρί που έβγαλε πολύ πύον και περισσότερο αίμα…
Η «επαναστατική» στρέβλωση της ιστορίας χρησιμεύει για τη διαιώνιση μιας σειράς αγκυλώσεων της ελληνικής κοινωνίας από το ακαδημαϊκό άσυλο, μέχρι το κλείσιμο των δρόμων.
