Οι μόνοι που συνεχίζουν την επαναστατική χαρτούρα, είναι οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά του ΚΚΕ.

Ενώ το ΚΚΕ απολύει εργαζόμενους από τις επιχειρήσεις του, από άμβωνος κηρύσσει την απαγόρευση των απολύσεων.

Στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα.

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

H Αριστερά επειδή ξέμεινε από επιχειρήματα προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή με ατάκες.

«Ο λαός με την πλειοψηφία του μπορεί να αλλάζει τους νόμους». Αλλά μέσω διαδικασιών που προβλέπονται πάλι από νόμους· διά του Κοινοβουλίου.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας το ονομάζουμε νόμο και αποφασίσαμε επίσης ότι ο νόμος πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Οταν το Σύνταγμα δεν είναι σεβαστό γιατί να είναι η Βουλή; Οταν «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» πώς θα ζητήσεις να δικαστεί κάποιος για παράβαση ενός αστικού νόμου;

Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.

Η στρατηγική του ΚΚΕ βασίζεται στην επιθυμία για μεγιστοποίηση της μιζέριας του λαού.

Tο «δικαίωμα των βουλευτών» να ζητούν την απελευθέρωση ακόμη και των «αδίκως προσαχθέντων» από πού προκύπτει;

Η εύκολη εξήγηση γι’ αυτή τη διολίσθηση του ΚΚΕ σε όλο και πιο ανορθολογικές θέσεις, είναι αυτή που θα έλεγε ο Βρετανός πολιτικός Φίλιπ Σνόουντεν: «Πρόκειται περί μπολσεβικισμού που αποτρελάθηκε».

Τα μέλη του ΚΚΕ κάνουν πράξη το σταλινικό όραμα, της μονοφωνίας στα Μέσα Ενημέρωσης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας μερίδας της Αριστεράς είναι ότι προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις.

Ο «γνωστός-άγνωστος» είναι μια από τις ιδεότυπες φιγούρες της μεταπολίτευσης, κάτι σαν τον «αυθαίρετο οικιστή» ή τον «εισφοροφυγά».

Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ένας αριστερίστικος συντηρητισμός που μηδενίζει κάθε πρόοδο, συγκρίνοντάς την με ένα ιδανικό κόσμο που δε υπάρχει.

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία.

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους;

Tα παιδιά με τα μαύρα δεν είχαν καταφέρει απλώς να απελευθερώσουν τα Εξάρχεια, τα είχαν κάνει και σοσιαλιστικό παράδεισο!