Η βία κατά τον Μαρξ ήταν υποπροϊόν της μεγάλης κίνησης της Ιστορίας.
Σύμφωνα με το ΚΚΕ τα δύο «αστικά κόμματα» χρησιμοποιούν την κρίση για να γκρεμίσουν το πελατειακό κράτος που τα ίδια έφτιαξαν.
Η Αριστερά τρώει από τους έτοιμους αγώνες του παρελθόντος. Επειδή κάποτε μαρτύρησε, νομίζει ότι αγιοποιήθηκε.
Αυτές τις μέρες βλέπουμε τη μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολίτευσης να γκρεμίζεται κομμάτι-κομμάτι. Το φασιστικό σύνθημα «να καεί, να καεί», μεταμορφώθηκε σε μούντζα κατά του Κοινοβουλίου και έγινε βίαιες επιθέσεις κατά βουλευτών.
Σύμφωνα με μια θεωρία αστυνομικοί δέρνουν αστυνομικούς για να αμαυρώνονται οι αγώνες της αριστεράς.
Δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός προ των πυλών, αλλά η λογική.
Οι «κουκουλοφόροι», οι «προβοκάτορες» βρίσκουν και κάνουν. Υπάρχει ένας φιλόξενος βιότοπος για τη δράση τους.
Κάποιοι εμφανίζονται σαν παπάδες της εκκλησίας του Δήμου που ερμηνεύουν αυθεντικά και με μεταφυσικό τρόπο την λαϊκή βούληση.
Mετά τους φοιτητοπατέρες που ευνούχισαν το φοιτητικό κίνημα, θα αποκτήσουμε και «αμεσοδημοκρατοπατέρες».
Δεν ξέρουμε αν το κίνημα των «Αγανακτισμένων» είναι ελπιδοφόρο. Για να γίνει παρεμβατικό, πρέπει να γίνει πολιτικό, υπό την έννοια ότι πρέπει να αποκτήσει διαδικασίες, συνελεύσεις με ψηφίσματα κ.λπ.
Αντί να εξειδικευτούν οι ευθύνες των αστυνομικών που άσκησαν υπερβολική βία και να ζητηθεί από την πολιτεία να επιβάλει τα προβλεπόμενα άρχισε η γνωστή αριστερή σπέκουλα διάχυσης των ευθυνών.
Πολλοί λένε ότι στην πολιτική και στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Αυτό είναι λάθος. Η πολιτική ασκείται πάντα και μόνο στο πλαίσιο του νόμου.
Οι καταλήψεις των διοδίων είναι παράνομη πράξη. Αυτό λέει ο νόμος, και η χρηματοδότηση παρανομιών σαφώς δεν είναι στα καθήκοντα των επιμελητηρίων.
Οι χορηγίες του επιμελητήρίου Πιερίας στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μια εικονογραφημένη απάντηση.
Το Επιμελητήριο Πιερίας, πληρώνει για τα φυλλάδια, τα πανό, την διανομή φέιγ-βολάν των «αυθόρμητως αντιδρώντων στα διόδια» και στο τέλος τους τραπεζώνει.
Η συκοφαντημένη αστική δημοκρατία έχει ένα απλό κανόνα. Να κυβερνά η πλειοψηφία και όχι οι συντεχνίες, όσο μεγάλες κι αν αυτές θεωρούν ότι είναι.
Δεν ζούμε σε μια παρανοϊκή χώρα. Ζούμε σε μια χώρα που παίρνει τους παρανοϊκούς στα σοβαρά.
Τι σχέση έχει η Ελλάδα με τη Αίγυπτο και ο Καντάφι με την Ελισάβετ;
Το ΚΚΕ κατρακυλάει με ταχύτητα στον κατήφορο της (αυτο)απονομιμοποίησής του, ενώ δίπλα του χοροπηδούν χαρά γεμάτα κάποια γεροντοπαλίκαρα της Αριστεράς και κάποια παιδάκια του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ρητορεία με τις φανταχτερές λέξεις μπολιάζει όλο και περισσότερο τον αριστερό λόγο και τελικά αποκρύπτει τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Ο πληθωρισμός των λέξεων λειτουργεί σαν τον πληθωρισμό στην οικονομία. Διαβρώνει αξίες.
