Μήπως δεν έγιναν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων, τα οποία ευσχήμως το ΚΚΕ αναφέρει ως «λάθη στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού»; Μήπως δεν υπάρχει ανάγκη για τη διεθνή καταδίκη αυτών των «λαθών»;

Κάθε μεταρρύθμιση έχει κερδισμένους και χαμένους. Γι’ αυτό φοβίζει. Τα ίδια και χειρότερα όμως, ισχύουν και για τη συντήρηση της σημερινής κατάστασης…

Οι επιμέρους επιθυμητές κοινωνικά επιλογές που εκφράζονται μέσω της αγοράς δεν αθροίζονται πάντα σε μια επιθυμητή κοινωνική επιλογή.

Η βασική αρετή του καπιταλισμού είναι όπως δίνει πραγματικά κίνητρα στους ανθρώπους για να κινητοποιηθούν προς δημοκρατικά επιλεγμένους κοινωνικά στόχους.

Η ακροδεξιά παραμένει συνεπής με τον εαυτό της. Η Αριστερά όμως είχε στον πυρήνα της τον διεθνισμό. Τώρα την βλέπουμε να επιστρέφει στην ασφάλεια του κράτους-έθνους, ως μόνη απάντηση στην παγκοσμιοποίηση.

Όταν οι φιλελεύθεροι προειδοποιούσαν για το κλείσιμο της «Ολυμπιακής» τους χαρακτήριζαν «Κασσάνδρες». Τώρα που η Ο.Α. κλείνει τους βρίζουν ως «ανάλγητους».

Η εκλογική σύμπραξη των αριστερών κομμάτων υπήρχε όσο λειτουργούσαν τα αντιδεξιά ανακλαστικά. Από τη στιγμή που αυτά (και καλώς) έπαψαν να υφίστανται δεν υπάρχει κοινή πλατφόρμα συνεργασίας.

Η μόνη διάφορα στη στάση των μουλάδων του Ιράν με τους εγχώριους κομμουνιστές, σε ό,τι αφορά το τρομοκρατικό χτύπημα του Λονδίνου, είναι ότι οι μουλάδες, τουλάχιστον, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, εξέφρασαν τη συμπάθειά τους για τα θύματα.

Η Αριστερά βίωσε το σοκ της ήττας και γι’ αυτό άρχισε να ετεροπροσδιορίζεται. H Παλιά Αριστερά οριζόταν από την αγάπη για το σοσιαλισμό. Η Νέα Αριστερά από το μίσος για τον καπιταλισμό…

Ο λόγος της Αριστεράς αποδιαρθρώνεται σε μεταμοντερνικά νεφελώματα και το παιγνίδι με το «ναι» και το «όχι» στο γαλλικό δημοψήφισμα είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου ρεύματος σκέψης που πάει να γίνει κυρίαρχο στο χώρο.

Πώς γίνεται να χαίρονται ταυτόχρονα για το γαλλικό «όχι» ο ακροδεξιός κ. Ζαν Μαρί Λεπέν και ο αριστερός κ. Αλέκος Αλαβάνος;

Μήπως μπορούν οι αριστεροί ταγοί να μας διευκρινίσουν τι ποσοστό από το 55% του «όχι» είναι αριστερή ψήφος και σε τι ποσοστό φτάνει η ακροδεξιά, ξενοφοβική, ρατσιστική κ.λπ.;

Όταν ένας θάνατος είναι τραγωδία και τρεις χιλιάδες θάνατοι είναι στατιστική.

Προς τι η έκπληξη για λογοκρισία από το ΚΚΕ της διαδρομής του Χαρίλαου Φλωράκη; Σύνηθες δεν είναι για τους συνεπείς του Σταλινισμού;

Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Λεπέν, την Αριστερά και κάποιους Εγγλέζους ευρωσκεπτικιστές, ψήφισαν ενάντια στην κοινωνική Ευρώπη.

Το «όχι» στο ευρωσύνταγμα του αμελητέου εκλογικά, αλλά ισχυρού σε επιρροή, «Συνασπισμού» δημιουργεί τη βάση για ανάπτυξη ευρωφοβικού κλίματος στη χώρα.

Όλοι οι τομείς όπου οι Βρετανοί ψηφοφόροι αξιολογούν ως πλέον προβληματικούς, είναι τομείς τους οποίους διαχειρίζεται ο δημόσιος τομέας. Αντιθέτως, τα λιγότερο πιεστικά προβλήματα έχουν και πολύ αγορά μέσα.

Ασχέτως κινήτρων, η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών μίλησε ορθά: υπάρχει ένας στυγνός δικτάτορας στη Λευκορωσία, ο οποίος πρέπει να πέσει.

Είχα την εντύπωση πως το αντιδικτατορικό σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» προέτασσε το ψωμί και άφηνε έσχατη την ελευθερία για να σχηματίσει ρίμα.

Μετά την υποχώρηση του δεξιού αντικομμουνισμού, οι δύο χώροι συνέκλιναν στη ρητορεία τους, με τη διαφορά ότι από Αριστερά υπήρχε ιστορικά μεγάλη επεξεργασία απόψεων, ενώ από Δεξιά υπήρχαν δάνεια θέσεων.