Ο κ. Αλαβάνος μας είπε ότι οι πολιτικοί της Αριστεράς αντί να γράφουν ποίηση, ή δοκίμια, αποζητούν να εκλέγονται στη Βουλή για να μας υπενθυμίζουν το «απραγματοποίητο»

Νέες θεωρίες: Κατά την κ. Παπαρήγα όλοι (Ισραηλινοί, Αμερικάνοι, Βρετανοί, Τούρκοι) μπορεί να οργάνωσαν το μακελειό στην Πόλη. Όλοι, πλην των εξτρεμιστών ισλαμιστών.

Μίκης Θεοδωράκης για τον σταλινισμό: «υπήρξα συναγωνιστής των σοβιετικών… δεν μπορώ να ανεχθώ ότι πάλευα χέρι με χέρι με στυγνούς δολοφόνους.»

Oι μνήμες πρέπει να είναι οδηγός για το μέλλον κι όχι δυνάστης του…

Γιατί οι εκδηλώσεις που γίνονται κατ’ έτος στο Γράμμο αποτελούν «γιορτή μίσους», ενώ οι εκδηλώσεις που θα γίνουν στη Μακρόνησο αποτελούν «εκδήλωση μνήμης»;

Θεωρητικώς πολλά καλά μπορούν να λεχθούν για την απλή αναλογική. Πρακτικώς, πολλά κακά μπορούμε να θυμηθούμε για την «άχραντη αναλογική».

Έβαλε τα ρούχα αλλιώς λοιπόν ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου». Από τούδε και στο εξής θα ονομάζεται ο «Συνασπισμός της Αριστεράς της Οικολογίας και των Κινημάτων».

Κατά το παλιό ανέκδοτο του «συζύγου δολοφόνου» η κ. Παπαρήγα δήλωσε ότι αντιτίθεται στην Ε.Ε. γιατί προσπαθεί να δώσει μια τελευταία ανάσα στον καπιταλισμό…».

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ανδρώθηκαν γενιές αγραμμάτων (αυτό είναι γενεσιουργός αιτία του αχταρμά που διαμορφώνεται), αλλά ότι ανδρώνονται γενιές ιδεολόγων του ανορθολογισμού και της αγραμματοσύνης.

Όλες οι απόψεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να γίνουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Γι’ αυτό και η κριτική δεν κρίνεται σύμφωνα με πιθανά αποτελέσματα της. Αντιθέτως κρίνεται για την αντιστοιχία της με τον πραγματικό κόσμο και για το κατά πόσο ορθολογικά δομημένη είναι.

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα 84 χρόνια του: «Το ΚΚΕ», αναφέρει στην ανακοίνωση, «ήταν και παραμένει κόμμα διεθνιστικό, επομένως και γνήσια πατριωτικό»

Αν όλη η Αριστερά βγάζει τόση γκρίνια και τέτοιες αναλυτικές προτάσεις, τότε η «διεθνής του νεοφιλελευθερισμού» μπορεί να αλωνίζει ήσυχη.

Οι δύο γύροι των δημοτικών εκλογών έδειξαν ανάγλυφα ένα πράγμα. Αντί, οι ανήκοντες …φυσικώ δικαίω στην Αριστερά, να δουν το φως το αληθινό και να τραβήξουν προς τ’ Αριστερά, αυτοί εγκαταλείπουν ένα ψευδοαριστερό κόμμα, για να πάνε ακόμη πιο Δεξιά.

Για την εμποτισμένη από την σταλινική νοοτροπία ελληνική Aριστερά, η αστική δημοκρατία είναι το όνομα που δίνει στο λαό όταν τον χρειάζεται.

Το πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα μπορεί να συμπυκνωθεί στο διαζύγιο που έχει πάρει από την πρόοδο.

Στην Eλλάδα το μεγαλύτερο κομμάτι της επίσημης Aριστεράς επέλεξε την άρνηση. Δεν εξέτασε σε βάθος τα πως και τα γιατί της κατάρρευσης των σοσιαλιστικών παραδείσων, απλώς χλεύασε κάθε εκ δυσμών επιτυχία, από το διαδίκτυο μέχρι και τις αναζητήσεις για ένα νέο κοινωνικό κράτος.

Nιώθουν πως η Iστορία (με I κεφαλαίο) τους το χρωστάει. Tην μάχη που έχασαν όταν έπεσε το τείχος οραματίζονται να την ξαναδώσουν με νέους όρους.

Mια ex-post ματιά στη γενιά της μεταπολίτευσης…