Για μια καταφανή προσπάθεια ηλεκτρονικής απάτης, εκτός από την αρμόδια υπηρεσία πρέπει να απασχοληθεί ο αξιωματικός υπηρεσίας ενός άσχετου τμήματος συν τον εισαγγελέα που θα παραλάβει την μήνυση και μετά από αρκετή χαρτούρα θα προχωρήσει στα περαιτέρω.
Οι «πλατείες του μετρό ή των πάρκινγκ» είναι κάτι σαν μνημεία σοσιαλιστικού ρεαλισμού: πολύ τσιμέντο και ελάχιστη αισθητική.
Εχει γίνει της μόδας πλέον η ανακλαστική αντίδραση σε κάθε δημόσιο έργο.
Isn’t the metro being constructed part of public infrastructure, which the protesters, who don’t even live in Exarchia, are trying to derail?
«Με πρόσχημα την κατασκευή ΜΕΤΡΟ στην Πλατεία Εξαρχείων και την “ανάπλαση” του Στρέφη καταστρέφεται (…) η ιστορικότερη γειτονιά του αθηναϊκού κέντρου»;
Μια απερίσκεπτη για τους δημοκρατικούς θεσμούς διακυβέρνηση, σε μεγάλες φούριες.
Με 13.751 παρακολουθήσεις οι πράκτορες του εχθρού μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Και να τους ακούνε στην Κατεχάκη, η ΕΥΠ δεν θα έχει τον χρόνο να αναλύσει με σοβαρότητα τα δεδομένα.
Γιατί η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Predator;
Φτιάξαμε ένα σκασμό μηχανισμών ελέγχου και ο μόνος που μέχρι πρότινος γνώριζε τον λόγο της συνακρόασης των συνομιλιών του κ. Ανδρουλάκη ήταν κάποιος συνταγματάρχης της ΕΥΠ και ο διοικητής του;
Το περίγραμμα των τεσσάρων πεδίων αλλαγών που θα προτείνει η κυβέρνηση κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι λειψό.
Σε μια Δημοκρατία κάθε πτυχή των λειτουργιών του κράτους πρέπει να είναι δημόσια, έτσι ώστε να ελέγχεται και να κρίνεται.
These attitudes cannot be eliminated and these behaviors are not discredited by making femicide a distinct crime in the criminal code, when homicide is already punished with life imprisonment.
Οι νοοτροπίες δεν εξαλείφονται και οι συμπεριφορές δεν απαξιώνονται κάνοντας «διακριτό στον ποινικό κώδικα» το κακούργημα της γυναικοκτονίας που έτσι κι αλλιώς τιμωρείται ως ανθρωποκτονία με ισόβια.
«Η γυναικοκτονία ως όρος να υπάρχει στον δημόσιο λόγο, αλλά δεν θα ωφελήσει σε τίποτα η ένταξή της στον Ποινικό Κώδικα».
Ο όρος «βία με πολιτικά κίνητρα στη Δημοκρατία» είναι οξύμωρο και προπαντός ανόητο.
Το «εκδικητικό κράτος» είναι κάτι σαν «νεοφιλελευθερισμός» της ελληνικής οικονομίας: μια φανταστική κατασκευή για να χωρέσει η θεωρία στην ελληνική πραγματικότητα και για να ‘χουν κάτι για να πορεύονται οι σύντροφοι.
Το «πολιτικόν» των κινήτρων των τρομοκρατών δεν προκύπτει από πουθενά πλην των διακηρύξεών των.
Το σύστημα Λύκειο – Εξετάσεις – Πανεπιστήμιο είναι μια διαρκής αποτυχία του κράτους και γι’ αυτό εξάλλου αλλάζει κάθε λίγο…
Οι παράνομες υποκλοπές είναι πρόβλημα για την Δημοκρατία. Το ίδιο και οι αναιτιολόγητες «νόμιμες» παρακολουθήσεις.
«Ηλεκτρονική δημοσιογραφία είναι να πεις ότι “λαχτάρησε η Κατερίνα Ταδοπούλου” σε ανθρώπους που αγνοούσαν ότι η Κατερίνα Ταδοπούλου υπήρχε».
