Το πρόβλημα στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι η παραγωγός ΔΕΗ, αλλά το δίκτυο μεταφοράς.

Αν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες έχουν υπ. Οικονομικών κάποιον που ο κ. Μητσοτάκης θα αποκαλούσε «δημοσιονομικό γεράκι», τότε γιατί δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση που δίνει το υψηλότερο ποσοστό ΑΕΠ στην Ευρώπη για την ενεργειακή κρίση;

Με έναν τόσο μεγάλο αριθμό επισυνδέσεων, ένα τόσο ευρύ φάσμα καθηκόντων, συν το αδιαφανές «απόρρητο» γίνονται κι άλλα. Διαβάζουμε κάθε λίγα χρόνια για κομματικά και άλλου τύπου παραμάγαζα στην ΕΥΠ.

Ενα από τα βασικά προβλήματα των «εθνικών λόγων» είναι η ασάφειά τους. Τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν «εθνικά», ή έστω να βαφτιστούν έτσι.

Αυτό που μάθαμε από την κατάθεση του κ. Ρουμπάτη είναι ότι οι διαβόητοι «εθνικοί λόγοι» είναι ό,τι καπνίσει στον κάθε διοικητή, παρατρεχάμενό του, ή και προϊστάμενό του.

Οι αρλούμπες του Ερντογάν δηλητηριάζουν όμως τις σχέσεις δύο γειτονικών λαών, οι οποίοι –ό,τι και αν κάνουν– πρέπει να ζήσουν μαζί.

Το ερώτημα είναι αν ο Ερντογάν μαθαίνει από τα παθήματα του Πούτιν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις, παροχές κ.λπ. πολλάκις υποκαθιστούν μέτρα εκλογίκευσης της οικονομικής λειτουργίας, τα οποία έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για τους πολίτες και την εθνική οικονομία.

Η ασταθής πολιτική είναι κατά κάποιον τρόπο το αμορτισέρ της κοινωνικής σταθερότητας.

Παρά τις θεσμικές αταξίες που κάνει και πολλαπλασιάζει στην προσπάθειά της να συγκαλύψει τις προηγούμενες, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον τομέα της οικονομίας η κυβέρνηση διατηρεί το πλεονέκτημα.

Είναι ανόητοι όσοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι «το θέμα των υποκλοπών συντόμως θα ξεχαστεί».

Τι κι αν η πραγματικότητα βοά πως κάτι πρέπει να γίνει για το χάλι των ΑΕΙ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» επιμένουν στη συντήρηση ενός μοντέλου που απέτυχε.

Το πνεύμα του Συντάγματος θέλει σταθερούς δημοκρατικούς κανόνες, ανεξαρτήτως του πολιτικού κλίματος που επικρατεί.

The spirit of the Constitution warrants firm rules which are not tailored to the political needs of the time.

Στη σύγχρονη Ελλάδα μάθαμε ότι «εθνικόν είναι το ασαφές», κάτι που επιφέρει πολλές εθνικές ζημιές.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τις οριζόντιες ενεργειακές επιδοτήσεις της κατανάλωσης που υιοθέτησε η κυβέρνηση.

Το «εθνικό συμφέρον» εκ του οποίου προκύπτουν οι «εθνικοί λόγοι» για μια παρακολούθηση δεν είναι γραμμένο σε λίθινες πλάκες, σαν αυτές του Μωυσή, ώστε να ξέρει ο εκάστοτε διοικητής της ΕΥΠ ποιοι είναι άξιοι παρακολούθησης ή όχι.

Όταν κυριαρχούν οι δίκες προθέσεων και περισσεύουν οι ταμπέλες δεν γίνεται η αναγκαία για τον τόπο συζήτηση, κάτι που το πληρώνουμε ακριβά.

Κάθε μέτρο χρειάζεται σοβαρή μελέτη και πρωτίστως περίσκεψη για πιθανώς ακούσιες συνέπειες.

Η «νόμιμη επισύνδεση» του τηλεφώνου του κ. Νίκου Ανδρουλάκη ανάγκασε τον πρωθυπουργό να απαρνηθεί το ένα σκέλος του δίπτυχου στο οποίο βάσισε την πολιτική του κυριαρχία.