Γιατί οι επιχειρήσεις έχουν «προνόμια μυστικότητας» στις συναλλαγές τους με το κράτος; Επεκτάθηκε και στα Νομικά Πρόσωπα (έστω Ιδιωτικού Δικαίου) η μόδα των προσωπικών δεδομένων;

Οι συντελεστές βαρύτητας ανά μάθημα είναι η «ανάπηρη ελευθερία» που η κυβέρνηση έταξε και θέσπισε για τα ΑΕΙ.

Με τα σκουπίδια του Πανεπιστημίου Πατρών ασχολήθηκαν επισταμένως δύο βουλευτές, τρεις υπουργοί, πρυτάνεις, συμβούλια, νομάρχες, πολιτευτές και περιφερειάρχες κι ένας ολόκληρος γραφειοκρατικός μηχανισμός.

As weird as gun ownership is to us, especially after everything that happened, “academic sanctuary” must also sound equally weird to a typical Republican.

Όσο παράξενη φαντάζει σε εμάς η οπλοκατοχή, ειδικώς μετά όσα γίνονται, άλλο τόσο παράδοξο θα ακούγεται στον τυπικό Ρεπουμπλικανό το «ακαδημαϊκό άσυλο».

«Το δικαίωμά σου να προσφεύγεις στην Δικαιοσύνη δεν προϋποθέτει και υποχρέωση της Δικαιοσύνης να σε πάρει στα σοβαρά».

Γιατί να χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση ώστε ένα Τμήμα Μαθηματικών να συνεργαστεί με ένα Τμήμα Ιστορίας;

Στους εν λόγω διαγωνισμούς γλώσσας (δημοτικό και γυμνάσιο) εμφιλοχώρησαν και ερωτήσεις για να εξεταστεί αν το σύστημα της παπαγαλίας παραμένει ανέπαφο.

In this country, the computer age is evident everywhere, except in our pockets.

Η υπουργική απόφαση για ψηφιακή παράδοση ενός εγγράφου δεν προβλέπει την επιλογή κάποιου να αποφεύγει το γραφειοκρατικό κόστος του δικαστικού επιμελητή.

Στη χώρα μας «μπορείς να βρεις την πληροφορική εποχή παντού, εκτός από την τσέπη μας».

Φάνηκε μια Ελλάδα πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Εθεσε τα ζητήματα των δύσκολων σχέσεων με τη γείτονα σε ένα διεθνές πλαίσιο, που κατανοούν οι Αμερικανοί, αντί να κλαψουρίζει «η Τουρκία μπήξε και η Τουρκία δείξε».

Οι νόμοι ψηφίζονται δόξη και τιμή και μετά είτε δεν εκδίδονται οι υπουργικές αποφάσεις είτε εκδίδονται αντιστρέφοντας εντελώς το πνεύμα του νόμου.

Η πραγματικότητα των αριθμών στην Ελλάδα είναι στην καλύτερη περίπτωση συγκεχυμένη και στη χειρότερη απαγορευμένη.

Ο «αποτουρκισμός» πρέπει να προσχωρήσει περαιτέρω στον δημόσιο διάλογο, για να μην είναι η χώρα διαρκώς σκιαγμένη.

Χρόνια τώρα, όλοι οι πολίτες είμαστε κλητήρες του Δημοσίου.

Καλοί είναι οι προβληματισμοί του Πρώτου Κόσμου, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εμείς ακόμη παλεύουμε με τα προβλήματα του Τρίτου, με κύριο την υπερχρέωση κράτους, επιχειρήσεων, νοικοκυριών.

«Eίμαι εδώ και τραγουδώ γιατί τους νόμους σας εγώ δεν προσκυνώ»…

H τουρκική διαμεσολάβηση με τη «στρατηγική που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση» έχει την ίδια σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο.

Μέχρι πού φτάνει η κολακεία του λαού, δηλαδή πόσο νερό πρέπει να βάλει στο κρασί του ένας πολιτικός για να μη χάσει ψήφους;