Το ερώτημα είναι αν ο Ερντογάν μαθαίνει από τα παθήματα του Πούτιν.

Το πρόβλημα είναι ότι οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις, παροχές κ.λπ. πολλάκις υποκαθιστούν μέτρα εκλογίκευσης της οικονομικής λειτουργίας, τα οποία έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για τους πολίτες και την εθνική οικονομία.

Η ασταθής πολιτική είναι κατά κάποιον τρόπο το αμορτισέρ της κοινωνικής σταθερότητας.

Παρά τις θεσμικές αταξίες που κάνει και πολλαπλασιάζει στην προσπάθειά της να συγκαλύψει τις προηγούμενες, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον τομέα της οικονομίας η κυβέρνηση διατηρεί το πλεονέκτημα.

Είναι ανόητοι όσοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι «το θέμα των υποκλοπών συντόμως θα ξεχαστεί».

Τι κι αν η πραγματικότητα βοά πως κάτι πρέπει να γίνει για το χάλι των ΑΕΙ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» επιμένουν στη συντήρηση ενός μοντέλου που απέτυχε.

Το πνεύμα του Συντάγματος θέλει σταθερούς δημοκρατικούς κανόνες, ανεξαρτήτως του πολιτικού κλίματος που επικρατεί.

The spirit of the Constitution warrants firm rules which are not tailored to the political needs of the time.

Στη σύγχρονη Ελλάδα μάθαμε ότι «εθνικόν είναι το ασαφές», κάτι που επιφέρει πολλές εθνικές ζημιές.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τις οριζόντιες ενεργειακές επιδοτήσεις της κατανάλωσης που υιοθέτησε η κυβέρνηση.

Το «εθνικό συμφέρον» εκ του οποίου προκύπτουν οι «εθνικοί λόγοι» για μια παρακολούθηση δεν είναι γραμμένο σε λίθινες πλάκες, σαν αυτές του Μωυσή, ώστε να ξέρει ο εκάστοτε διοικητής της ΕΥΠ ποιοι είναι άξιοι παρακολούθησης ή όχι.

Όταν κυριαρχούν οι δίκες προθέσεων και περισσεύουν οι ταμπέλες δεν γίνεται η αναγκαία για τον τόπο συζήτηση, κάτι που το πληρώνουμε ακριβά.

Κάθε μέτρο χρειάζεται σοβαρή μελέτη και πρωτίστως περίσκεψη για πιθανώς ακούσιες συνέπειες.

Η «νόμιμη επισύνδεση» του τηλεφώνου του κ. Νίκου Ανδρουλάκη ανάγκασε τον πρωθυπουργό να απαρνηθεί το ένα σκέλος του δίπτυχου στο οποίο βάσισε την πολιτική του κυριαρχία. 

Για μια καταφανή προσπάθεια ηλεκτρονικής απάτης, εκτός από την αρμόδια υπηρεσία πρέπει να απασχοληθεί ο αξιωματικός υπηρεσίας ενός άσχετου τμήματος συν τον εισαγγελέα που θα παραλάβει την μήνυση και μετά από αρκετή χαρτούρα θα προχωρήσει στα περαιτέρω.

Οι «πλατείες του μετρό ή των πάρκινγκ» είναι κάτι σαν μνημεία σοσιαλιστικού ρεαλισμού: πολύ τσιμέντο και ελάχιστη αισθητική.

Εχει γίνει της μόδας πλέον η ανακλαστική αντίδραση σε κάθε δημόσιο έργο.

Isn’t the metro being constructed part of public infrastructure, which the protesters, who don’t even live in Exarchia, are trying to derail?

«Με πρόσχημα την κατασκευή ΜΕΤΡΟ στην Πλατεία Εξαρχείων και την “ανάπλαση” του Στρέφη καταστρέφεται (…) η ιστορικότερη γειτονιά του αθηναϊκού κέντρου»;

Μια απερίσκεπτη για τους δημοκρατικούς θεσμούς διακυβέρνηση, σε μεγάλες φούριες.