Γιατί είναι «παράλογο κι ανήθικο [να] κόβουν 20.000 παιδιά από την τριτοβάθμια εκπαίδευση», όπως είπε τις προάλλες ο κ. Τσίπρας, και δεν είναι «παράλογο κι ανήθικο» να κόβει ο ίδιος εκατοντάδες από τα ψηφοδέλτια;
Η υπουργός Παιδείας είπε ελάχιστες αλήθειες, αφήνοντας τους ακροατές να πιστέψουν χιλιάδες ψέματα.
Η ενημέρωση χειραγωγήθηκε από ακροδεξιά sites, που ειδικεύονται σε fake news για να προκύψει αβίαστα το ερώτημα του Βασίλη Αυλωνίτη «Ωρέ πού πάμε ρε; Πού πάμε;».
Το μεγαλύτερο κέρδος από την πρωτοβουλία της κ. Νίκης Κεραμέως είναι ότι θα δει (ή και θα μάθει) πόσες νομικές νάρκες υπάρχουν στον δρόμο για τη διεθνοποίηση των ελληνικών πανεπιστημίων.
Η μερική αποκέντρωση της διαδικασίας εισαγωγής που έκανε η κ. Νίκη Κεραμέως (επέτρεψε στα τμήματα ΑΕΙ τη στάθμιση του συντελεστή βαρύτητας ανά μάθημα) είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ελλιπής.
Τι κι αν η πραγματικότητα βοά πως κάτι πρέπει να γίνει για το χάλι των ΑΕΙ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» επιμένουν στη συντήρηση ενός μοντέλου που απέτυχε.
Το σύστημα Λύκειο – Εξετάσεις – Πανεπιστήμιο είναι μια διαρκής αποτυχία του κράτους και γι’ αυτό εξάλλου αλλάζει κάθε λίγο…
Η άρνηση δημοσιοποίησης των δημόσιων δεδομένων αποτελεί καρκίνωμα για τη δημοκρατική πολιτεία.
Η έρευνα μεταξύ των αποφοίτων κάθε σχολής είναι η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ένα ΑΕΙ για τους πληβείους της ανώτατης εκπαίδευσης, δηλαδή τους υποψηφίους.
Το σχέδιο νόμου προτείνει περισσότερους βαθμούς αυτονομίας στα ΑΕΙ, από όσους έχουν σήμερα.
Εδώ δεν μπόρεσε να ζήσει ούτε μία τετραετία ο νόμος Διαμαντοπούλου, ένα από τα ελάχιστα νομοθετήματα που ψηφίστηκε από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση μαζί και με τερατώδη πλειοψηφία.
Οι συντελεστές βαρύτητας ανά μάθημα είναι η «ανάπηρη ελευθερία» που η κυβέρνηση έταξε και θέσπισε για τα ΑΕΙ.
Με τα σκουπίδια του Πανεπιστημίου Πατρών ασχολήθηκαν επισταμένως δύο βουλευτές, τρεις υπουργοί, πρυτάνεις, συμβούλια, νομάρχες, πολιτευτές και περιφερειάρχες κι ένας ολόκληρος γραφειοκρατικός μηχανισμός.
Όσο παράξενη φαντάζει σε εμάς η οπλοκατοχή, ειδικώς μετά όσα γίνονται, άλλο τόσο παράδοξο θα ακούγεται στον τυπικό Ρεπουμπλικανό το «ακαδημαϊκό άσυλο».
Γιατί να χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση ώστε ένα Τμήμα Μαθηματικών να συνεργαστεί με ένα Τμήμα Ιστορίας;
Στους εν λόγω διαγωνισμούς γλώσσας (δημοτικό και γυμνάσιο) εμφιλοχώρησαν και ερωτήσεις για να εξεταστεί αν το σύστημα της παπαγαλίας παραμένει ανέπαφο.
«Eίμαι εδώ και τραγουδώ γιατί τους νόμους σας εγώ δεν προσκυνώ»…
Παρά τα όσα διακινούν διάφοροι υπουργοί, ένας νόμος για τα ΑΕΙ δεν φέρνει την άνοιξη.
Ακόμη και την εποχή του ασύλου οι φύλακες υπό την αποκλειστική εποπτεία των πρυτάνεων δεν προστάτευσαν καθηγητές από ξυλοδαρμούς, φοιτητές από προπηλακισμούς.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και της «νέας Αριστεράς» εν γένει είναι πως δεν έχει να αντιπαραβάλει πραγματικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα.
