Η αλήθεια είναι ότι οι επίσημοι δείκτες παραβατικότητας εντός των ΑΕΙ είναι χαμηλοί. Ακόμη χαμηλότεροι είναι για σεξουαλικές παρενοχλήσεις.

Ένα ακαδημαϊκό όργανο, που σαράντα χρόνια τώρα δεν βρήκε τον τρόπο να σηκώσει το τηλέφωνο για να πει «αστυνομία εκεί; Έχουν μπει στο πανεπιστήμιο κάτι τύποι που τα κάνουν γης Μαδιάμ! Ελάτε γρήγορα…», θα βρει τη μέθοδο ώστε να αστυνομεύει επαρκώς τα ΑΕΙ;

«Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων (βίας και ανομίας θα έπρεπε) να υλοποιηθεί από υπηρεσίες που θα επιλέξει η ίδια η διοίκηση των ΑΕΙ». Αλλά αυτό κάναμε 40 χρόνια…

Θεωρητικώς, οι πρυτάνεις έχουν δίκιο: και η ασφάλεια των ΑΕΙ έπρεπε να είναι στη δικαιοδοσία τους. Πρακτικώς, όμως, όλοι ξέρουμε τι θα γίνει.

Το θέμα είναι η αναποτελεσματικότητα των μοντέλων που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν (πανεπιστημιακό άσυλο, σεκιούριτι, φιλότιμο κ.λπ.) και απέτυχαν.

Πλέον είδηση δεν είναι αν φοιτητές προπηλακίσουν έναν καθηγητή. Είδηση είναι αν ένας καθηγητής προπηλακίσει έναν φοιτητή…

Ποιος θα αναλάβει να σχεδιάσει «την αναβάθμιση των μέτρων ασφάλειας των πανεπιστημίων» και την «περαιτέρω εξειδίκευσή τους αναφορικά με τη μορφή και τον τρόπο εφαρμογής τους»;

Γιατί πέρασαν στα ψιλά τα «συνθήματα, φθορές και μια συμβολική εκκένωση των πρυτανικών γραφείων καθώς μέρος του εξοπλισμού του βρέθηκε στον διάδρομο της σχολής».

Οι κυβερνήσεις πέφτουν, μα οι φοιτητικές εστίες μένουν στο ίδιο χάλι.

Κυριακές, εκλογές και σχόλη να’ ταν η ζωή τους όλη…

Από πού προέκυψε η συντονιστική επιτροπή καταλήψεων; Ποιος εξουσιοδότησε αυτούς τους μαθητές από τα 180 (στρογγυλός αριθμός) σχολεία για να εκπροσωπήσουν το γυμνάσιο ή το λύκειό τους;

Ούτε ψύλλος στον κόρφο της κυβέρνησης, αν υπάρξει κρούσμα υπερμετάδοσης στα πολυπληθή σχολικά τμήματα…

Δεν υπάρχουν στο τζόκερ μαγικοί αριθμοί, ούτε στη ζωή μαγικές λύσεις. Δεν υπάρχει καν μαγικός κανόνας πώς θα πρέπει να λειτουργούν όλα τα ΑΕΙ, όλα τα δημοτικά σχολεία, όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια, ασχέτως αν τον ανακαλύπτουν κάθε χρόνο στο Μαρούσι.

Αν εξαιρέσουμε τις μάσκες, τίποτε δεν αλλάζει στην σχολική χρονιά…

Στην σοβιετικού τύπου παιδεία το ελληνικό κράτος προσποιείται ότι εποπτεύει την εκπαίδευση (ενώ επί της ουσίας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε τομέα) και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν.

Ποιος και με τι όρους κρίνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία ενός τμήματος Ανώτατης Εκπαίδευσης;

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αξιολογείται κάθε χρόνο από τους διεθνείς οργανισμούς και οι αξιολογήσεις πάνε στον βρόντο…

Η ζωή εδώ τελειώνει, αν καταργηθεί το τμήμα Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών;

Η διεκδίκηση «να περαστούν τα μαθήματα χωρίς εξετάσεις» είναι συνέχεια του παναριστερού αιτήματος που έλεγε «όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών».

Η υιοθέτηση κάθε νέας τεχνολογίας αλλάζει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, με τους άλλους ανθρώπους, με το κοινωνικό σύνολο. Οταν λέμε «αλλάζει», επί της ουσίας σημαίνει ότι κάτι χάνεται και κάτι κατακτάται.